รักนะ...มายด์บอดี้การ์ด

ก๊อก ๆ ๆ

"ข้าวขวัญ"

"..."

นางขวัญเรือนเรียกข้าวขวัญอยู่หน้าประตูห้องนอน

"ข้าวขวัญ ให้แม่เข้าไปได้มั้ยลูก?"

"ค่ะคุณแม่"

เมื่อนางขวัญเรือนเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นลูกสาวกำลังเก็บกระเป๋าเดินทางอยู่

"จะกลับกรุงเทพแล้วเหรอ ไหนว่าจะค้างที่บ้านบนเขาอีกคืน แต่นี่ยังไม่เที่ยงเลยก็รีบลงมาซะแล้ว"

"ค่ะแม่ ข้าวว่า เรากลับบ้านเราเถอะค่ะ"

นางขวัญเรือนนั่งลงตรงขอบเตียง แล้วนั่งมองข้าวขวัญกำลังลำเลียงเสื้อผ้าที่พับแล้วลงกระเป๋าเดินทางใบเล็ก

"จะเอาแบบนี้แน่หรือ ข้าวขวัญ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองมารดาพลางทำหน้าสงสัย

"ยังไงคะแม่?"

"เจ็บปวดแทบเป็นแทบตายอยู่สามเดือน แล้วพอได้เจอ กลับเทเขาซะงั้น"

ข้าวขวัญหัวเราะกิ๊กกั๊กใส่นางขวัญเรือน

"เท...แม่รู้จักคำนี้ด้วยหรือคะ?"

"รู้สิ อยู่โน่นแม่ก็ติดตามข่าวสารที่นี่นะ ศัพท์วัยรุ่นที่เขาใช้กันแม่ก็พอรู้ แต่เทนี่ก็เก่าแล้วมั้ง เดี๋ยวนี้น่าจะมีคำอื่นแล้วหรือเปล่า"

"ไม่รู้สิคะ ข้าวก็รู้บ้างไม่รู้บ้าง"

"แล้วข้าวกับทิวไท ลูกจะเอายังไงกันแน่?"

"อือ ไม่รู้สิคะ"

"แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง? ไม่ดีใจหรือไงที่เขายังไม่ตาย?"

"เอาจริงๆข้าวน้อยใจค่ะแม่ สามเดือนที่ข้าวต้องทนทรมานกับความเจ็บปวดที่ทั้งพ่อแล้วก็ทั้งเขาต้องตาย แต่เขากับไม่กระตือรือร้นที่จะตามหาข้าวเลย ตั้งแต่เจอเขา ข้าวก็รู้ว่าข้าวเป็นเด็กมีปม ขาดความอบอุ่น เพราะข้าวโตมาได้ด้วยเงิน แค่กอด พ่อยังไม่มีเวลาให้เลย แล้วพอเจอนายทิว เขาก็เป็นทุกอย่างที่ข้าวต้องการ เขาปกป้อง ดูแล เอาใจทุกอย่าง ที่ผ่านมา ข้าวเป็นเหมือนคนคลั่งรัก ขาดเขาไม่ได้เลย"

"แล้วไงอีก แม่ยังไม่ค่อยเข้าใจ"

นางขวัญเรือนอยากจะให้ข้าวขวัญพูดออกมาให้หมด

"พอรู้ว่าเขายังไม่ตาย มันก็น้อยใจค่ะแม่ น้อยใจที่เขาไม่ห่วงเราเลยทั้งๆที่เขาบอกว่ารักเรา แล้วข้าวก็คิดว่า ข้าวอาจจะบ้าคลั่งรักเขามากเกินไป ข้าวอาจจะต้องถอย เพราะเขาอาจจะไม่ได้รักเราอย่างที่เรารักเขา หรือไม่ต่อไป เขาอาจจะรำคาญข้าวก็ได้เพราะข้าวก็จะยึดเขาเป็นทุกอย่างในชีวิตเพราะเราโตมาแบบมีปม นึกมาถึงตรงนี้แล้วก็กลัวตัวเองขึ้นมาทันทีเลยค่ะ ข้าวน่าจะไม่ปกตินัก โตมาอย่างมีปมด้อย ตบท้ายด้วย PTSD แล้วใครจะมารักคนอย่างนี้ได้ น่าปวดหัวออกค่ะ"

"เฮ้ออ ข้าวขวัญเอ้ย นี่หนูคิดอะไรเยอะแยะซับซ้อนเนี่ย คิดอะไรหนักหนากัน แล้วเมื่อไหร่จะมีความสุขกับเขาเสียที"

นางขวัญเรือนลูบศีรษะข้าวขวัญ สงสารลูกจับใจ ข้าวขวัญคิดมากเกินไปแล้ว แต่จะว่าลูกก็ไม่ได้ ทุกอย่างมันเกิดจากการเลี้ยงดูทั้งสิ้น

"ข้าวก็เสียใจค่ะ แต่เอาแบบนี้น่าจะดีกว่า ข้าวไม่อยากจะรู้แล้วด้วยซ้ำว่าเขารักข้าวหรือเปล่า เพราะเหตุการณ์มันก็บอกอยู่แล้ว เขาไม่ได้รักข้าวมากมายอะไร แล้วอีกอย่าง ที่ผ่านมามันทรมานเกินไป ทรมานจนข้าวไม่อยากจะเจอกับความรู้สึกนั้นอีก"

"อืมม แม่ขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย?"

