หอพักหลังมหาวิทยาลัยK ในกรุงเทพฯ
บรรยากาศยามเช้าที่หอพักหญิงในเวลานี้อื้ออึงไปด้วยเสียงสาวๆ ที่ตื่นแต่เช้าเพื่อเก็บเสื้อผ้าเตรียมตัวจะกลับบ้านหลังจากสอบเสร็จวันนี้่บ่าย ไม่เว้นแม้แต่ห้องพักของสามสาว ที่มีพิมพิมล แป้งและพราวสาวคณะบริหารธุรกิจปีที่สาม ที่ต่างตื่นเต้นกับวันสอบวันสุดท้ายพิมพิมลเป็ลูกชาวสวนที่มาจากจังหวัดนครปฐม ส่วนแป้งและพราวเป็สาวกรุงเทพฯ ที่บ้านทำอาชีพค้าขายอยู่ย่านเยาวราช ทั้งสองคนเป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่ม. ปลาย ส่วนกับพิมพิมลนั้นพึ่งมารู้จักกันที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
"แป้งกับพราวช่วยตรวจดูความเรียบร้อยของพิมหน่อยสิ"พิมพิมลพูดพร้อมหมุนตัวให้เพื่อนรักทั้งสองตรวจดูเสื้อผ้าชุดนักศึกษาของเธอที่ใส่แบบพอดีตัวกระโปรงนักศึกษาทรงเอผ่าหน้า ปักกิ๊บที่ผมนิดหน่อยแล้วปล่อยผมยาวสลวยไปข้างหลัง ดูสดใสน่ารักสมกับเป็วันสอบวันสุดท้ายของภาคเรียน ในชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสาม
แป้งกับพราวมองหน้ากันทำตากรุ้มกริ่ม และเหมือนจะใจตรงกันด้วย ต่างพูดออกมาพร้อมกัน โดยมิได้นัดหมาย
แป้ง/พราว:"สวยแล้วจ้า"
"ถ้าสวยมากกว่านี้ก็จะเป็นางฟ้าแล้วนะพิม" แป้งพูดเสริมมาอีก
ทำเอาพิมพิมลถึงกับขำออกมาในความปากหวานของเพื่อนสาว
"ขอบคุณนะจ๊ะ เพื่อนรักของพิม"พิมพิมลพูดพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนทั้งสองคนที่แต่งตัวเสร็จไปก่อนแล้ว
"แป้งกับพราวเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วนะพิม สอบเสร็จคุณพ่อก็จะมารับเลยแล้วพิมล่ะ กลับวันนี้เลยรึเปล่า" แป้งพูดพร้อมถามพิมไปในคราวเดียวกันเพราะไม่รู้ว่าเพื่อนสาวจะมีคนมารับกลับบ้านหรือไม่
"แป้งกับพราวกลับด้วยกันเหรอจ๊ะ"พิมพิมลถามสองสาวเพราะบ้านของทั้งคู่นั้นอยู่ใกล้กัน
"แป้งอาศัยกลับกับพราวน่ะจ้ะ" แป้งรีบตอบทันที
"พิมโทรบอกทางบ้านั้แ่เมื่อวานแล้วล่ะ ว่าวันนี้สอบวันสุดท้ายแต่ไม่รู้ว่าจะมีคนว่างมารับหรือเปล่า เพราะงานที่สวนก็ยุ่งมากๆ"หญิงสาวทำหน้ามุ่ยหลังจากบอกกับเพื่อน
"งั้นถ้าวันนี้พิมไม่ได้กลับ พิมจะนอนคนเดียวได้หรือเปล่าที่หอจะเงียบมากเลยนะ คงจะกลับกันแทบหมดล่ะ" พราวถามเพื่อนสาวและมีสีหน้ากังวล
"สบายมากจ้า พิมไม่กลัวผีหรอก" ถ้าผีออกมาพิมจะหลอกผีก่อนพิมพิมลรีบตอบ พร้อมกับทำหน้าหลอกผีเพื่อนทันที
