อู๋เฝ่ยยังจำได้ว่าฉู่จื้อเฉิงเป็คนเลือกให้เขาไปอยู่เคียงข้างฉู่อี้ดังนั้นเขาจึงรู้สึกขอบคุณฉู่จื้อเฉิงอยู่เสมอเพราะรายได้ของคนที่อยู่รอบกายฉู่อี้นั้นสูงกว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ มากแต่ถึงอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าการที่ฉู่จื้อเฉิงให้เขามาอยู่ข้างๆ ฉู่อี้จะเป็แผนร้ายที่ตั้งใจจะทำลายฉู่อี้จริงๆ
ตอนแรกฉู่จื้อเฉิงขอข้อมูลเกี่ยวกับตารางงานของฉู่อี้บ้างเขาไม่ได้คิดมากและรายงานเป็ประจำทุกวันเป็เื่ปกติ หลังๆฉู่จื้อเฉิงเริ่มเขาให้เขาถ่ายรูปชีวิต รูปส่วนตัวหรือแม้แต่รูปตอนหลับนอนกับคู่ขาวันไนท์แสตนด์ของฉู่อี้อู๋เฝ่ยรู้อยู่แล้วว่าฉู่จื้อเฉิงมีอะไรบางอย่างผิดปกติ แต่เขาเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ดีเกินไปไม่ว่าจะสกปรกต่ำตมแค่ไหนเขาก็ชินชากับมันอย่างดีแต่เขาไม่คาดหวังว่าท้ายที่สุดแล้วฉู่จื้อเฉิงจะวางแผนทำร้ายทั้งฉู่อี้ บ่อนทำลายทั้งฉู่กรุ๊ป!
จะบอกว่าอู๋เฝ่ยไม่ลังเลเลยก็ไม่ถูกนักนั่นเป็ไปไม่ได้ ถึงเขาจะชินชากับความโสมมของโลกแต่เขายังเป็คนมีจิตสำนึกและศีลธรรมอยู่บ้าง! แต่เขาอายุสามสิบสี่แล้วเขาไม่อยากเก็บเงินไปอีกสิบห้าปีเพื่อเป็ค่าการผ่าตัดให้ตัวเองเขายังอยากใช้ชีวิตธรรมดากับภรรยาผู้อ่อนหวานและลูกๆ ที่น่ารักเหมือนคนทั่วไปเขาอยู่ตัวคนเดียวมาสิบห้าปีแล้ว และไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปอีกแม้แต่วันเดียวท้ายที่สุดเขาจึงเลือกที่จะลงมือ เตรียมพร้อมกับทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็หรือตาย! ถ้าฉู่จื้อเฉิงทำสำเร็จ เขาได้เงินแล้วก็จะออกจากฉู่กรุ๊ปไปผ่าตัดที่ประเทศไทยจากนั้นไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบคนธรรมดาในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเขาถ้าฉู่จื้อเฉิงล้มเหลว เขาก็เข้าสู่กระบวนการทางกฎหมาย ก้มหน้ารับโทษไปบางทีด้วยอัตลักษณ์ทางเพศของเขาเขาอาจจะถูกส่งตัวไปยังสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ทั้งหลายเพื่อทำการวิจัยและกลายเป็ตัวอย่างที่มีชีวิตก็เป็ได้
แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของอู๋เฝ่ยที่สุดคือเขาตกไปอยุ่ในเงื้อมมือของกู้เฟิงและตอนนี้เขาก็ตกมาอยู่ในเงื้อมือของครูฝึกที่ชื่อเสียวอู่ โดนบังคับให้ออกแสดง
ก่อนที่จะทำการแสดงอู๋เฝ่ยยังนึกปลอบใจตัวเองว่าก็แค่มีคนดูเอง ถ้าไปอยู่ในสถาบันวิจัยไม่ใช่แค่โดนคนอื่นเฝ้ามอง ยังต้องโดนจับไปทดลองกับเครื่องมือต่างๆอีก ซึ่งจริงๆ แล้วก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยในที่แบบนี้เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าจะกลายเป็ตัวอย่างที่มีชีวิต!
