[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ถึงแม้ตี๋เจียเอ๋อร์จะร้อนใจอยากช่วยคนแค่ไหน แต่เขาก็ยังไม่ลืมสถานะซุปตาร์ของไป๋ลู่

ก่อนหน้านี้เพิ่งจะมีเรื่องมีราวกับพวกเน็ตไอดอลไปหมาดๆ ถ้าตอนนี้ดันมีข่าวหลุดออกไปว่าไป๋ลู่ตกลงไปในทะเลอีก ก็คงยากที่จะห้ามไม่ให้คนโยงสองเรื่องนี้เข้าด้วยกัน

ถึงตอนนั้น... คงได้กลายเป็นข่าวดังระดับประเทศ ขึ้นหน้าหนึ่งทุกสำนักแน่นอน!

ตี๋เจียเอ๋อร์พุ่งตัวเข้าไปในห้องโดยสาร คว้าคอเสื้อพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งไว้ แล้วกระซิบเสียงเครียดจนเส้นเลือดปูด 

"อย่าเอะอะไป! มีคนตกลงไปในทะเล นายไปตามเจ้าหน้าที่มา แล้วเงียบๆ ช่วยกันงมคนขึ้นมาจากทะเลเดี๋ยวนี้... ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด!"

พนักงานเสิร์ฟในวันนี้ ล้วนเป็นมืออาชีพที่คัดมาเพื่อดูแลแขก VIP บนเรือสำราญโดยเฉพาะ แม้จะตกใจแต่ก็ตั้งสติได้ไว พยักหน้ารับคำทันที 

"ตามผมมาครับ"

ตี๋เจียเอ๋อร์ปรายตามองเฉียวเซียนอี๋ที่กำลังรับหน้าเพื่อนฝูงกลุ่มไฮโซอยู่แวบหนึ่ง คิดไปคิดมา... ตัดสินใจว่าช่วยไป๋ลู่ขึ้นมาให้ได้ก่อน แล้วค่อยไปบอกเฉียวเซียนอี๋ทีหลังดีกว่า ขืนบอกตอนนี้ ยัยนั่นได้อาละวาดจนเรือแตกแน่!

...

ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้หัวใจของไป๋ลู่แทบจะหยุดเต้น

เธอยังไม่ทันจะได้หลับตาลง ร่างกายก็กระแทกผืนน้ำเข้าอย่างจัง!

ตูม!

ยังไม่ทันจะรู้สึกเจ็บ ความหนาวเย็นยะเยือกก็โอบล้อมรอบตัวเธอไว้ก่อน

จากนั้น... ความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูกก็ถาโถมเข้าใส่ทั่วทั้งร่าง ราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทงผิวหนังพร้อมกัน

หนาวจนหัวใจแทบจะถูกแช่แข็งในวินาทีนั้น

ไป๋ลู่ตะเกียกตะกายไขว่คว้าไปมั่วซั่วตามสัญชาตญาณ พยายามจะยึดจับอะไรบางอย่างเอาไว้

แต่ร่างกายของเธอมันหนักอึ้งเหลือเกิน... เสื้อโค้ทขนเป็ดที่อุ้มน้ำทะเลจนชุ่ม ยิ่งถ่วงให้ตัวเธอหนักขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

ราวกับมีมือปริศนานับไม่ถ้วน คอยฉุดรั้งเสื้อผ้าของเธอ พยายามจะลากเธอจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก...

ช... ช่วย...

ทีละน้อย... เรี่ยวแรงของเธอก็เริ่มหดหาย

มือเล็กๆ ที่เคยไขว่คว้าปัดป่าย ก็ค่อยๆ ทิ้งตกลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง...

"เสี่ยวลู่! เสี่ยวลู่ แข็งใจไว้นะ!"

ตี๋เจียเอ๋อร์นั่งอยู่บนเรือเร็วช่วยเหลือร่วมกับเจ้าหน้าที่ ได้แต่มองดูเธอถูกน้ำทะเลสีดำทะมึนกลืนกินไปต่อหน้าต่อตา "เร็วเข้าสิวะ! เร่งเครื่องอีก!"

...

ในสติที่เลือนราง ไป๋ลู่รู้สึกเหมือนมีมือหลายคู่กำลังฉุดดึงตัวเธอขึ้นจากนรก

มีใครบางคนกอดเธอเอาไว้... กอดแน่นมาก... และอบอุ่นเหลือเกิน

ร... รอดแล้วสินะ...

