Factory In Love ตอน ทํานายรัก พิทักษ์ใจ

เกือบเที่ยงคืนผมก็ทำข้อมูลกันเสร็จสับ ลงความเห็นกันว่าผู้ที่จะนำเสนอข้อมูลก็คือไอ้เกมส์กับไอ้เมฆนั่งแหละ ผมขอเป็๲ผู้ซับพอร์ตแล้วกัน

หลังจากอาบน้ำเตรียมนอนกันแล้ว ลืมนึกไปเลยว่า ตัวเองไม่มีที่นอน แล้วจะนอนยังไง 

“เชี่ย กูลืมเอาที่นอนมา กูว่ากูขับรถกลับไปนอนแฟลตตำรวจดีไหมเนี่ย”

“ดึกแล้วพี่ตาม อย่าเลย นอนเตียงผมก็ได้ครับ” ไอ้เมฆพูดขึ้นมา

“ไม่เป็๲ไร กูนอนพื้นก็ได้ กูขอยืมแค่หมอนก็พอ”

“ไม่ได้ครับ ถ้าพี่เ๯้าบ่าวรู้ว่าผมให้พี่ลำบากขนาดนี้ เขาต้องเอาผมตายแน่เลย” คราวนี้ไอ้เกมส์พูดขึ้นมาบ้าง

“พี่ตามนอนเตียงผมแหละ จะได้นอนสบายๆ” ไอ้เมฆเสริมขึ้นมา

“แล้วมึงจะนอนไหน” ผมเลยถามไอ้เมฆไป 

“เดี๋ยวผมไปนอนเตียงเดียวกับไอ้ตัวD ครับ” ไอ้เมฆตอบ แต่ไอ้เกมส์กับทำหน้างง 

“เชี่ยเมฆ เตียงสามฟุตครึ่งมึงจะนอนสองคนยังไง” คราวนี้ไอ้เกมส์พูดบ้าง

“ทำไมไอ้ตัวD หรือมึงอยากให้แฟนพี่เขาเอาปืนมายิงมึง”

“เดี๋ยวๆๆ กูไม่ได้เป็๞แฟนกัน” ผมรับสวนกับไอ้เมฆไป

“อ้าว หรอครับ ผมก็นึกว่าพี่เป็๲แฟนกัน ทำตัวเหมือนแฟนกันเลย” 

แหม ไอ้เมฆ กูรู้หรอกว่ามึงแกล้งกู 

“เอาไงไอ้ตัวD งั้นมึงก็ให้พี่ตามนอนเตียงมึง แล้วมึงก็ไปนอนต้นมะขามแล้วกัน” ไอ้เมฆหันไปถามไอ้เกมส์

“กูไม่นอนต้นมะขาม กูให้มึงนอนเตียงกูก็ได้”

ผมยินดีทำตามข้อเสนอของไอ้เมฆ แม้จะสงสารไอ้เกมส์ก็เหอะ 

เวลาที่เหลือสองสัปดาห์กับการเตรียมงาน สำหรับออดิตมาตรวจมาตรฐาน Tpm จริงๆการทำงานปกติที่โรงงานผมก็นำระบบ Tpm มาจับอยู่แล้ว แต่ว่าการที่จะมีออดิตเตอร์จากญี่ปุ่นมาตรวจสอบเนี่ย มันต้องเตรียมการ ทั้งการนำเสนอรายงานในห้องประชุม และการนำเสนอหน้างาน งานที่พวกผมได้รับก็มีความยากพอสมควรเมื่อเที่ยบกับความรู้และประสบการณ์ที่พวกผมมี มีการแก้ไขหลายรอบ จากConsultหรืออาจารย์ผู้ให้คำปรึกษา ที่บริษัทจ้างมาอีกที ยิ่งสัปดาห์หลัง ผมจำเป็๞ต้องขนเสื้อผ้ามานอนห้องไอ้เกมส์เลยทีเดียว เพราะงานหนักมาก เลิกดึกๆดื่นๆ แต่ก็ยังต้องเข้างานเวลาปกติ เป็๞แบบนี้มาจนถึงวันสุดท้ายของสัปดาห์ และวันนี้ก็เป็๞วันตรวจสอบจากออดิตเตอร์จากญี่ปุ่นด้วย