แต่พออู๋เฝ่ยยืนบนเวทีการแสดงเห็นกรงขนาดใหญ่ตรงหน้า และเห็นตัวอักษรสีแดงประกายทองเขียนว่า 'การแสดงสัตว์ร้ายหายาก' เขาก็เข่าทรุดทันที! สัตว์ร้ายหายาก สัตว์ร้าย...หายาก! คนพวกนี้ไม่ใช่แค่เห็นเขาเป็สัตว์ประหลาดแต่ยังปฏิบัติต่อเขาเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานอีกด้วย!
อู๋เฝ่ยเริ่มเกลียดอู๋ไป่ั้แ่วินาทีนั้นเกลียดจนหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นระริก! แม้ว่าภายหลังเขาจะรู้ในภายหลังว่ากรงนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะแต่อู๋ไป่เคยทำการแสดงโดยรับบทสัตว์ร้ายต่างๆ ในกรงมาก่อนเขาก็ยังเกลียดอู๋ไป่อยู่ดี
อู๋ไป่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอู๋เฝ่ยในตอนแรกเนื่องจากอู๋เฝ่ยให้ความร่วมมือดีเกินคาด นอกจากตอนที่วิ่งหนีและหลบซ่อนตัวไปทั่วกรงตอน่แรกของการแสดง แต่ก็ได้ผลลัพธ์ที่อู๋ไป่พอใจดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับมัน
เสียวอู่ยังตั้ง 'ชื่อในวงการ' ให้กับอู๋เฝ่ยในระหว่างการแสดงด้วยไม่ว่าจะเป็ 'เฟยเฟย' (飞飞) หรือ 'เฟย เฟย' (菲菲) ขึ้นอยู่กับว่าเขา้าให้อู๋เฝ่ยเป็ผู้ชายหรือผู้หญิง
หลังจากที่อู๋เฝ่ยวิ่งหนีจนเหนื่อยเสียวอู่จึงจับเขามัดไว้ เปิดของสงวนของอู๋เฝ่ยต่อหน้าผู้ชมทุกคนเสียวอู่ไม่คาดคิดเลยว่านี่เป็ครั้งแรกของอู๋เฝ่ยเพราะอีกฝ่ายอายุสามสิบกว่าแล้ว! ดังนั้นเมื่อเืพรมจรรย์หลั่งรินออกมาเสียวอู่ก็สะดุ้งโหยง คิดหาทางจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ทัน เป็ผลให้เืของอีกฝ่ายไหลอาบต้นขาอู๋เฝ่ยที่อยู่บนเวทีร้องไห้น้ำตาไหลเป็สาย แต่กลับไร้สุ้มเสียงเหล่าบุรุษเพศนอกกรงขังต่างส่งเสียงโห่แซวผสมผสานกับกลิ่นคาวอันเป็เอกลักษณ์ของน้ำกาม
เสียวอู่ตั้งสติปิดฉากการแสดงครั้งนี้อย่างรวดเร็วด้วยวิธีการที่ต่างไปจากเดิมโดยไม่ทิ้งร่องรอย
เมื่อลงจากเวทีอู๋ไป่อยากจะปลอบใจอู๋เฝ่ยเพราะไม่ว่าอู๋เฝ่ยจะขึ้นไปบนเวทีนั้นด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่ ถึงอย่างนั้นบนเวทีระหว่างการแสดงอู๋เฝ่ยก็ถือเป็สัตว์เลี้ยงของเสียวอู่ เขาควรจะรับผิดชอบอู๋เฝ่ยในขณะนั้นมันเป็ความผิดของเขาที่ไม่ทำความเข้าใจสภาพร่างกายของอู๋เฝ่ยเสียก่อน!