"เร็วเข้า เสื้อโค้ท เอาเสื้อโค้ทมา!" เสียงของตี๋เจียเอ๋อร์ดังอยู่เหนือหัวเธอนี่เอง "อย่าเพิ่งขึ้นฝั่งตรงนี้ ขับเรือออกไปไกลอีกหน่อย ไปที่ท่าเทียบเรือส่วนตัวด้านหลัง!"

เธอพยายามฝืนลืมตาขึ้นมามองได้แค่เป็นเส้นบางๆ 

"พี่เจียเอ๋อร์... ฉันไม่เป็นไร... อย่าห่วงเลย..."

อยากจะขยับปากพูด แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลยสักแอะ มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่เป็นไอขาว

ตี๋เจียเอ๋อร์กอดเธอแน่นผ่านเสื้อขนเป็ดหนาๆ หลายชั้นที่เขาเอามาคลุมทับให้ พอเห็นริมฝีปากที่ขยับมุบมิบของเธอ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ไม่ต้องพูดแล้ว พี่รู้ว่าต้องจัดการยังไง"

ไป๋ลู่ส่งเสียงอืออาในลำคอเบาๆ ในที่สุดก็ต้านทานความหนักอึ้งของเปลือกตาไม่ไหว ต้องยอมหลับตาลง

ถึงแม้จะไม่มีแรงลืมตา แต่สติของเธอยังถือว่าครบถ้วนดีอยู่

เธอได้ยินเสียงตี๋เจียเอ๋อร์พูดกับเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงเตือนแกมข่มขู่ว่า

"ไป๋ลู่เป็นเพื่อนสนิทของเฉียวเซียนอี๋ ลูกสาวเจ้าของอิ้งเฉียวเรียลเอสเตท ถ้าพวกนายปากโป้งเอาเรื่องนี้ไปพูดมั่วซั่วข้างนอก แค่ตกงานยังถือเป็นเรื่องเล็ก... แต่ผมรับประกันเลยว่าคุณหนูเฉียวจะตามจองเวรจนพวกนายทุกคนเดือดร้อนแน่ เข้าใจไหม!"

ไป๋ลู่: …………

พี่เจียเอ๋อร์คะ พี่ใส่ร้ายป้ายสีเฉียวเฉียวหน้าตาเฉยแบบนี้ จิตสำนึกพี่ไม่เจ็บปวดบ้างเหรอคะ?

แต่คนพวกนี้เป็นพนักงานบริการมืออาชีพ เรื่องรักษาความลับย่อมเข้าใจดีอยู่แล้ว

อีกอย่างเมื่อชั่วโมงก่อน คุณหนูใหญ่เฉียวเพิ่งจะอาละวาดบ้านแตกตบคนโชว์ไปหมาดๆ พนักงานทุกคนเห็นกับตา คงไม่มีใครโง่พอจะวิ่งเอาตัวไปรับลูกปืนหรอก

ทุกคนรีบพยักหน้ารับปากรัวๆ "พวกเราไม่พูดมั่วซั่วแน่นอนครับ วางใจได้ครับ!"

"ขอบคุณที่ช่วยเสี่ยวลู่ ต่อจากนี้ไม่ต้องรบกวนพวกคุณแล้ว"

ตี๋เจียเอ๋อร์กล่าวขอบคุณสั้นๆ แล้วอุ้มเธอลงจากเรือเร็ว วิ่งหน้าตั้งไปยังลานจอดรถทันทีโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ไอดอลอีกต่อไป

"เสี่ยวลู่ อุ่นขึ้นบ้างไหม?"

ความจริงไป๋ลู่แทบไม่รู้สึกตัวแล้ว ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว เธอก็ไม่รับรู้ทั้งนั้น

แต่ไม่อยากให้ตี๋เจียเอ๋อร์ต้องกังวล เธอเลยพยักหน้าเบาๆ "อือ"

ตี๋เจียเอ๋อร์สมฉายา 'ราชาแห่งเวที' จริงๆ ขนาดบนเวทีทั้งร้องทั้งเต้นเป็นชั่วโมง ลมหายใจยังนิ่งเป๊ะ

