~ อีบุ๊คมาแล้วค่า ~
สั่งซื้อ E-Book พิมพ์ : จุดเปลี่ยนคือเธอ
‼ ราคาโปรโมชั่น 59฿ (Apple 85 บาท) !!
!! หมดโปรปรับเป็ 119฿ (Apple 149 บาท) ทันที ‼
ระยะเวลาโปรโมชัน : 18 ก.ค. 2568 - 25 ก.ค. 2568 (หมดเวลา 23:59 น.)
# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #
ปล. อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
มีทั้งหมด 26 บท + ตอนพิเศษ 3 ตอนค่ะ
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 6
เกือบ 5 ปีต่อมา...
ณ ปัจจุบัน
กฤตภาคย์ วราเมธีกุลในวัย 37 ปี คือภาพจำของความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบ เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการธุรกิจ อาณาจักรวราเมธีกุลกรุ๊ปภายใต้การบริหารของเขาขยายใหญ่โตเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เขามีทุกสิ่งที่เงินซื้อได้...แต่ความรู้สึกว่างเปล่าในใจกลับขยายใหญ่โตเป็เงาตามตัว
ค่ำคืนในเพนต์เฮาส์ที่เคยร้อนแรงด้วยกิจกรรมบนเตียง บัดนี้เหลือเพียงความเงียบงันและเยียบเย็น ผู้คนมากมายยังคงรายล้อมเขา แต่ไม่มีใครสามารถเติมเต็มช่องว่างที่มองไม่เห็นนั้นได้เลย ร่องรอยของชลันธรจางหายไปจากชีวิตเขาอย่างสมบูรณ์แบบราวกับไม่เคยมีตัวตน หลังจากที่ติดต่อไม่ได้ใน่แรก ภาคย์ก็ปล่อยผ่านมันไปเพราะอีโก้และความเชื่อที่ว่าอีกฝ่ายจะต้องกลับมา แต่ชลก็ไม่เคยกลับมา...และภาคย์ก็ไม่เคยออกตามหา การยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในพจนานุกรมของเขา เขาจึงเลือกที่จะฝังกลบความรู้สึกนั้นไว้ แล้วมุ่งหน้าสู่ความสำเร็จทางธุรกิจเพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่้าใคร
เย็นวันศุกร์วันหนึ่ง หลังจากปิดดีลมูลค่าหลายพันล้านได้สำเร็จ เขายืนมองแก้วบรั่นดีราคาแพงในมือ แต่กลับไม่รู้สึกยินดีเหมือนเคย ความรู้สึกเบื่อหน่ายที่เกาะกินมานานทำให้เขาตัดสินใจทำอะไรบางอย่างนอกกรอบเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี
“วันนี้ผมขอกลับก่อนนะ ไม่ต้องให้ใครตาม” เขาบอกกับเลขาส่วนตัวที่กำลังจะสั่งให้คนขับรถเตรียมรถให้
“แต่ท่านประธานคะ ให้ฉันไปซื้อของใช้ที่จำเป็ให้ดีกว่าไหมคะ” เลขาเสนออย่างนอบน้อม
ภาคย์ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เป็ไร...วันนี้ผมอยากไปเดินดูของด้วยตัวเอง”
เขาขับรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ไม่ใช่เพราะ้าซื้ออะไรเป็พิเศษ แต่เพราะ้าหลีกหนีจากความเงียบเหงาในเพนต์เฮาส์เท่านั้น เขาเข็นรถเข็นไปตามทางเดินอย่างไม่ใส่ใจ สายตากวาดมองสินค้าหรูหราบนชั้นวางอย่างขอไปที
ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งเดียวกันนั้น...