แต่หลังจากก้าวลงจากเวทีอู๋เฝ่ยกลับน้ำตาเหือดแห่งยืนด้านหลังอู๋ไป่ครึ่งก้าวอย่างเชื่อฟังตามแบบฉบับสัตว์เลี้ยงในร้านแถมยังทำทาทางว่านอนสอนง่าย แล้วจะให้เสียวอู่ปลอบอย่างไร? ถึงอย่างไรอู๋เฝ่ยก็ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงคนอื่นๆ ถึงไม่เคยร่วมมือกับเขาไม่ได้รู้ใจกันก็ช่างประไร พวกเขาเป็ศัตรูกันอ้อมๆ ด้วยซ้ำแต่โชคดีที่การแสดงสดครั้งแรกจบลงแล้วเขาเองก็อธิบายกับมาสเตอร์เฟิงจื่อเป็ที่เรียบร้อยเช่นกัน
ทว่าท่าทางเชื่องๆของอู๋เฝ่ย ทำให้เสียวอู่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยหรือนี่คือสิ่งที่เรียกว่าเวอร์จินคอมเพล็กซ์1? อู๋ไป่ตกตะลึงกับความคิดของตัวเอง
เพราะสุดท้ายแล้วอู๋ไป่ก็ไม่ได้จับอู๋เฝ่ยเข้าเรียนในคลาสอบรมรวมแต่รับอู๋เฝ่ยมาอยู่ข้างกายเช่นเดียวกับที่กู้เฟิงทำกับเขาแต่กู้เฟิงแค่แนะนำสั่งสอนเท่านั้น เขาทำการฝึกอู๋เฝ่ยด้วยตนเอง
มารยาท การวางท่วงท่ากฎระเบียบ...ทุกเื่ที่สัตว์เลี้ยงควรรู้อู๋ไป่ล้วนถ่ายทอดให้กับอู๋เฝ่ยทั้งหมดไม่มีกั๊ก อู๋เฝ่ยเองก็ตั้งใจเรียนอย่างดีให้คุกเข่าก็ไม่ยืน ให้ยกก้นขึ้นก็ไม่ยกขา ให้ใช้ปากก็ไม่เผยอฟันออกมา...
ตลอด่เวลานี้อู๋ไป่เองก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างคิดอยู่เสมอว่าอู๋เฝ่ยมีอะไรบางอย่างผิดปกติ แต่ก็หาคำอธิบายไม่ได้ อีกอย่างถึงเขาจะเป็ครูฝึกที่ SuperMoment มาหลายปีเคยติวเข้มเื่จิตวิทยากับกู้เฟิงอยู่หลายวันแต่เนื่องจากเขาเคยเป็ตำรวจและเคยเรียนในโรงเรียนตำรวจมาสเตอร์เฟิงจื่อมักจะพูดอยู่เสมอว่าเขามีความคิดที่ละเอียดอ่อนเมื่อใดก็ตามที่พุดถึงจิตวิทยา เขาจะคิดถึงจิตวิทยาอาชญากรรมร่ำไปดังนั้นหลังจากขบคิดเื่ของอู๋เฝ่ยอยู่หลายวันแต่ไม่ได้อะไรขึ้นมาเขาก็ล้มเลิกไป ถึงอย่างไรเสียอู๋เฝ่ยก็กิน นอน ทำการแสดงอย่างที่ควรจะทำไม่ได้อิดออดแม้แต่น้อย!
จนกระทั่งกู้เฟิงพาฉู่อี้มาเจอฉู่จื้อเฉิงในสามเดือนให้หลังเื่ราวจึงเริ่มเปลี่ยนแปลง ่นี้อู๋เฝ่ยตามเสียวอู่ไปทำการแสดงทุกเดือนเดือนละครั้ง รวมทั้งหมดเป็สองครั้ง
"เขาอยู่กับนายเหรอ?" หลังจากปล่อยให้ฉู่อี้และฉู่จื้อเฉิงพูดคุยกับตามลำพังกู้เฟิงไม่ได้กลับไปหาหุ้นส่วนทั้งสองแต่มาที่ห้องของเสียวอู่เพื่อทำความเข้าใจกับสถานการณ์บางอย่าง แต่ก็ต้องผิดคาดเมื่อเห็นอู๋เฝ่ยอยู่ที่ห้องเสียวอู่
"ใช่ครับั้แ่เข้ามาในร้านก็อยู่กับผมที่นี่ตลอด" เสียวอู่ให้ความเคารพกู้เฟิงผู้เป็อาจารย์อย่างยิ่งยวดมาโดยตลอดแม้วาความจริงแล้วกู้เฟิงจะอายุห่างจากเขาไม่เท่าไหร่เรียกได้ว่าอายุไล่เลี่ยกันด้วยซ้ำ
กู้เฟิงมองอู๋เฝ่ยอยู่นานแล้วหันกลับมามองเสียวอู่ จากนั้นจึงถามขึ้น "อีกสองคนที่เหลือล่ะเป็ยังไงบ้าง?"