ผลการตรวจสอบและการนำเสนอมีผลเกินความคาดหวังเป็๲อย่างมาก หน้างานทั้งเ๱ื่๵๹ของวิศวกรรมที่ไอ้เมฆนำเสนอ และเ๱ื่๵๹ของความปลอดภัยที่ไอ้เกมส์นำเสนอ ได้รับคำชมจากทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างไม่น่าเชื่อ รวมถึงผู้ตรวจสอบด้วย 

วันศุกร์ใช้เวลาการตรวจสอบทั้งหมดแค่ครึ่งวัน ไอ้เมฆ ไอ้เกมส์ ผม จึงขอลาหัวหน้างานกลับไปพักผ่อนก่อนเวลาเลิกงาน อยากจะนอนพักยาวๆใจจะขาด ผมรีบกลับไปห้องไอ้เกมส์เพื่อเก็บเสื้อผ้า จับยัดใส่รถแล้วรีบขับรถกลับแฟลตตำรวจทันที 

ผมขับรถมาจอดตรงที่เดิมที่ผมเคยจอด แต่ว่ารถไอ้คุณตำรวจกลับจอดอยู่ ‘วันนี้มันไม่ทำงานหรอวะ ไม่บอกกูเลย’ ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ดีเลยงั้นไปเรียกมันมาช่วยขนสัมภาระดีกว่า 

ผมถือกระเป๋าของผมขึ้นไป 2 ใบ ที่ไม่หนักมาก ที่เหลือใบใหญ่ๆจะได้ให้ไอ้เ๯้าบ่าวมาช่วยขน เดินขึ้นไปถึงหน้าประตูห้อง ร้องเท้ามันอยู่จริงๆด้วย แต่ที่น่าแปลกใจคือรองเท่าผู้หญิง 2 คู่ที่อยู่หน้าห้อง คืออะไร หรือผมไม่อยู่มันแอบเอาใครมานอน ผมตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งว่าห้องนี้คือห้องที่ผมอยู่แน่ๆไม่ใช่ห้องคืนอื่น 

ผมวางกระเป๋าไว้ด้านข้างประตูรวบรวมความกล้า เพื่อจะไขกุญแจเปิดเข้าไป ขออย่าให้สิ่งที่ผมเป็๲ความจริงเลยเหอะ ผมค่อยๆเปิดประตูออกทีละน้อย และภาพที่ผมไม่อยากเห็นก็เกิดขึ้น ภาพของคนสองคนนั่งดูทีวีกันอยู่ที่โซฟา หนึ่งคนคือคนที่ผมคุ้นเคย เพื่อนสนิทที่ผมขออาศัยอยู่กับมัน และเป็๲คนที่ผมไว้ใจที่สุด ส่วนอีกคนเป็๲ผู้หญิงผิวพรรณดี ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้ม ที่สำคัญเขานั่งใกล้กันมาก นั่งตรงที่ที่ผมเคยนั่งเป็๲ประจำ คนของผมวางแขนบนไหล่อีกข้างของผู้หญิงคนนั้นด้วย 

สรุปคืออะไรกัน เขาบอกว่าเขาจีบผม ทั้งๆที่ผมเกือบจะให้ทั้งใจกับเขาแล้วแท้ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น 

ด้วยความที่ผมไม่อยากให้เ๱ื่๵๹มันใหญ่โต แต่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ความสัมพันธ์ของผมแล้วเพื่อนสนิทผมด้วย ผมจึงค่อยๆปิดประตูเบาๆ ถือกระเป๋ากลับมาที่รถผมเหมือนเดิม 

ผมนั่งคิดอยู่พักใหญ่ๆ ว่าต่อไปจะเอายังไงกับชีวิตดี กลับไปหาไอ้เกมส์ก่อนดีไหม หรือจะไปหาหออยู่เลย ยังไงก็ต้องอยู่หออยู่แล้ว แล้วค่อยคิดว่าจะกลับเข้าไปพักในโรงงานหรืออยู่ข้างนอกคนเดียว

Azzzzzzzzzz......

เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปรากฎชื่อไอ้อั้มขึ้นบนหน้าจอ

“สวัสดีค้าบบบบ เพื่อนร้ากกกกก” ปลายสายพูดออกมาด้วนความร่าเริง เสียงของมันยิ่งทำให้ผมน้ำตาซึม

“ว่าไงมึง” ผมตอบกลับไป

“ทำไมเสียงมึงเศร้าๆวะ ไม่สมกับเป็๲คุณตูมตามแห่งแก้งหกสับปะหงีเลย” 

“เชี้ย กูพึ่งตรวจระบบเสร็จ เตรียมงานมาสองอาทิตย์ ยังไม่ได้นอนเลย”

“แสดงว่างานมึงเสร็จแล้วอะดิ"

"เออ"

"ให้ทายว่ากูอยู่ไหน"

"นรกมั้ง สัด"

"เชี้ย เกี้ยวกาจจังวะมึง กูกำลังจะถึงโรงงานมึงแล้ว"

"มึงมาทำไร"

"กูไม่ได้มาหามึง กูกำลังจะไปหาไอ้เท่ห์ มึงจะไปกับกูป่าว"

"จริงหรอวะ กูไปด้วย"

"เออ กูรอมึงหน้าโรงงาน"

ผมรีบขับรถกลับไปโรงงาน อย่างน้อยถ้าเจอไอ้อั้มกับไอ้เท่ห์ มันคงช่วยผมคิดอะไรได้บ้างแหละ

"เชี้ย ของมึงเยอะจังวะ" ไอ้อั้มบ่นระหว่างช่วยผมขนของจากรถผมย้ายไปรถมัน

"ก็กูนอนนี่มันเป็๞อาทิตย์แล้ว" ผมตอบกลับมันไปอีกรอบ

"มึงไม่เอาของไปเก็บไว้ห้องไอ้เ๽้าบ่าวก่อนวะ" สัด คำถามมึงแทงใจดำกูมาก

"ไม่เอา กู๠ี้เ๷ี๶๯ขับรถ" ทั้งๆที่ขับไปแล้ว แล้วขับกลับมาโรงงานอีกรอบแล้ว

"แล้วมึงบอกไอ้เ๽้าบ่าวยัง ว่ามึงจะไปกับกู"

"ไม่บอก มันไม่ใช่พ่อกู"

"เออ กูจะคอยดู เดี๋ยวพ่อมึงได้ขับรถตามมึงไปหาไอ้เท่ห์แน่"

...

"ตามึงแดงๆนะไอ้ตาม ถ้ามึงไม่ได้บอกว่าไม่ได้นอน กูคิดว่ามึงร้องไห้นะเนี้ย"

"มึงรีบขึ้นรถเลย มึงขับนะ กูจะนอน" 

ระหว่างที่ไอ้อั้มขับรถไปเฟลตไอ้เท่ห์ ผมเหนื่อยมาก ผมพยายามจะหลับ แต่ร่างกายผมไม่ยอมหลับ รู้สึกเจ็บใจที่โดนไอ้เ๽้าบ่าวมันหลอก 'ถ้ามึงไม่ได้ชอบกูจริงๆแล้วจะมาบอกว่าชอบกู มาขอกูเป็๲แฟนทำไมวะ' ความคิดนี้วนอยู่ในหัวของผม หรือไม่ก็คิดถึงไอ้ตำรวจตัวดี ว่าตอนนี้มันกำลังทำอะไรอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ในห้องที่ผม เคยอยู่กับมัน แมร่ง ทั้งเจ็บทั้งแค้น 

ร่างกายผมก็เริ่มไม่ไหว ผะอืดผะอมแปลกๆ เหมือนจะอาเจียนออกมา

"หน้ามึงซีดจังวะไอ้ตูมตาม มึงเมารถป่าว" ไอ้อั้มพูดพร้อมมองมาทางผม

"มึนๆวะ"

"มึงไหวมั๊ย หรือจะให้กูแวะปั้ม"

"แวะหน่อยก็ดี"

ไอ้อั้มเบี่ยงรถเข้าเลนส์ซ้ายอย่างไว กลัวผมทำรถมันเลอะมั้ง 

หลังจากจอดปั้มผมไม่รอช้า วิ่งลงจากรถไปเข้าห้องน้ำทันที อาการคลื่นไส้ทำให้ผมแย่ และอาเจียนออกมาทันที ดีนะวิ่งเข้าห้องน้ำทัน 

หลังจากไอ้อั้มจอดรถเรียบร้อยก็เดินตามมาดูผม

"มึงไหวป่ะเนี่ย" เ๯้าตัวพูดพร้อมเอามือลูบที่หลังของผม

"เออ กูไม่ตายหรอก ชิบ..."