ชลันธรในวัย 33 ปีกำลังย่อตัวลงเลือกซื้อแอปเปิลใส่ถุงอย่างพิถีพิถัน ใบหน้าของเขาดูอิ่มเอิบและมีความสุข แววตาที่เคยแตกสลายบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่น ข้างกายเขามีเด็กชายตัวน้อยในชุดเอี๊ยมยีนส์กำลังช่วยหยิบแอปเปิลอย่างแข็งขัน เด็กน้อยคนนั้นคือ ภวินท์ หรือ ภีม ลูกชายวัยสี่ขวบ...โลกทั้งใบของเขา
“แม่ครับ ภีมอยากกินขนมอันนั้น” เด็กชายชี้ไปยังชั้นวางขนมที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งด้วยดวงตาเป็ประกาย
ชลยิ้มแล้วลูบหัวลูกชายเบา ๆ “วันนี้เราซื้อขนมไปเยอะแล้วนะครับคนเก่ง เอาไว้คราวหน้านะ”
“นะ ๆ ๆ นะครับแม่” ภีมเขย่าแขนชลเบา ๆ พร้อมกับทำตาแป๋วออดอ้อน ซึ่งเป็ท่าไม้ตายที่เขารู้ว่าแม่ใจอ่อนเสมอ
“เฮ้อ...ก็ได้ครับ” ชลหัวเราะในความช่างอ้อนของลูก “แต่แค่ชิ้นเดียวนะครับ แล้วภีมต้องกินข้าวเย็นให้หมดจานด้วย ตกลงไหม?”
“ตกลงครับ!” ภีมตอบรับเสียงดังฟังชัดแล้วรีบวิ่งนำไปยังชั้นวางขนมด้วยความดีใจ
โชคชะตากำลังเล่นตลกอย่างร้ายกาจ ทางเดินที่ภีมวิ่งไปคือทางเดินเดียวกับที่ภาคย์กำลังเข็นรถผ่านมาพอดี แต่ทั้งคู่ก็เฉียดกันไปอย่างน่าเสียดายเมื่อภาคย์เลี้ยวไปยังอีกช่องหนึ่งก่อน
ชลเดินตามลูกชายมาอย่างไม่รีบร้อน เขาหยุดก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้ภีมที่หลุดออก ในจังหวะนั้นเองที่ภาคย์เข็นรถเข็นผ่านด้านหลังของเขาไปโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นใบหน้าของคนที่เคยอยู่ในความทรงจำ
กระทั่งเมื่อภีมวิ่งไปถึงชั้นวางขนมและกำลังหัวเราะคิกคักกับห่อขนมลายการ์ตูนที่ตัวเองชอบ กฤตภาคย์ที่กำลังเดินผ่านมาพอดีก็หยุดฝีเท้าลง
เสียงหัวเราะที่สดใสของเด็กน้อยคนหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขาอย่างประหลาด มันเป็เสียงหัวเราะที่บริสุทธิ์และเปี่ยมสุขจนสามารถทลายเกราะกำบังอันเ็าของเขาลงได้ชั่วขณะ เขามองภาพเด็กชายที่ยืนเลือกขนมอย่างมีความสุขด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ...เป็ความรู้สึกเอ็นดูที่หาได้ยากยิ่งสำหรับคนอย่างเขา โดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าเด็กคนนั้น...คือสายเืของตัวเอง
“ภีมครับ ได้หรือยังเอ่ย” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของเด็กชาย
ชลเดินตามมาหาลูกชาย...และนั่นคือวินาทีที่โชคชะตาที่แยกจากกันมานานเกือบห้าปี กำลังจะถูกย่นระยะทางให้เหลือเพียงแค่ชั้นวางของกั้น
ภาคย์ที่กำลังจะเดินต่อไป ชะงักค้างเมื่อได้ยินเสียงนั้น...เสียงที่เขาจำได้ดีแม้จะไม่ได้ยินมานานแสนนาน เขามองเลยผ่านชั้นวางขนมไป และได้เห็นใบหน้าด้านข้างของชายคนหนึ่งที่กำลังย่อตัวลงคุยกับลูกชาย
หัวใจของเขากระตุกวูบ...
ภาพซ้อนของความทรงจำในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว...เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่นุ่มสลวย...โครงหน้าเรียวสวยที่เจือความหวาน...ริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูดคุยกับเด็กน้อย...
ชายคนนั้นหันมาเล็กน้อย...ทำให้ภาคย์เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น
ชลันธร...