เสียวอู่เข้าใจโดยปริยายว่ากู้เฟิงหมายถึงใคร "คนหนึ่งเป็บ้าไปแล้วครับ วันๆ เอาแต่พูดจาวกวนไม่ก็ร้องไห้เป็วรรคเป็เวร ส่วนฉู่จื้อเฉิงกลายเป็คนโง่ พูดไม่ได้อีกแล้วครับสั่งให้ทำอะไรก็ทำ แต่ดวงตาเหม่อลอยตลอดเลยครับ"
"แค่นี้เองเหรอ?" กู้เฟิงเลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่ายังไม่พึงพอใจกับคำตอบนี้
เสียวอู่รีบเสริมอีกประโยค "พวกเขาผ่านการฝึกฝนร่างกายแล้วครับ ประธานจางนั่นหลั่งได้ตอนที่โดนแส้ฟาดส่วนฉู่จื้อเฉิงก็ถึงจุดสุดยอดหรือระหว่างการฝึกทั่วไปครับ"
กู้เฟิงพยักหน้าแล้วกลับไปชี้อู๋เฝ่ย "แล้วหมอนั่นล่ะ?"
"เขาเหรอครับ?" เสียวอู่ผงะไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบตอบกลับ "ผมให้เขาทำการแสดงอย่างที่ท่านสั่งแล้วครับกำหนดให้เปิดการแสดงเดือนละครั้ง ผลตอบรับจากลูกค้าถือว่าไม่เลวตอนนี้มีคนจองตัวไว้แล้ว อีกไม่กี่วันก็เรียนรู้กฎทุกข้อของสัตว์เลี้ยงแล้วถ้าผ่านการประเมินก็สามารถขึ้นป้ายเปิดห้องได้เลยครับ"
"แบบเดียวกับเย่ถานตอนแรกๆใช่ไหม?" กู้เฟิงหรี่ตาถาม
การขึ้นป้ายเปิดห้องนั้นคนในร้านต่างรู้กันดีที่หน้าร้านจะมีกระดานเรืองแสงขนาดใหญ่ซึ่งติดชื่อ รูปถ่าย และเกรดของ MB ทั้งหมดในร้าน ร้านจะคิดค่าเปิดห้องแบบคงที่ตามเกรดต่างๆแน่อนว่าทิปก็มีจำนวนเงินขั้นต่ำ ปรับเปลี่ยนไปตามเกรด แต่ไม่มีขีดจำกัดสูงสุดและไม่มีการห้ามปรามลูกค้าหากพวกเขาเต็มใจที่จะจ่าย
เื่พวกนี้พวกหน้าใหม่เพิ่งเข้าร้านยังรู้ดีเสียวอู่ไม่เข้าใจว่าทำไมกู้เฟิงถึงต้องถามด้วย แต่ถึงอย่างนั้นก็ตอบด้วยความเคารพ "ครับ" อันที่จริงเสียวอู่ไม่รู้ว่าเย่ถานใน่แรกเป็อย่างไรถึงจะเคยได้ยินได้ฟังเื่ของเย่ถานมาบ้าง แต่เนื่องจากตอนที่เขาเข้ามาในร้านเย่ถานก็เป็ผู้จัดการร้านแล้วสิ่งเดียวที่เขามั่นใจคือตอนแรกเย่ถานเป็ตัวท็อปของร้านดังนั้นเขาจึงเดาว่ากู้เฟิงน่าจะกำลังสงสัยเื่เกรดในร้านของอู๋เฝ่ย "ถึงเขาจะอายุมากแล้ว รูปร่างหน้าตาไม่น่ามองเท่าไหร่แต่โชคดีที่เป็สินค้าพิเศษ เรียกได้ว่าเป็สินค้าหายากของร้านเราน่าจะพอแตะแรงค์ตัวท็อปได้อยู่นะครับ"
กู้เฟิงเหลือบมองอู๋เฝ่ยผู้มีใบน้าเรียบเฉยทางหางตาแล้วหันกลับมามองเสียวอู่ที่กำลังสับสนอยู่นานอีกครั้ง "นายรู้หรือเปล่าว่าฉันกำลังพูดถึงเื่อะไร?"