"ยาแก้เมารถ กูซื้อมาให้"

หลังจากล้างปาก ล้างหน้า ล้างคอเสร็จ ผมก็จัดยาแก้เมารถไปเรียบร้อย อาการเริ่มดีขึ้นมาหน่อย ...

รู้สึกตัวอีกทีก็เกือบถึงที่พักไอ้เท่ห์แล้ว ฤทธิ์ยาคงทำให้ผมหลับไป 

"ตื่นแล้วหรอมึง กูกำลังจะปลุกพอดี จะถึงแฟลตไอ้เท่ห์แล้ว" ไอ้อั้มเอ๋ยขึ้นมา 

"กูเพลียว่ะ" 

"เออ ทนหน่อยเพื่อน"

ถึงบ้านพักนายตำรวจ ตำรวจตัวสูงโปร่งผิวสีแทน ในชุดเครื่องแบบกำลังโบกรถ เพื่อให้ไอ้อั้มขยับเข้าจอดตรงที่เตรียมไว้ให้ 

ที่พักไอ้เท่ห์ต่างจากที่พักไอ้เ๽้าบ่าวตรงที่ว่า ที่พักไอ้เ๽้าบ่าวเป็๲อาคารแฟลต ส่วนของไอ้เท่ห์จะเป็๲บ้านสองชั้นที่ติดกันหลายๆหลัง ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาใช้เกณฑ์อะไรแบ่งสิทธิ์การเข้าพัก ไม่เคยถามพวกมันด้วย

ผมลงจากรถไอ้อั้ม ไอ้เท่ห์เดินมาทัก "ไง หนุ่มโรงเบียร์ มีเบียร์มาฝากมั๊ยวะ" 

"ไม่มี ถ้าอยากกิน คืนนี้เดี๋ยวกูพาไปจัดมั้ยล่ะ"

"มันจะดีนะ" ไอ้เท่ห์ตอบกลับอย่างไว

"มึงจะไปไหน มึงช่วยดูสังขารตัวเองก่อน ไอ้ตูมตาม" ไอ้อั้มที่ไปเดินมาสมทบ พูดพร้อมยื่นกระเป๋าของผมให้ มันไปเอามาจากหลังรถ 

"อ้าว มึงเป็๞ไรวะ" ไอ้เท่ห์ถามต่อด้วยความสงสัย

"เป็๲คนหล่อว่ะมึง มึงดูหน้ากูดิ ฮ่าๆๆ" ผมรีบตอบพร้อมหยิบกระเป๋าจากมือไอ้อั้มมาถือเองแล้วเดินตามไอ้เท่ห์ ขึ้นบนบ้าน

อธิบายเพิ่มเติมสำหรับบ้านไอ้เท่ห์นะครับ เป็๞บ้านสองชั้นซึ้งห้องน้ำจะอยู่ใต้บันไดชั้นล่าง หน้าห้องน้ำจะมีพวกลาวตากผ้า พร้อมโต๊ะเอนกประสงค์ ไว้ให้พวกผมวางของ ส่วนชั้น 2 จริงๆจะเป็๞ห้องพร้อมระเบียง แต่ไอ้เท่ห์มันต่อเติม ทำให้รวมเป็๞ห้องใหญ่ติดแอร์รวมกัน จึงมีพื้นที่สำหรับดูทีวีฝั่งหนึ่ง ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็๞ที่นอน ถ้าพวกผมมานอน มันก็จะเอาที่นอนมาปูให้พวกผมนอน

ระหว่างที่ผมเดินขึ้นบันไดมา ผมรู้สึกถึงอาการมึนหัวอีกครั้ง อยากจะอาเจียนแต่ก็ไม่อาเจียน ผมกลั้นใจพยายามเดินขึ้นไปให้พ้นบันไดเพราะรู้ว่าถ้าเป็๲อะไรระหว่าขึ้นบันไดคงเจ็บหนักแน่ แต่พอขึ้นถึง๪้า๲๤๲ อาการผะอืดผะอมก็เริ่มรู้สึกขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เริ่มหายใจไม่สะดวกด้วย ผมรีบหันกลับไปหาไอ้อั้มที่เดินตามหลังผมมา เห็นไอ้อั้มมองหน้าผม แล้วพูดอะไรสักอย่างซึ่งตอนนี้ผมจับใจความไม่ได้ โธ่โว้ย มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ผมรู้สึกเหมือนว่าควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ และสักพักทุกอย่างก็มืดลง ...