"ไม่ต้องเป็ห่วงนะ เื่แค่นี้จิ๊บๆ"พิมพิมลพูดพลางทำมือส่งสัญญาณให้เพื่อน พร้อมกับทำหน้าทะเล้นทำเอาสองสาวต่างขำออกมา ใบหน้าก็คลายความกังวล เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยเสร็จแล้วทั้งสามสาวก็เตรียมออกจากห้องพัก
"ไปสอบกัน" พราวพูดพร้อมกับเดินนำออกไปก่อน
เมื่อเดินเข้ามาภายในมหาวิทยาลัยความโดดเด่นของสามสาว ทำเอานักศึกษาในมหาวิทยาลัยทั้งชายและหญิงมองตามกันเป็แถวโดยเฉพาะพิมพิมล สาวสวยที่โสดเพียงคนเดียวในกลุ่มความสวยของพิมพิมลที่ได้มาโดยธรรมชาติสร้าง ไม่ว่าจะเป็รูปร่างที่สมส่วน ตากลมโตผมยาวกลางหลังสีดำขลับ จมูกโด่งทรงหยดน้ำ ปากเป็กระจับรับกับแก้มป่องๆรูปร่างอรชร สูงร้อยเจ็ดสิบเิเ ความสวยงามที่ได้มาแบบธรรมชาตินี้แม้กระทั่งผู้หญิงด้วยกันเองยังทึ่ง ทั้งสามสาวแต่งหน้าแบบอ่อนๆแต่ก็ยังมีความโดดเด่น แป้งกับพราวนั้น มีความเป็สาวหมวย ผิวขาว ตาตี่ เพราะว่ามีเชื้อสายจีนทั้งคู่
เมื่อเดินมาถึงโต๊ะม้าหินอ่อนที่ประจำก็เจอกับเชนและนัทนั่งรออยู่แล้วพร้อมอาหารเช้าที่เตรียมไว้ให้สาวๆ เหมือนเช่นเคยเชนรีบยื่นแซนด์วิชให้แป้ง แฟนสาวของเขา
"อาหารเช้าครับคนสวย"ทำเอาแป้งถึงกับยิ้มออกมาในความรู้ใจของแฟนหนุ่มที่สุด
"ขอบใจนะเชน" แป้งส่งยิ้มหวาน
"นัทจ๋า แล้วของพราวล่ะจ้ะ"พราวรีบส่งเสียงอ้อนถามแฟนของตนบ้าง
"เตรียมไว้ให้เรียบร้อยจ้า มีของทุกๆ คนเลยนะรีบกินกันเร็ว จะได้มีแรงทำข้อสอบ" นัทมองทุกๆ คนด้วยสายตาอบอุ่นอ่อนโยน
"สอบวันสุดท้ายของปีสามแล้ว ทำให้เต็มที่นะ" พิมพิมลกล่าวออกมาและมองหน้าเพื่อนๆ ทุกคน
ทุกคนต่างหยิบแซนด์วิชขึ้นมาคนละอันแล้วจับชนกันเพื่อเอาฤกษ์เอาชัยหลังจากทานแซนด์วิชเสร็จก็บำรุงร่างกายด้วยนมคนละกล่อง
"หลังสอบเสร็จแป้งและพราวก็กลับเลย แล้วเชนกับนัทล่ะกลับวันไหนกันจ้ะ" พิมถามเพื่อนชายทั้งสองคน
"เชนกับนัทก็กลับวันนี้เหมือนกัน สอบเสร็จก็จะขึ้นแท็กซี่ไปหมอชิตเลยแล้วพิมล่ะกลับวันไหน" เชนตอบพร้อมกับถามพิมไปในคราวเดียว
เมื่อเชนพูดจบทุกสายตาต่างจ้องมองพิม เพื่อรอคำตอบ ยังไม่ทันที่พิมพิมลจะได้ตอบหรือพูดอะไรโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าพอดี
"ฮัลโหล สวัสดีค่ะแม่"
[สอบเสร็จวันนี้ใช่มั้ยลูก]
"ใช่ค่ะแม่พิมอยากกลับบ้านวันนี้เลยมีคนสะดวกมารับพิมมั้ยคะ"พิมพูดพร้อมส่งสายตาไปหาเพื่อนๆ ทุกคนที่รอคำตอบ
ทุกคนต่างส่งสายตามามองพิมพิมลเป็จุดเดียวลุ้นว่าจะมีคนมารับมั้ยเพราะกังวลว่าถ้าไม่มีคนมารับ พิมจะต้องนอนในห้องพักคนเดียว
