'ตึก ตึก ตึก' เสียงวิ่ง
"มันอยู่ทางนั้นไอ้ตัวประหลาด" สิ้นสุดเสียงแสงไฟถูกสาดส่องไปทางคน ๆ หนึ่งที่พูดขึ้น
แสงไฟสีเขียวกะพริบ กะพริบกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเพื่อที่จะหนีจากกลุ่มคน ทุกคนรีบวิ่งตามไปในทันที จนกระทั่ง
"อ๊ากกกกกกกมันไม่มีตัวมีแต่เครื่องใน"
ณ.สำนักปราบมาร
"มีชาวบ้านพบเห็นสัตว์ประหลาดหน้าเป็คนแต่ไม่มีตัวมีแต่เครื่องใน ลอยได้มีแสงสีเขียวคล้ายกับหิ่งห้อยหายไปทางด้านหลังจวนท่านเ้าเมืองขอรับ"หลี่ิเข้ามารายงานหัวหน้าของตน
"ด้านหลังจวนท่านเ้าเมืองหรือ"ถังอวิ๋นซินทำท่าครุ่นคิด
"ให้ข้าไปดีหรือไม่คราวที่แล้วท่านหัวหน้าก็ไปสร้างเื่อันใดไว้ก็ไม่รู้ท่านเ้าเมืองจับท่านโยนออกมา คราวนี้ท่านหัวหน้าไปอีกเกรงว่าท่านเ้าเมืองจะไม่ให้ความร่วมมือ"หลี่ิพูดขึ้นเพราะรู้ว่าครั้งที่แล้วหัวหน้าตัวเองถูกโยนออกมาจากจวนแต่เื่อะไรนั่นไม่มีผู้ใดรู้
"เื่งานยังไงท่านเ้าเมืองก็ต้องให้ความร่วมมือ ข้าจะไปเอง"ถังอวิ๋นซิน
'ครั้งที่แล้วใครจะคิดว่ายันต์ที่ส่งให้ไปเป็ยันต์ทำให้ปู้ดปาดกันหละหากคนนั้นเป็มนุษย์ไม่ใช่ภูตผี ปีศาจ เขาก็เพิ่งรู้เหมือนกัน มันเป็เื่สุดวิสัยจริงๆ เขาไม่ผิดและเสวี่ยฉินก็บีบคอเขาเพื่อแก้แค้นแล้วเื่ราวระหว่างเขากับเสวี่ยฉินก็ควรที่จะจบ 'ถังอวิ๋นซินคิด
ณ จวนเ้าเมือง
"คุณชายจะหนีไปแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ"จือตือสีหน้าเป็กังวล
"ข้าอยากไปสู่โลกภายนอกบ้างท่านพ่อท่านแม่กักขังข้าแบบนี้ไม่ได้"เสวี่ยฉินกำลังปีนต้นไม้ที่อยู่ติดกับกำแพงด้านหลังจวน
"หากท่านเ้าเมืองกับฮูหยินล่วงรู้เข้าพวกเราถูกทำโทษแน่ๆ " จือตือพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
"ไปแป๊บเดียวเองไม่รู้หรอกน้าาาา มาให้ทันมื้อเย็นก็พอ" เสวี่ยนฉินพูดด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์
"คุณชายยยยย"จือตือ
"อย่าพูดมากจะไปไหนเนี่ย" เสวี่ยนฉิน
"ไปขอรับแต่ข้าปีนต้นไม้ไม่ได้" จือตือ
"เช่นนั้นก็ช่างเถอะรอเ้าเสียเวลาชะมัด ข้าไปคนเดียวดีกว่า"เสวี่ยนฉินพูดจบก็ะโลงจากกำแพงไปในทันที
"คุณชาย"จือตือ
"เ้าอยู่เพื่อดูสถานการณ์ละกันอย่าให้ใครจับได้ ห้ามทำตัวมีพิรุธเข้าจายยยย"เสวี่ยนฉินพูดผ่านกำแพงและก็เดินไปตามแผนที่ ที่หลอกให้จือตือวาดให้ดู