ชื่อนั้นผุดขึ้นมาในหัวของภาคย์ราวกับถูกสลักไว้ รถเข็นในมือเกือบจะหลุดจากมือที่เริ่มสั่นเทา เขายืนนิ่งเหมือนถูกสาป จ้องมองภาพนั้นไม่วางตา พยายามประมวลผลสิ่งที่เห็นตรงหน้า
‘เป็ไปไม่ได้...’ เขาคิด ‘เขามาทำอะไรที่นี่’
ชลในวันนี้ดูแตกต่างออกไป เขาดูมีความสุข...แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงบและอ่อนโยน ไม่มีร่องรอยของความเ็ปที่ภาคย์เคยทิ้งไว้เลยแม้แต่น้อย ความจริงข้อนี้ทำให้ภาคย์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง
เขาเป็ใครกันแน่ในความทรงจำของชล? คนที่ถูกลืมไปแล้ว...หรือคนที่ไม่มีค่าพอให้จดจำ?
ชลยังคงไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของภาคย์ เขากำลังสนใจกับการต่อรองเื่จำนวนขนมกับลูกชายอย่างน่ารัก
“ชิ้นเดียวไงครับที่เราตกลงกันไว้”
“แต่ภีมอยากได้สองชิ้นนี่นา...”
ในจังหวะนั้นเองที่ชลรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เขา เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ
และแล้ว...สายตาของพวกเขาก็สบกัน
วินาทีนั้น...โลกทั้งใบของชลันธรก็หยุดหมุน รอยยิ้มที่กำลังจะมอบให้ลูกชายแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด เขาลืมแม้กระทั่งวิธีการหายใจ
กฤตภาคย์...ผู้ชายที่เขาหนีมาสุดขอบความทรงจำ...กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว
ความกลัวที่เคยสงบนิ่งอยู่ก้นบึ้งของหัวใจปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง สัญชาตญาณแรกของเขาคือการปกป้อง...เขารีบคว้าตัวภีมเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของตัวเองทันทีราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะถูกแย่งชิงไป
ภีมที่ไม่เข้าใจสถานการณ์เงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยความสงสัย “แม่ครับ...เป็อะไรไปเหรอ” ก่อนที่เด็กน้อยจะชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังขาของชลเพื่อมองไปยังชายแปลกหน้าที่แม่กำลังจ้องเขม็ง “คุณลุงคนนั้นเป็ใครเหรอครับ”
คำถามใสซื่อของลูกชายคือสิ่งที่ทำลายโลกของกฤตภาคย์ลงอย่างสมบูรณ์
ภาคย์ที่กำลังจะเอ่ยปากทักถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้สบตากับเด็กชายคนนั้นชัด ๆ เป็ครั้งแรก...
ดวงตาคมกริบคู่นั้น...จมูกที่โด่งเป็สัน...ริมฝีปากที่เหมือนกันราวกับแกะ...
ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาทุกกระเบียดนิ้วคือหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ ความจริงกระแทกเข้าใส่ภาคย์อย่างจังจนเขาแทบยืนไม่อยู่ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือที่จับรถเข็นสั่นระริกจนเห็นได้ชัด
ห้าปีที่หายไป...การจากลาที่เงียบงัน...และความผิดปกติของร่างกายที่ชลเคยบ่นให้เขาฟังเล่น ๆ แต่เขาไม่เคยใส่ใจ...ทุกอย่างประติดประต่อกันเป็ภาพที่ชัดเจนจนน่าใจหาย
นี่คือลูกของเขา...เขามีลูก...และเขาไม่เคยรู้เื่นี้เลยตลอดห้าปีที่ผ่านมา
สายตาของภาคย์และชลสบกันอีกครั้ง...
ครั้งนี้แววตาของภาคย์ไม่ได้มีเพียงความใอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความสับสน ความไม่เชื่อสายตา และความเ็ปที่เพิ่งจะท่วมท้นเข้ามาอย่างรุนแรง...ความเ็ปจากการตระหนักว่าเขาได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตลงไป
ส่วนแววตาของชล...มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด และความพยายามที่จะปกป้องลูกชายสุดชีวิต...
ผลลัพธ์ของความผิดพลาดในอดีต...ได้กลับมาปรากฏตัวในรูปแบบของเด็กชาย...ที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแก
3K