ไม่รู้! "มาสเตอร์?" เสียวอู่ไม่เข้าใจเลยสักนิด
กู้เฟิงถอนหายใจแล้วโบกมือไล่อู๋เฝ่ย "นายออกไปก่อน"
อู๋เฝ่ยผงะ สีหน้าสับสนเห็นได้ชัดว่าเขาผ่านการฝึกเป็สัตว์เลี้ยงตามมาตรฐานแล้วในเมื่อเ้านายไม่ได้สั่ง เขาจึงไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรกู้เฟิงตระหนักดีถึงเื่นี้ จึงกล่าวเสริมทันควัน "ออกไปเดินเล่นรอบสนามก่อนเถอะเดี๋ยวฉันให้คนไปตามกลับมา"
ความสับสนบนใบหน้าของอู๋เฝ่ยหายไปแต่ยังไม่วายหันไปมองเสียวอู่ด้วยความลังเล เสียวอู่พยักหน้าแล้วพูด "ไปเถอะ" อู๋เฝ่ยจึงลุกขึ้นจากไปก่อนจะจากไปยังทำการอำลาแบบสัตว์เลี้ยงมาตรฐานให้กับกู้เฟิงและอู๋ไป่ด้วย
กระทั่งอู๋เฝ่ยออกไปและประตูห้องปิดลง กู้เฟิงจึงชี้ไปทางที่อู๋เฝ่ยเพิ่งออกไปแล้วกล่าวกับเสียวอู่ "เขามีปัญหา นายไม่เห็นเหรอ?"
"ปัญหาเหรอครับ?" เสียวอู่ตึงเครียดขึ้นมาทันที "มาสเตอร์หมายความว่า?"
"เขามีปัญหาทางจิตเขาป่วยเป็โรคทางจิต" กู้เฟิงชี้ที่ตำแหน่งหัวใจบนทรวงอก
เสียวอู่ผ่อนคลายลง! ที่แท้มาสเตอร์ก็หมายถึงเื่นี้นี่เอง เขาก็นึกว่ามีปัญหาอะไรซะอีก?"ร่างกายแข็งแรงดีก็พอแล้วนี่ครับ" ร้านพวกเขาขายเรือนร่าง ไม่ใช่คลินิกจิตวิทยาอีกสองคนที่บ้ากว่านั้นไม่เห็นกู้เฟิงจะถามอะไรสักแอะ
เมื่อเห็นรอยยิ้มส่อแววเสียดสีของอู๋ไป่กู้เฟิงขมวดคิ้วน้อยๆ "เสียวอู่ฉันเคยบอกนายแล้วว่าถึงการฝึกจะเป็เกมระหว่างสัตว์เลี้ยงกับครูฝึกแต่พวกนายไม่ได้เป็คู่แข่งกัน เขาไม่ใช่ศัตรูของนาย"
----------------------------------------------------------------
1 เวอร์จินคอมเพล็กซ์ (virgin complex) ความรู้สึกปรารถนาให้คู่ครองหรือคู่รักของตนไม่เคยผ่านการมีเพศสัมพันธ์มาก่อนนอกจากนี้ความรู้สึกนี้อาจจะมุ่งเป้าไปที่ตนเองด้วย
9K