พอเดินมาเรื่อย ๆ ก็พบกับทางเชื่อมต่อไปยังตลาดเสวี่ยนฉินก็เดินออกมาทันที และตีเนียนไปกับฝูงชน
"คุณชายรองเสวี่ยจ่ายเงินมาเถิดขอรับ คนแบบท่านเนี่ยนะจะไม่มีเงิน" เถ้าแก่ร้านขายขนมพูดขึ้น
"ตอนนี้ข้าไม่มีเงินจริงๆข้าน่าจะทำหล่นหายไป" เสวี่ยนฉินที่กำลังยืนอยู่ร้านขายขนม
"แต่ขนมท่านกินไปแล้วชิ้นหนึ่งนะขอรับคุณชายท่านต้องจ่ายเงินซิ" เถ้าแก่ร้านขายขนม
"ท่านพ่อคุณชายรองเสวี่ยนตั้งใจมาหาเื่ร้านของเราเสียมากกว่า"เหมยลี่ลูกเ้าของร้านขายขนม
"ข้าเปล่านะเงินข้าหายจริงๆ เอาเป็ว่าถ้าข้ากลับจวนไปแล้วจะนำเงินมาให้แก่พวกเ้า"เสวี่ยฉิน
"ไม่ได้ท่านต้องนำเงินออกมาให้ตอนนี้ เพราะถ้ากลับไปท่านก็ลืมแล้ว" เหมยลี่ถ้าเป็คนอื่นนางคงยอมแต่นี่เป็เสวี่ยฉินคนที่เคยมาพังร้านของนางและตบนางกลางตลาดเนื่องจากเหมยลี่เคยได้รับความช่วยเหลือจากมือปราบถังอวี๋ซินตอนที่นางเป็ลมมือปราบจึงอุ้มนางไปโรงหมอ
"เช่นนั้นก็นำปิ่นนี้ไปเถอะถือเป็ของมัดจำถ้าข้านำเงินมาให้ค่อยคืน" เสวี่ยฉินดึงปิ่นปักผมรูปผีเสื้อสีเงินวางตรงที่ร้านขายขนม
"ปิ่นนี้?"เถ้าแก่เห็น ถึงกับมือสั่นเพราะปิ่นมีมูลค่ามากกว่าขนมมากนักจึงไม่กล้ารับแต่พอจะปฏิเสธเหมยลี่กับรีบขัด
"ก็ได้ข้าจะเอาปิ่นของคุณชายรองไว้เห็นแก่ท่านเ้าเมือง หมดธุระแล้วท่านจงไปเสียอยู่หน้าร้านก็เป็แค่ตัวซวยไม่มีใครกล้าเข้าร้านข้าพอดี"เหมยลี่พูดเสียงดัง
ทุกคนในตลาดต่างหันมามองเสวี่ยฉินได้ยินแบบนั้นก็เดินออกมา
'อะไรวะเนี่ยแค่ขนมอันเดียวเองต้องด่ากันขนาดนี่เลยหรอ' เสวี่ยฉินคิด
"นี่ค่าขนมขอปิ่นคืนด้วย" ถังอวี๋ซินวางเงินหนึ่งตำลึงบนถาดขนม
เหมยลี่หันมาเจอถึงกับแข็งค้างเพราะสิ่งที่นางทำถือว่ามีความผิดอยู่ขนมแค่สองอีแปะแต่กับเอาปิ่นล้ำค่ามาเป็ของตนเอง
เถ้าแก่ร้านขนมเห็นดังนั้นรีบดึงปิ่นจากบุตรสาวส่งให้มือปราบทันที
เสวี่ยฉินถอนหายใจออกมาครั้งแรกก็ทำเงินหายและตอนนี้ก็หลงทางหาทางกลับจวนไม่เจอ แผนที่ไม่ได้ช่วยอะไรจริงๆยิ่งเดินยิ่งงง จะถามทางกับใคร ใครเห็นก็วิ่งหนีหรือไม่ก็หาที่ซ่อน
"จะกลับจวนยังไงก่อนโอ้ยยยยย" เสวี่ยฉินเกาหัวจนยุ่งเหยิง
"เอะ!ท่านยายพอจะทราบไหมว่าจวนท่านเ้าเมืองไปทางไหน"เสวี่ยฉินถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงชราเดินผ่านตน หญิงชราส่ายศีรษะและรีบเดินหนีไป
