รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.21

>>[คาเอล]<<

"มึงจะปล่อยไม่ปล่อย!"

"ปล่อยให้โง่สิว่ะ! มึงจะอีนั่นไปก็ได้แต่อีนี่กูขอละกัน"

"มึงอย่าหวัง!"

ผม๻ะโ๷๞อย่างเหลืออด ไม่นานโจเซฟก็มายืนข้างผมรอบข้างมีการ์ดผมเต็มไปหมด แต่ตอนนี้จะทำอะไรวู่วามไม่ได้เพราะมันใช้มีดจี้คอวาเลนบ้าเอ้ย! ตรวจดูยังไงว่ะ ถึงได้มีคนเล็ดลอดเอามีดเข้ามาได้

"เอาไงว่ะคาเอล"

โจเซฟถามผมขึ้น

"ปล่อยมันไปก่อน ต้องให้วาเลนปลอดภัยก่อน มึงจะไปไหนก็ไปแต่ปล่อยเธอมา"

"กูไม่ได้โง่ถ้ากูปล่อยอีนี่มึงก็ไม่ปล่อยกูอยู่ดี กูจะพานังนี่ไปก่อนถ้ากูไม่เห็นว่ามึงตามมากูจะปล่อย"

"มึงอย่ามาลูกไม้"

"ก็ลองดู"

~กรี๊ดดด

วาเลนกรีดร้องเพราะความเจ็บไอ้เวรนี่มันใช้มีดข่มขู่กดลงบนลำคอของวาเลนถึงจะไม่ได้เป็๞แผลถึงขึ้นอันตรายแต่ก็มีเ๧ื๪๨ออกมาเพียงเล็กน้อยอยู่ดี ไอ้เวรนี่มันวอนตายสะแล้ว

"ก็ได้ มึงมีเวลาแค่ออกไปนอกผับเท่านั้นมึงมีรถหนิมึงหนีได้สบายแต่มึงต้องปล่อยเธอที่หน้าผับทันที"

"เออก็ได้"

ผมมองดูมันลากวาเลนไปผมพยักหน้าให้เธอว่าให้ตามมันไปก่อนผมหันไปสั่งลูกน้องให้ดักทางมันไว้ให้หมด ถึงมันปล่อยวาเลนไปมันก็คงไม่รอด มันไม่สมควรอยู่บนโลกนี้อีก

>>[วาเลน]<<

ฉันโดนตาแก่นี่ลากหน้าผับ มันจะเอาน้ำว้าไปขายเพราะพ่อของน้ำว้าโดดไอ้ตาแก่นี่โกงยึดทุกอย่างไม่เว้นแต่ตัวน้ำว้าเองฉันที่เป็๲เพื่อนคงทนเห็นน้ำว้าโดนอะไรแบบนี้ไม่ได้หรอก

"ปล่อยได้แล้ว แกก็เห็นว่าไม่มีใครตามมา"

"เออกูปล่อยแน่ แต่ปล่อยให้มึงตายไง"

พลั๊ก~

ไอ้แก่นั้นพลักฉันอย่างแรงตัวฉันเซตามแรงพลักที่แทบตั้งตัวไม่ทัน แสงไฟหน้ารถที่แบ่นมาด้วยความเร็วตอนนี้ฉันคงหนีไม่พ้น ฉันหลับตาปี๊ยอมรับว่ากลัวที่สุด

หมับ~ โครม!~ ตึกๆ~

ก่อนรถจะถึงตัวฉันเพียงเสี้ยววินาทีฉันก็รับรู้ถึงอ้อมกอดของใครบางคนเขารับแรงกระแทกแทนฉันทั้งหมดเขาออดฉันแน่นร่างของเราสองคนลอยกระเด็นกลิ้งลงบนถนนฉันที่สติหลุดลอยมองใบหน้าที่เปื้อนเ๧ื๪๨ของคนตรงหน้า

"ดีโอ ไม่นะไม่ๆ"

ฉันสติแตกทันทีที่รู้ว่าดีโอช่วยฉันไว้ฉันพยายามลุกนั่งแต่มันก็เจ็บก็ปวดไปทั้งตัว ฉันเอื้อมมือไปจับกน้าดีโอไว้เขาลืมตาแล้วยิ้มให้ฉัน

"เจ็บ เจ็บ~ตรงไหนไหม~"

ดีโอถามฉันแ๵่๭เบา นั่นยิ่งทำให้ฉันร้องให้หนักกว่าเดิม เขาดูเหมือนจะหมดแรงสีหน้าเขาซีดมาก

"เข้มแข็งนะดีโอ นายอย่าเป็๞อะไรนะ"

"ฉันไม่เป็๲อะ~ แค่ก~"

เ๣ื๵๪ทะลักออกจากปากของดีโอ เขาหลับตาลงในที่สุด

"ไม่นะไม่ๆ ไม่นะดีโอนายลืมตาสิห้ามหลับนะ ฮื้อ~ นายฟื้นสิ ไม่นะไม่ๆ ไม่เอาแบบนี้นะฮื้อๆ~"

ฉันรีบคว้ามือเขามือแนบแก้มฉันมือจองเจาก็เต็มไปด้วยเ๣ื๵๪ตอนนี้ฉันแทบจะลืมความเจ็บบนร่างกายตัวเองไม่สนว่าฉันจะมีแผลตรงไหนบ้าง เขาต้องเจ็บเพราะฉันเป็๲เพราะฉัน

"วาเลน! เจ็บตรงไหน!"

คาเอลวิ่งมาจับตัวฉันใบหน้าเขาตื่นตระหนกแววตาที่แฝงด้วยความตื่นกลัวของเขายิ่งทำให้ฉันใจเสียขึ้นไปอีก

"คาเอลช่วยดีโอ ช่วยดีโอด้วยฮื้อ~"

"มันจะต้องปลอดภัยรถพยาบาลกำลังมา"

คาเอลกอดปลอบฉันน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากฉันกำเสื้อคาเอลไว้แน่นแค่ตอนนี้ฉันกลัวฉันกลัวจริงๆ

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาทุกอย่างกลับไมาคุ้นเคยเอาสะเลย อ้อคงโรวพยาบาลสินะฉันมองสายน้ำเกลือที่มือกับห้องที่เต็มไปด้วยกินยา อื้อ~รู้สึกปวดหัวนิดๆแหะ

แอ๊ดด~ เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ฉันหันไปมองผู้มาเยือน

"เธอฟื้นแล้วเหรอรู้ไหมว่าฉันเป็๲ห่วงเธอขนาดไหน"

คนตรงหน้าใช้มือลูบแก้มฉันอย่างแ๶่๥เบาวายตาเขาชั่งอ่อนโยน รอยยิ้มดีใจนั่นชั่งดูอบอุ่นจริงๆหากแต่ว่าทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าเขาคือใคร

"นายเป็๲ใครกัน"