อุ้มเธอที่ตัวเปียกโชกวิ่งมาตั้งไกลขนาดนี้ ยังเดินเหินคล่องแคล่ว ไม่หอบสักแอะ ดูท่าทางจะฟิตร่างกายมาดีไม่น้อย

ตี๋เจียเอ๋อร์ก้มลงมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 

"เสี่ยวลู่ พี่พาเธอไปโรงพยาบาลตอนนี้ไม่ได้นะ พี่จะพาเธอไปบ้านพี่ แล้วค่อยเรียกหมอประจำตระกูลมาดูอาการ"

ไป๋ลู่เข้าใจตี๋เจียเอ๋อร์ดี

เธอเป็นนักแสดง เรื่องมีความรัก แฟนคลับยังพอรับได้...

แต่ตี๋เจียเอ๋อร์ไม่เหมือนกัน เขาเป็นไอดอล! ฐานแฟนคลับเก้าสิบเปอร์เซ็นต์คือ 

'แฟนคลับสายมโนเป็นเมีย' และ 'แฟนคลับสายแม่ยก'

ในรายการวาไรตี้ แค่เสิ่นซินลั่วคุยกับตี๋เจียเอ๋อร์หรือไอดอลคนอื่นมากไปไม่กี่ประโยค ยังโดนแฟนคลับด่ายับเยินจนแทบไม่มีที่ยืน

ที่เธอไม่โดนด่า ก็เพราะแต้มบุญจากภาพลักษณ์ 'ลูกสาวแห่งชาติ' ที่คนทั้งประเทศเฝ้าดูการเติบโตมา สำหรับแฟนคลับเองก็เช่นกัน เลยมีความเอ็นดูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

แต่ถ้าตี๋เจียเอ๋อร์ดุ่มๆ พาเธอไปส่งโรงพยาบาลกลางดึกแบบนี้ ในสภาพเปียกมะลอกมะแลก...

ชิบหายวายป่วงแน่!

ตัวเธอโดนด่านิดหน่อยไม่เท่าไหร่หรอก แต่ถ้าทำให้อนาคตในวงการของตี๋เจียเอ๋อร์ต้องพังพินาศ บาปกรรมนี้เธอคงแบกรับไม่ไหว

ไป๋ลู่พยายามเค้นเสียงแผ่วเบาเหมือนคนใกล้ตาย "บ้านฉัน..."

"ใช่ๆๆ! พี่เคยฟังเฉียวเฉียวพูดอยู่ ว่าราชาจอเงินลู่ก็พักอยู่หมู่บ้านนั้น ระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านเธอต้องดีกว่าแน่ๆ"

ตี๋เจียเอ๋อร์วางเธอนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างทะนุถนอม แล้วเร่งอุณหภูมิแอร์จนสุด "อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็อุ่นแล้ว"

ไป๋ลู่พยักหน้าช้าๆ

ตี๋เจียเอ๋อร์สองมือจับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด อยากจะเหยียบคันเร่งให้มิดเหมือนขับจรวด คอยหันมามองเธอด้วยความเป็นห่วงเป็นระยะ

ขนตายาวงอนของเธอมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่... ปากเล็กๆ หนาวสั่นจนม่วงคล้ำ แต่แก้มกลับแดงระเรื่อผิดปกติ

ร่างกายห่อหุ้มด้วยเสื้อขนเป็ดหลายชั้น นั่งขดตัวอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ดูเป็นก้อนกลมๆ เล็กนิดเดียวจนน่าสงสาร

ตี๋เจียเอ๋อร์แบ่งมือข้างหนึ่งไปอังที่หน้าผากเธอ

ร้อนจี๋! ไข้ขึ้นสูงปรี๊ดเลย!

"ไม่เป็นไรนะ" ไป๋ลู่ยังอุตส่าห์ฝืนยิ้มปลอบใจเขา "ตัวฉันอุ่นขึ้นแล้วล่ะ... จริงๆ นะ"

เสียงเล็กๆ นุ่มๆ นั้นสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้

ตี๋เจียเอ๋อร์ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก รีบกดโทรศัพท์หาหมอประจำตระกูล สั่งให้ไปรอที่ 'อีผิ่นหลาน' ทันที

จากนั้นก็โทรหาเฉียวเซียนอี๋

"เฉียวเฉียว อย่าเพิ่งโวยวาย! ฟังพี่นะ เสี่ยวลู่พลาดตกลงไปจากดาดฟ้า... บอกแล้วไงว่าอย่าโวยวาย! ฟังภาษาคนให้รู้เรื่องก่อน! 