"อีกและเห็นข้าเป็ตัวอะไร ทำไมต้องกลัวข้าขนาดนั้น ข้าออกจะสวย" เสวี่ยฉินสงสัยพอเหลือบไปเห็นห่อผ้าที่ตกอยู่ก็เดาว่าน่าจะเป็ของหญิงชราคนเมื่อกี้จึงเก็บและหวังจะนำไปคืน
"ถึงจะเป็นักเลงเก่าแต่ถ้าเจอของตกก็ต้องส่งคืนเ้าของ เราเนี่ยและคนดีชัดๆ ทั้งสวยทั้งดีอิอิ"เสวี่ยฉินยิ้มให้กับตนเองก่อนจะเดินตามหญิงชราไป
พอเดินไปสักพักก็รู้สึกคุ้น ๆ ทาง "อ้าวนี่มันทางไปหลังจวนนี่หว่า"
หญิงชราเดินเข้าไปในป่าท้ายจวนเสวี่ยฉินจึงรีบเดินตามเข้าไปหวังจะเอาห่อผ้าคืนและรีบกลับจวนก่อนมื้อเย็นที่ใกล้เข้ามาแล้ว
"ถ้าช้าแบบนี้มีหวังโดนจับได้แน่ๆกลับไปก่อนแล้วค่อยมาตอนค่ำดีกว่า"เสวี่ยฉินคิดได้แบบนั้นก็รีบหันหลังกลับจวนทันที
'ฟุบ' เสวี่ยฉินรีบปีนต้นไม้ขึ้นกำแพงและะโลงมาอย่างสวยงาม
"คุณชาย"จือตือดีใจที่นายตนกลับมา
"เป็ไงบ้างมีใครมาหาข้าไหม" เสวี่ยฉินรีบถาม
"มีขอรับคุณชายสาม" จือตือทำท่ากังวลใจ
"แล้วตอบไปว่าเช่นไร"เสวี่ยฉินตื่นเต้น
"บอกว่าท่านนอนพักผ่อนไม่อยากให้ใครรบกวน" เสวี่ยหลงเดินออกมาจากหินก้อนใหญ่ที่ใช้ตกแต่งสวน
"เฮ้ย..."เสวี่ยฉินะโกอดจือตือทันที
"ท่านไปไหนมาเหตุใดจึงมอมแมมเช่นนี้ แล้วปิ่นปักผมไปไหน" เสวี่ยนหลง
"คือ...ข้า...เอ่อ"เสวี่ยฉินอึกอัก
"กำลังหาทางโกหกอะไรอีกท่านช่างกล้าหาญยิ่งนัก ออกจากจวนผู้เดียว ทั้ง ๆ ที่ไปก่อเื่กับคนในเมืองมากมาย"เสวี่ยนหลงส่ายหน้า
"ข้าแค่อยากไปเที่ยว"เสวี่ยฉิน
"แล้วปิ่นปักผมไปไหน"เสวี่ยนหลงพอเข้าใจเื่อยากออกไปข้างนอกแต่เครื่องประดับที่มีค่าเช่นนั้นหายเ้าตัวกลับไม่ทุกข์ร้อน
"ข้านำไปแลกขนมแล้ว"เสวี่ยฉินทำท่ายักไหล่ไม่สนใจกับหน้าที่ตกตะลึงของน้องชาย
"ไปกินข้าวกันเถอะข้าหิวแล้วหิวมากเลยด้วย ข้าทำถุงเงินหายและยังหลงทางอีกโชคดีที่หาทางกลับจวนทันเวลาพอดี"เสวี่ยฉินจับมือเสวี่ยหลงและลากไปทางเรือนใหญ่ทันที
'เป็ไปได้เช่นไรปิ่นนั้นเป็ของถังอวี๋ซินที่พี่รองไปขู่กรรโชกมานะ ทั้งรักทั้งหวงกับนำไปแลกขนมข้าจะเป็ลม'เสวี่ยหลงคิด
"เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วเื่ข้าหนีออกไปเป็ความลับของเรานะ ถ้าเ้านำไปฟ้องท่านพ่อข้าจะจับเ้าแก้ผ้าและตีให้ก้นลายเลย"เสวี่ยฉินขู่เสวี่ยหลง
"ท่านเป็เกอนะข้าเป็น้องชายก็จริงแต่ข้าเป็บุรุษ ท่านไม่ควรทำแบบนั้นกับข้า"เสวี่ยหลงหน้าแดง
"หึยังไงก็เด็กแค่สิบขวบทำตัวเป็ผู้ใหญ่ไปได้ เ้าคือน้องข้า ข้าจะทำอะไรก็ได้ป่ะ"เสวี่ยฉินเปลี่ยนจากจับมือมากอดคอน้องชาย