"ค่ะ แม่"

"แม่ได้คุยกับพี่ทองกรแล้ว..."

นางขวัญเรือนเล่าให้ข้าวขวัญเห็นอีกด้านของทิวไทที่เธอไม่รู้ และเธอไม่คิดว่าจะมี มุมที่อ่อนแอที่สุดของทิวไท หลังจากบาดเจ็บสาหัสและกลับเข้าฝั่งได้ด้วยข้อมือชูชีพที่ได้เตรียมไว้ กว่าแผลจะหาย ทิวไทเองก็ประสบภาวะ PTSD ไม่ต่างไปจากเธอ เขาพยายามจะรักษาตัวเองให้หายจากบาดแผลทางใจที่เห็นใบหน้าที่ผิดหวังและเจ็บปวด เขากลัวเธอจะโกรธ เขานอนฝันร้ายอยู่เป็นเดือนก่อนจะค่อยๆดีขึ้น เมื่อเขายังไม่พร้อมจะให้คนรักเห็นความอ่อนแอ เขาจึงยังคงซ่อนตัวอยู่ในเซฟโซนของตัวเอง

"จริงๆแล้วพี่ทองกรบอกว่าทิวไทดีขึ้นมากๆแล้ว แต่สิ่งที่ยังเหลือก็คือ ความกลัวที่จะเห็นข้าวผิดหวัง ไม่มีใครคิดหรอกนะ ว่าตัวเองที่เป็นตำรวจ จะมารักลูกสาวโจรที่ทางการตามล่าตัวอยู่ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากจะแสดงความอ่อนแอของตัวเองให้คนที่ตัวเองรักและต้องการปกป้องเห็นหรอกนะ...แม่อยากจะให้หนูตั้งสติก่อน แล้วอีกอย่าง ข้าวต้องนึกนะ ว่าตอนนี้อารมณ์ของข้าวนั้นเองก็ยังไม่มั่นคง การตัดสินใจบางอย่างอาจจะยังไม่ดีนัก ข้าวเคยบอกแม่นี่ ว่าข้าวจะสู้กับมัน แล้วเรื่องนี้ก็เรื่องสำคัญมาก แม่ไม่อยากให้ข้าวใช้อารมณ์"

ข้าวขวัญนิ่งฟังนางขวัญเรือนผู้เป็นมารดา แล้วค่อยๆคิดตาม ใช่...ทิวไทเป็นฮีโร่ของเธอ เขาปกป้องเธอช่วยเหลือเธอในทุกเรื่อง

"ไม่สงสารทิวไทเขาบ้างหรือไง เขาก็คนนะ ไม่ใช่ว่าผู้ชายจะร้องไห้ไม่เป็นหรืออ่อนแอไม่ได้ เราต่างหากที่ต้องเข้าใจและให้กำลังใจเขา ในวันที่ลูกแย่ เขาก็ไม่ต่างกัน แม่ว่าในตอนนั้น ต่างคนก็ต่างคิดถึงกัน ลูกคิดว่าเขาควรจะอยู่เป็นหลักให้ลูก ส่วนเขาก็คงอยากจะมาหาลูกใจจะขาดแต่ก็ทำไม่ได้ แล้วอย่างนี้ ข้าวคิดว่าเขาจะไม่เจ็บปวดหรือไง"

ข้าวขวัญนั่งปาดน้ำตาแล้วหันมาหามารดา

"ข้าวแย่จังเลย ข้าวไม่ดีเลยใช่มั้ยคะแม่ อย่างนี้ไง ข้าวก็เลยคิดว่าข้าวคงไม่เหมาะกับเขา ให้นายทิวเขาไปหาคนดีๆที่เหมาะสมกับเขาก็น่าจะดีกว่า"

"แล้วใครกันหล่ะที่เหมาะสม ในเมื่อทิวไทเขารักข้าว ทำไมไม่จับมือไปด้วยกัน อยู่เป็นกำลังใจกันไป จะไม่ดีกว่าหรือ?"

"ข้าวจะมีอะไรให้เขารักหล่ะคะ? งี่เง่า ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง เรื่องผจญภัยก็หมดไปแล้ว"

นางขวัญเรือนส่ายศีรษะ

"นี่ถ้าเสี่ยอยู่แม่จะว่าให้เจ็บๆเลย เลี้ยงลูกยังไงให้ไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง ไม่เอาแล้วนะข้าว ไม่ว่าตัวเอง เลิกว่าตัวเองเสียที ทิวไทเขารักอย่างที่ข้าวเป็นนี่แหละ แล้วก็เลิกคิดเป็นอย่างอื่น คิดอะไรกันมากมาย แค่คิดว่าจะทำยังไงให้คนที่เรารักมีความสุขก็พอแล้ว"

"แล้วนี่ข้าวต้องทำยังไงดีคะ?"