[ตอนนี้งานที่สวนยุ่งมากไม่มีใครว่างเลย แม่เลยวานพี่วัฒน์ไปรับหนูนะลูก]
"พี่วัฒน์ไหนคะแม่" พิมพิมลทำหน้างุนงง พร้อมกับเพื่อนๆ ก็งงไปด้วย หรือจะเป็เขา แค่คิดพิมพิมลก็ใจเต้นแรง
[พี่วัฒน์หลานคุณยายนุ่นบ้านสวนใกล้ๆ เราไงลูก พี่เขากลับมาจากอเมริกาแล้วนะ]
พิมพิมลใจเต้นแรงมากเป็เขาจริงๆ ด้วย กลับมาก็ไม่ติดต่อมาหาเลย คนใจร้าย
"จะไม่เป็การรบกวนเขาเหรอคะแม่"
[ไม่หรอกจ้าพี่เขาอยากเจอหนูนะ] แม่มะปรางพูดและหันไปยิ้มกับคุณยายศรีที่นั่งข้างๆ
"พิมสอบเสร็จประมาณบ่ายสามโมง เดี๋ยวพิมจะโทรหาแม่อีกรอบนะคะ"
[ไม่เป็ไรลูกเดี๋ยวพี่วัฒน์จะโทรหาหนูเอง โอเคตามนี้นะจ๊ะ]
พูดเสร็จแม่มะปรางก็กดวางสายไปเลยทันทีทำเอาพิมพิมลคิดอะไรในใจบางอย่าง แม่กับยายแปลกๆ แฮะ ต้องมีอะไรแน่ๆ เลยแล้วพี่วัฒน์คนใจร้ายนั่นอีก กลับมาั้แ่เมื่อไร ไม่ติดต่อมาหาเลยเห็นหน้าทางสื่อโซเชียลที่มีเพียงแค่ไม่กี่รูปจะมีแต่่เทศกาลกับวันสำคัญของเธอเท่านั้นที่เขาจะส่งคำอวยพรมาให้ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ
"พิมจ้ะ แม่ว่าไงบ้าง ใครจะมารับเหรอ?" พราวเอ่ยถามเพื่อนสาวเมื่อเห็นว่ายืนเหม่อลอยไป
"อ๋อ... เป็พี่ที่รู้จักน่ะแหละ อยู่บ้านสวนข้างๆ"พิมพิมลตอบแบบขอไปที เพราะคิดไม่ออกว่าจะพูดยังไงดี
"งั้นก็ดีแล้ว ไม่ต้องนอนที่หอพักคนเดียว วังเวงจะตาย"แป้งพูดออกมาพร้อมทำท่าขนลุก
"มีเวลาอีกสิบห้านาที จะอ่านเพิ่มอีกรึเปล่า" นัทถามเพื่อนๆที่นั่งรอบโต๊ะ
"ไม่ต้องอ่านแล้วล่ะ อ่านมาเป็เดือนแล้ว อ่านจนจะอ้วกแล้วเนี่ย"พราวทำท่าเหมือนคนจะอ้วกจนต้องควานหายาดมในกระเป๋า จนเพื่อนๆ ต้องเอาสมุดมาพัดให้
"ถ้าสอบเสร็จนะ แป้งจะนอนกินเกาลัดคั่วหอมๆ พร้อมกับดูซีรีส์ให้หนำใจเลย"แป้งพูดพร้อมกับทำหน้าฟินๆ จนเพื่อนๆ อดขำไม่ได้
แม้จะคุยกันสนุกสนานแต่ในใจของพิมพิมลก็ยังวนเวียนคิดถึงแต่เขาคนที่จะมารับเธอกลับบ้านในวันนี้ ปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลยว่าเธออยากเจอเขาแค่ไหนคนที่เธอคิดถึง คนที่เป็เพื่อนเล่นในวัยเด็กของเธอ คนที่เธอฝันถึงบ่อยๆเขาจะคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่านะ?
ยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่านพิมพิมลจึงรีบสลัดความคิดนี้ออกจากหัวไปทันที เวลานี้เธอต้องตั้งใจสอบ
เสียงสัญญาณดังขึ้นทุกๆ คนจึงรีบเก็บของเพื่อเตรียมเข้าห้องสอบ
"ขอให้การสอบผ่านไปได้ด้วยดีนะ" พราวอวยพรทุกคน
2K