เสวี่ยหลงปัดมือออกอย่างไม่ไยดีแต่หูแดงเป็มะเขือเทศ เนื่องจากเมื่อก่อนเขากับเสวี่ยฉินไม่ได้ใกล้ชิดกันมากนักพี่รองของตนมักจะทำตัวห่างเหินคอยวิ่งตามแต่ถังอวิ๋นซินตลอด หาได้สนใจเขาไม่
เสวี่ยฉินเห็นน้องชายตัวดีทำตัวแก่แดด หวงตัว จึงคิดแกล้งรีบวิ่งไปจับตัวและหอมแก้มไปหนึ่งทีก่อนจะหัวเราะเสียงดังและวิ่งหนีไปยังเรือนใหญ่เสวี่ยหลงใแต่ตั้งสติได้ก็วิ่งตามหวังจะขอเตะพี่รองคนงามสักที ที่ทำตัวหน้าหนา
พอมาถึงเสวี่ยฉินก็รีบนั่งที่โต๊ะอาหารทันทีเสวี่ยหลงวิ่งมาถึงก็ต้องสำรวมเช่นกัน เพราะถ้าบิดาเห็นไม่แคล้วโดดทำโทษแน่ๆที่ไม่วางตัว
"เสียงดังอะไรกันพวกเ้าเป็ถึงลูกของท่านเ้าเมือง ต้องรู้จักวางตัวเข้าใจหรือไม่" เสวี่ยฉุน
"ขอรับ"ทั้งสองตอบรับ
"ท่านพี่ลูกยังเด็กนักลูกๆ รักใคร่กันย่อมดีแล้วไม่ใช่หรือเ้าค่ะ เช่นนั้นเรามากินอาหารกันดีกว่ามีของโปรดของพวกเ้าทั้งนั้นเลย" เสวี่ยถิงพูดกับทุกคน
หลังจากนั้นทั้งหมดก็นั่งกินอาหารกันเสวี่ยฉินคีบอาหารให้น้องชายเพื่อเป็การขอโทษ ทุกเพราะถือว่าเสวี่ยฉินเริ่มเปิดใจให้กับครอบครัวของตนบ้างแล้วเสวี่ยถิงจึงคนเห็นดังนั้นก็รู้สึกดีคีบอาหารให้กับสามีและลูกๆทุกคนบรรยากาศมื้ออาหารจึงอบอวลไปด้วยความอบอุ่น
หลังจากกินอาหารเสร็จเสวี่ยฉินก็กลับมาที่เรือนของตนและมาเอาห่อผ้าที่ซุกซ่อนไว้เพื่อจะเอาไปคืนแก่หญิงชรา
"ท่านจะไปไหนอีก"เสวี่ยนหลงพูดขึ้นเมื่อพี่ชายกำลังเริ่มปีนต้นไม้
"กัดไม่ปล่อยจริงๆข้าจะเอาของไปคืนเ้าของ" เสวี่ยฉิน
"คืนใครท่านเป็เกอไม่ควรออกจากจวนยามวิกาล" เสวี่ยหลง
"ข้ารู้แต่ในห่อผ้านี้อาจเป็สิ่งของสำคัญ ตอนนี้เขาอาจกำลังหาอยู่ก็ได้" เสวี่ยฉิน
"เฮ้อเช่นนั้นไปพรุ่งนี้ข้าจะไปด้วย"เสวี่ยหลงเสนอความคิด
"เ้าไม่เข้าใจทำความดีต้องไม่ผัดวันประกันพรุ่ง เข้าจายยย"เสวี่ยฉินพูดจบก็ะโลงไปนอกกำแพงทันที
เสวี่ยหลงเห็นดังนั้นจึงรีบปีนต้นไม้เพื่อติดตามพี่ชายตนเองทันที ทั้งสองเดินผ่านต้นไม้ใหญ่น้อยเดินเข้าไปในป่าหลังจวน
"นี่ท่านมาถูกทางใช่หรือไม่"เสวี่ยหลงเอ่ยขึ้นเนื่องจากยิ่งลึกก็ยิ่งดูน่ากลัว
"เชื่อข้าสิน่าาาาข้าความจำดีจะตาย ย่อมจำได้แน่นอน"เสวี่ยฉิน
"หลงตัวเอง"เสวี่ยหลง
พอทั้งคู่เดินทางมาสักพักก็ได้ยินเสียง
'อ๊ากกกกกก' เสียงคนร้องดังขึ้นมา ทั้งสองมองหน้ากันและจึงรีบวิ่งไปทันที