เสี่ยวลู่ไม่เป็นไร แค่หนาวจนตัวสั่น พี่กำลังขับรถไปส่งน้องที่บ้าน... เธอไม่ต้องตามมา! 

พี่เห็นปาปารัสซี่ดักรออยู่ที่ลานจอดรถเมื่อกี้ เป้าหมายคือมาดักถ่ายเธอแน่ๆ เธอจำไว้ว่าต้องไปเอาเสื้อโค้ทของเสี่ยวลู่ที่ดาดฟ้ากลับมาด้วย... ใช่ อยู่ที่ดาดฟ้าชั้นห้า... โอเค งั้นแค่นี้นะ!"

ไป๋ลู่เริ่มมีความรู้สึกบ้างแล้ว สัมผัสได้ถึงลมร้อนที่เป่ากระทบแก้ม แต่ร่างกายยังคงหนาวเหน็บราวกับแช่อยู่ในถังน้ำแข็ง

เสื้อผ้าเปียกชื้นที่แนบติดผิวหนังทำให้อึดอัดทรมานเหลือเกิน

พี่เจียเอ๋อร์นี่พึ่งพาได้จริงๆ...

น่าจะไว้ใจพี่เจียเอ๋อร์ได้แหละมั้ง...

เธอลดเกราะป้องกันตัวลง เลิกฝืนต้านทานความอ่อนล้าของร่างกาย

ศีรษะทุยๆ เอียงพับไปข้างหนึ่ง หมดสติไปโดยสมบูรณ์

.

รถสปอร์ตแล่นฉิวกลับเข้าสู่ตัวเมืองปักกิ่ง

เพราะไป๋ลู่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ลุงยามที่ป้อมหน้าโครงการจำหน้าเธอได้แม่น รถสปอร์ตของตี๋เจียเอ๋อร์เลยผ่านเข้าไปในโครงการ 'อีผิ่นหลาน' ได้อย่างราบรื่น

เขาอุ้มไป๋ลู่ที่ตัวร้อนจี๋จนหมดสติลงจากรถ มายืนอยู่ที่หน้าลิฟต์ส่วนตัว

แต่กลับพบปัญหาใหญ่... ไม่มีคีย์การ์ด! เลยกดลิฟต์ไม่ได้!

"ช่วยจับน้องหน่อยครับ" ตี๋เจียเอ๋อร์ฝากให้หมอประจำตระกูลที่เพิ่งมาถึงช่วยพยุงร่างไป๋ลู่ไว้ ส่วนตัวเองก็เริ่มค้นกระเป๋าเสื้อฮู้ดของเธออย่างถือวิสาสะ

ปากก็พึมพำอย่างหัวเสีย 

"เสี่ยวลู่... เธอคงไม่ได้เอาคีย์การ์ดใส่ไว้ในเสื้อโค้ทตัวที่ทิ้งไว้บนเรือหรอกนะ—"

"เกิดอะไรขึ้น! คุณหนูไป๋เป็นอะไรครับ!"

ลุงยามที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิด รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกระบองไฟ

โชคดีที่ลุงยามแกเป็นแฟนคลับตัวยงของรายการวาไรตี้ เลยจำหน้าตี๋เจียเอ๋อร์ได้ รู้ว่าเป็นดาราที่ถ่ายรายการคู่กับไป๋ลู่ เลยไม่ได้แจ้งตำรวจทันที แต่เลือกที่จะเข้ามาสอบถามก่อน

"คุณหนูไป๋เป็นอะไร? พวกคุณทำอะไรเธอ? อธิบายมาให้ชัดเจนนะ ไม่งั้นพวกเราแจ้งตำรวจแน่!"

"ผม... คือผม..." ตี๋เจียเอ๋อร์กำลังเกาหัวแกรกๆ คิดหาคำอธิบายที่จะทำให้ลุงยามเชื่อและไม่เข้าใจผิด

ติ๊ง—

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออกพอดี

เผยให้เห็นชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ด้านใน

คนหนึ่งคือผู้ช่วยคนสนิทของราชาจอเงินลู่... ถังสิง

และอีกคน... ชายหนุ่มท่าทางสุขุมนุ่มลึก สวมแว่นตาขอบทอง

"คุณถัง! พี่ซุย!"