"ก็กลับไปหาทิวไท ผู้ชายง้อไม่ยากหรอก เขารอลูกอยู่แล้ว"

"งั้นเดี๋ยวหนูขึ้นเขาตอนนี้เลย"

"ก็ต้องลองไปถามไข่นุ้ยดู ว่าจะไปส่งลูกได้หรือเปล่า?"

"ค่ะแม่"

นางขวัญเรือนมองข้าวขวัญที่รีบวิ่งออกไป แล้วเรียกหาไข่นุ้ย ขวัญเรือนอยากจะให้ข้าวขวัญมีความสุข แม้กลับไปอเมริการอบนี้ จะกลับไปมือเปล่าก็ตาม

"ไข่นุ้ยยย! ไข่นุ้ยยย! คุณป้าคะ ไข่นุ้ยอยู่หรือเปล่า?"

เสียงข้าวขวัญตะโกนเรียกไข่นุ้ยเสียงโหวกเหวก ทำให้นางทองกรและ รตอ.ทะนงมองหน้ากันแล้วยิ้ม

"สำเร็จแล้ว ผู้กอง"

ข้าวขวัญกลับมายืนที่หน้าบ้านบนเขาเหมือนเดิม โดยมีไข่นุ้ยขี่มอเตอร์ไซค์มาส่ง หญิงสาวมาพร้อมกับเป้เล็กเตรียมมานอนเหมือนเดิม แล้วคืนนี้เธอก็จะไม่ถอย คอยดูสิ เป็นไงเป็นกัน

"ฉันเป็นกำลังใจให้พี่ข้าวนะ ฉันอยากได้พี่ข้าวเป็นพี่สะใภ้"

ไข่นุ้ยขี่มอเตอร์ไซค์ช้าๆ แล้วคุยกับข้าวขวัญไปด้วยระหว่างทางที่ไปส่งเธอ

"ไม่รู้ว่าพี่ทิวของไข่นุ้ยจะยกโทษให้พี่หรือเปล่า"

"ฉันว่า พี่ทิวน่าจะเล่นตัวนิดนึงแหละ แต่พี่ทิวยอมพี่ข้าวอยู่แล้ว ฉันก็สงสารพี่ทิวเหมือนกัน ตอนมาใหม่ๆ ฉันมานอนเป็นเพื่อนอยู่นะ ที่บ้านบนเขา พี่ทิวฝันร้ายทุกคืนเลย หลังๆ พี่ทิวดีขึ้น ก็เลยนอนคนเดียวได้"

ไข่นุ้ยรีบเล่าความในใจของตัวเองที่เก็บไว้มานาน เพราะเด็กชายก็อยากจะช่วยทิวไทสุดๆ เหมือนกัน

"ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังเลย ไข่นุ้ย"

"พี่ทิวไม่ให้บอกใคร แต่ฉันแอบบอกป้าคนเดียว ก็ฉันสงสารพี่ทิวแล้วไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง ป้าบอกว่า คนเก่งมากๆ บางทีก็ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง"

"อ้อ..แล้วไข่นุ้ยเชื่อว่าอย่างนั้นเหรอ"

"ใช่ พี่ข้าว เหมือนฉันนั้นแหละ ฉันไม่เคยบอกแม่เลยเวลาฉันเศร้าๆ ฉันกลัวแม่เป็นทุกข์ เพราะฉันเป็นคนเก่งของแม่"

"ไข่นุ้ยเศร้า เศร้าเรื่องอะไร บอกพี่ได้มั้ย?"

"ฉันไม่มีพ่อ พ่อตายตั้งแต่เด็ก พอเราเป็นผู้ชาย บางทีแม่ก็หวังที่เรามาก ฉันก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่แม่ก็ดีใจที่ฉันเรียนเก่ง ฉันก็อยากจะเรียนให้สูงๆ แม่จะได้สบาย"

"อ้าว แล้วคุณป้าไม่ส่งเรียนหรือ?"

"ส่ง ป้ากับพี่ทิวบอกว่าจะส่ง แต่แม่ก็บอกว่าเราเองก็ต้องช่วยเหลือตัวเองได้ ไม่ลำบากคนอื่น แต่ฉันอยากจะไปเมืองนอกด้วย ฉันอยากเห็นน่ะพี่ข้าว ว่าเมืองนอกเป็นยังไง เขาอยู่ยังไงกัน"

"แล้วโตขึ้น ไข่นุ้ยอยากเป็นอะไร?"

"ตำรวจ ฉันอยากเก่งเหมือนพี่ทิว แต่ฉันก็เกรงใจ ถ้าพี่ทิวกับป้าจะต้องส่งฉันไปเรียนที่โน่นด้วย มันแพง ใช่มั้ยพี่ข้าว?"

"ใช่ มันแพง"

"ไว้ฉันจะเก็บเงินไปเรียนเมืองนอกเอง ถึงแล้วพี่ข้าว พี่ข้าวง้อให้สำเร็จนะ"