เมื่อไปถึงก็พบกับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวมีใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่มีลำตัวมีแต่เครื่องใน ลอยอยู่บนอากาศส่องแสงสีเขียววิบวับ ด้านข้างมีลำตัวหญิงชรานอนอยู่แต่ไร้หัว
กลุ่มชายหนุ่มสามคนถือคบไฟต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปคนละทางชายคนหนึ่งกำลังถูกสิ่งแปลกประหลาดไล่ตาม
"กระสือ?"เสวี่ยฉินพูดขึ้น
"สิ่งนั้นเรียกกระซือหรือขอรับ"เสวี่ยหลงถามขึ้นเมื่อได้ยินเสวี่ยฉินพูดขึ้นมา
"คิดว่านะ"เสวี่ยฉิน
ระหว่างที่กระสือไล่ตามชายผู้หนึ่งก็ปรากฏร่างของชายผู้หนึ่งขึ้นชายผู้นั้นเอาดาบฟันไปที่มันหนึ่งทีด้วยความเร็ว
"อ๊ากกกก"กระสือร้องเสียงดังก่อนจะบินหนีหายไป
"ตามไป"สิ้นสุดเสียง ก็มีเงาของชายชุดดำอีกสี่คนใช้วิชาตัวเบาตามไปทันที
ถังอวิ๋นซินเดินมาหาทางสองคนพี่น้องด้วยใบหน้ากราดเกรี้ยว
"พวกเ้าไม่ควรออกมายามวิกาล"
"คือ...ข้า..."เสวี่ยฉิน
"พี่รองของข้าเก็บของได้และจะเอาของมาคืน ใครจะไปรู้ว่าจะเจอกระซือรือนั้น" เสวี่ยหลง
"กระซือรืองั้นหรือ"ถังอวิ๋นซิน
"เฮ้อใช่ซะที่ไหนหล่ะ กระสือต่างหากล่ะ" เสวี่ยฉิน
"กระสือคืออันใด"ถังอวิ๋นซินทำท่าสงสัย
"นั่นซิพี่รองมันทำอะไรได้มั้งไอ้ตัวเมื่อกี้" เสวี่ยหลง
"และสามารถกำจัดได้หรือไม่"ถังอวิ๋นซิน
"ถามอะไรกันเยอะแยะพวกเ้าไม่รู้จักกันหรอ" เสวี่ยฉิน
เสวี่ยหลงกับถังอวี๋ซินมองหน้ากันและก็ส่ายหน้า
"ข้าเพิ่งเคยเจอสัตว์ประหลาดแบบนี้ก็เมื่อสักครู่เนี่ยหล่ะ" ถังอวี๋ซิน
เสวี่ยหลงพยักหน้าเห็นด้วยกับถังอวิ๋นซิน
เสวี่ยฉินเลยอธิบายให้ทั้งสองฟังตามที่ตนเคยดูละครและตามคำบอกเล่าสมัยเด็ก
"กระสือเป็ผีชนิดหนึ่งเชื่อกันว่าสิงสู่อยู่ในตัวของคนเพศหญิงซึ่งโดยมากมักเป็ยายแก่ชอบรับประทานของสดคาว มักออกหากินเวลากลางคืนและไปแต่หัวกับตับไตไส้พุงส่วนร่างกายคงทิ้งไว้ที่บ้าน เวลาไปจะเห็นเป็ดวงไฟดวงโตมีแสงสีแดง แต่เวลาเรืองแสงจะเป็แสงสีเขียววามๆ โดยจะเริ่มออกหากินั้แ่เวลาหัวค่ำไปจนถึงทั้งคืนและจะกลับเข้าร่างเวลาใกล้รุ่งสาง
วิธีการปราบกระสือนั้นส่วนใหญ่มักฆ่าคนที่โดนกระสือสิงสู่ให้ตายตกตามกัน ว่ากันว่ากระสือมักจะกลัวหนามชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะหนามไผ่และหนามพุทรา และอีกวิธีหนึ่งคือการนำผ้าที่กระสือเช็ดปากไปต้มจะทำให้กระสือนั้นร้อนและทุรนทุราย"
"เช่นนั้นร่างที่ไร้หัวนี่ก็น่าจะเป็ของผีร้ายนั่น"ถังอวิ๋นซิน
"น่าจะใช่"เสวี่ยฉิน
"พี่รองข้ากลัวเรากลับจวนกันเถอะ ปล่อยให้พวกมือปราบมารจัดการไอ้กระซือรือนั้นไป" เสวี่ยหลงรีบจับมือพี่ชาย
"อืม...เช่นนั้นฝากด้วยแล้วกัน"เสวี่ยฉินหันมาบอกกับถังอวิ๋นซิน และโยนห่อผ้าที่ตกให้
"อะไร"ถังอวิ๋นซินทำน่าสงสัย
"ไม่รู้ข้าเก็บได้ของผีนั้น" เสวี่ยฉินยักไหล่
ถังอวิ๋นซินแกะห่อผ้าก็พบกับผ้าที่มีคราบเื
"สงสัยจะเป็ผ้าเช็ดปากอะเปล่าท่านก็ลองเอาไปต้มซิ อาจจะได้ผลอะนะ และได้จับตัวผีกระสือง่ายขึ้น"เสวี่ยฉินเสนอความคิดเห็น
"อืม เช่นนั้นเดี๋ยวข้าพาพวกเ้าไปส่ง และค่อยกลับมา"ถังอวิ๋นซินพูดจบก็ให้เสวี่ยหลงขี่หลังและตนเองก็อุ้มเสวี่ยฉินในท่าเ้าสาวก่อนจะใช้วิชาตัวเบารีบพากลับจวน
"สุดยอดดดไปเลยพี่รองพวกเรามาถึงเร็วมาก"เสวี่ยหลงพูดชื่นชมวิชาตัวเบาไม่หยุดตลอดทางและเมื่อมาถึงจนถังอวิ๋นซินจากไปแล้วก็ตาม
"เ้าจะชื่นชมเขาอีกนานไหมแค่วิชาตัวเบา" เสวี่ยฉินทำท่าดูถูกแต่ภายในใจก็แอบะโ 'สุดยอดไปเลย' ตั้งหลายครั้ง และหมายมั่นจะฝึกวิชาตัวเบาไว้ช่วยสาวๆแบบเท่ห์ๆบ้าง
"หึ ทำเป็ไม่ชอบข้ารู้นะว่าท่านคิดจะฝึกวิชาตัวเบานั้น" เสวี่ยหลงเบ้ปาก
"ทำเป็รู้ดี"เสวี่ยฉิน
"วันนี้ข้ามานอนกับท่านนะ"เสวี่ยหลงที่กลัวผีเริ่มทำการเจรจากับพี่ของตน
"ไหนเ้าบอกว่าข้าเป็เกอควรสำรวมไงจะให้บุรุษเช่นเ้ามานอนค้างคงมิได้" เสวี่ยนฉินทำท่าเอียงอายแบบสาวแรกแย้ม
"ท่านกำลังพูดกระทบข้านี่ท่านเป็พี่ข้านะ ข้ากลัวไอ้ตัวนั้นแทนที่จะปลอบใจ กับขับไสไล่ส่งทั้งๆที่ตนเอง พาไปเจอไอ้ตัวประหลาดกระซือรือนั้น ท่านต้องรับผิดชอบซิ"เสวี่ยหลงโวยวาย
"ก็ได้ ก็ได้เด็กน้อยเอ๋ย เช่นนั้นวันนี้มานอนด้วยกัน"เสวี่ยฉินเลิกแกล้งเพราะที่เสวี่ยหลงพูดมาก็ถูกเขาดันพาน้องชายไปเจอผีจริงๆหวังว่าไอ้หน้าเหม็นนั้นจะจับและจัดการกับผีกระสือได้นะ
เสวี่ยหลงได้ยินดีงนั้นก็รีบให้บ่าวของตนเอาผ้าห่มกับหมอนมาทันที
วันนี้ทั้งหมดสี่คนจึงนอนที่ห้องของเสวี่ยฉินโดยเสวี่ยหลง นอนกับเสวี่ยนฉินบนเตียง และบ่าวคนสนิทของทั้งสองคนก็นอนที่พื้น
เช้าวันต่อมา เสวี่ยหลงใต้ตาสีดำคล้ำเนื่องจากอดนอนทั้งคืน
เสวี่ยหลงรู้สึกคิดผิดที่ไปนอนกับเสวี่ยฉินเพราะทั้งดิ้นทั้งกรนนอนแผ่หลาไม่มีความเป็กุลสตรีเลยสักนิด เวลาจะหลับก็ถูกศอก ถูกแขนฟาดมาบ้างที่ทนไม่ไหวสุด ๆ คือ เอาเท้ามาพาดคอเขาจนแทบจะหายใจไม่ออก
"เป็อะไรน้องรักนอนผิดที่เลยนอนไม่หลับหรอ 555" นี่คือคำพูดตอนตื่นมาเจอเสวี่ยหลงนั่งหน้ามุ่ย
หลังจากทุกคนแยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ไปกินอาหารที่เรือนใหญ่ตามปกติ
แต่ที่แปลกคือมีบุรุษหน้าเหม็นมานั่งอยู่กับท่านพ่อของเขาแล้วนะซิ
"มาทำไมแต่เช้าที่บ้านไม่มีอาหารเช้ากินหรอ" เสวี่ยฉินพูดเมื่อเจอหน้าถังอวิ๋นซิน
"พูดดีๆหน่อยซิฉินเออร์ ท่านมือปราบมาหาเ้า พ่อกับแม่จึงชวนกินอาหารเช้าด้วยกัน"เสวี่ยถิง
"มาหาข้า"เสวี่ยฉินชี้ที่ตัวเอง
"อืม...ข้าอยากมาขอบคุณเ้าเื่เมื่อครืนนนนนน....."ถังอวิ๋นซินพูดไม่ทันจบเสวี่ยนฉินรีบเอามือปิดปากอีกฝ่าย
"อะไรกันฉินเออร์"เสวี่ยถิงใ
"ไม่มีอะไรขอรับข้าขอคุยกับท่านมือปราบสักครู่" เสวี่ยฉินรีบลากถังอวิ๋นซินออกไปทันที
พอพ้นจากเรือนใหญ่"ท่านจะพูดอันใด เื่เมื่อคืนท่านพ่อกับท่านแม่ไม่รู้ พวกข้าหนีออกไปถ้ารู้นะได้ถูกทำโทษแน่"เสวี่ยฉิน
"ข้าลืมไปว่าพวกเข้าหนีออกไปซนข้างนอก"ถังอวิ๋นซินยิ้ม
"ซน....ท่านมัน...เฮ้อ...ช่างเถอะ...เล่ามาจับได้ไหม"เสวี่ยฉิน
"ได้ เพราะแผนขอเ้าและความเก่งกาจของข้าด้วยส่วนหนึ่ง"ถังอวิ๋นซินยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
"หลงตัวเองชะมัดรีบ ๆ เล่ามา ข้าจะได้ไปกินข้าว"เสวี่ยฉินเร่งเร้าอีกฝ่ายจริงๆไม่ได้หิวแต่เกลียดขี้หน้าคนตรงหน้ามากกว่า
"ข้านำร่างของผีไว้ในค่ายวงล้อมที่เป็กิ่งไผ่และหญ้าที่มีหนามพอมันกลับมาหาร่างก็จัดการเผ่าผ้าของมัน ซึ่งมันได้ผลผีนั้นดูทุรนทุรายข้าก็ใช้ยันต์ปิดผนึกที่ตัวมันและเอามันขังไว้ในถุงผนึกิญญาเป็เช่นไรข้าเก่งกาจใช่หรือไม่" ถังอวิ๋นซินยิ้มภูมิใจและมองมาที่เสวี่ยฉินหวังได้คำชม
เสวี่ยฉินได้แต่ยิ้มแห้งๆ"เ้าเก่งมาก โอเคนะ ข้าไปหล่ะ" พูดจบก็ลุกขึ้นตบบ่าถังอวิ๋นซินเบาๆ
"เดี๋ยวก่อน"ถังอวิ๋นซินจับข้อมือเสวี่ยฉินไว้
"อะไรอะ"เสวี่ยฉินหันไปมองหน้าถังอวิ๋นซิน
"มีวิธีกำจัดมันให้มันหายไปหรือไม่"ถังอวิ๋นซิน
"ไม่มี" เสวี่ยฉินจับมืออีกฝ่ายออกจากข้อมือของตนเอง
"เ้ารู้จักชื่อผีร้ายนั่นได้อย่างไร"ถังอวิ๋นซิน
"ข้าเคยอ่านเจอในตำราก็เท่านั้น"เสวี่ยฉินพูดจบก็รีบเดินจากไปทันที
'เ้าคือใครกันแน่'ถังอวิ๋นซินมองตาแผ่นหลังของเสวี่ยฉินด้วยแววตาที่ซับซ้อน
302
