เข็มนาฬิกาบนผนังห้องเพนต์เฮาส์ลอยฟ้าชี้บอกเวลาแปดโมงห้าสิบห้านาที หัวใจของฉันเต้นโครมครามอยู่ในอกราวกับกลองรบที่กำลังจะะเิออก ร่างกายของฉันยังคงมีอาการเหนื่อยล้าสะสมจากเมื่อคืน และที่แย่ไปกว่านั้นคือช่องทางรักกึ่งกลางลำตัวยังคงรู้สึกอุ่นวาบและตึงขึงอยู่ทุกครั้งที่ฉันขยับตัว ยิ่งนึกถึงข้อความแชตล่าสุดของคุณอาสถาปนิกใหญ่วัย 52 ปีที่ส่งมาเมื่อคืน... 'อาจะเข้าไปช่วยเปิดประตูตรวจเช็คและบดขยี้ทำความสะอาดจุดเปียกชื้นเ่าั้ให้หนูเกลด้วยตัวเองนะคะ' ท้องน้อยของฉันก็พลันหดเกร็งอย่างรุนแรง ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องยกสองมือขึ้นกุมแก้มตัวเองไว้
ฉันพยายามเดินจงกรมและสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดอารมณ์ฟุ้งซ่าน แต่ความกังวลและความระแวงมันกัดกินจนนั่งไม่ติด ฉันมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ในห้องโถง วันนี้ฉันเลือกสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวผ้าไหมซาตินสีครีมดูหรูหรา ปลดกระดุมบนเพียงเม็ดเดียว และสวมกระโปรงทรงสอบสีเทาเข้มยาวคลุมเข่า ผูกผมรวบตึงเป็มวยเรียบร้อยด้านหลัง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางโทนสุภาพอ่อนโยนตามแบบฉบับ 'เกล กิรณา' ผู้ประกาศข่าวสาวผู้วางตัวดีเลิศของประเทศ แต่ภายใต้หน้ากากกุลสตรีแสนสุภาพนี้ ใครจะรู้ว่าส่วนลึกของซับในกระโปรงกำลังเปียกชุ่มไปด้วยร่องรอยแห่งความ้าที่เพิ่งประทุขึ้นมาใหม่เพียงแค่คิดถึงชื่อของเขา
กริ๊ง...
เสียงกริ่งหน้าประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ในเวลาเก้าโมงตรงพอดีราวกับจับวาง ฉันสะดุ้งตัวโยน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบตึง สูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งเพื่อดึงสติแล้วเดินไปเปิดประตูทันที
เมื่อบานประตูกว้างเปิดออก ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ 'อานนท์' สถาปนิกใหญ่ผู้มีมาดภูมิฐานและอบอุ่น เขาสวมชุดสูทสากลสีเทาเข้มคัตทีงเนี้ยบไร้รอยยับ เสื้อเชิ้ตด้านในสีขาวสะอาดตาพร้อมเนกไทสีดำสนิทที่ผูกอย่างเป็ระเบียบ ใบหน้าคมเข้มล้อมกรอบด้วยแว่นสายตากรอบดำหนาดูสุภาพเรียบร้อยและน่าเคารพเกรงใจ รอยยิ้มละมุนละไมฉายบนใบหน้ายามที่เขามองสบตาฉัน
"สวัสดีค่ะหนูเกล อามาตรงเวลาใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นอ่อนโยนของเขาเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท
"ส... สวัสดีค่ะอานนท์ เชิญข้างในก่อนค่ะ" ฉันเอ่ยตอบเสียงสั่นเบาๆ พยายามบังคับน้ำเสียงให้อ่อนหวานเป็ธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะเบี่ยงตัวให้เขาเดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์
ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านตัวฉันไป ฉันกลับรู้สึกได้ถึงสายตาคมปลาบใต้กรอบแว่นสีดำคู่นั้นที่ไม่ได้มองหน้าของฉันโดยตรง แต่มันกลับหลุบต่ำจับจ้องริมฝีปากที่ฉันเพิ่งใช้ครางร้องเรียกชื่อเขาอย่างหยาบโลนเมื่อคืนอย่างไม่วางตา แววตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยประกายความ้าดิบเถื่อนบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากหนาของลุงผู้ใจดี มันเพียงพริบตาเดียวเท่านั้นก่อนที่เขาจะหันมาส่งยิ้มสุภาพให้ฉันตามเดิม
"เห็นหนูเกลบอกในแชตว่ากังวลเื่คราบความชื้นสะสมตรงกลางห้องเก็บเสียง อาเลยเตรียมเครื่องมือมาตรวจเช็คระบบระบายอากาศให้เรียบร้อยแล้วค่ะ... เราเข้าไปดูกันเลยดีไหมคะ?" อานนท์เอ่ยพลางยกกล่องเครื่องมืออลูมิเนียมขนาดเล็กในมือขึ้นโชว์
"ค่ะ... เชิญทางนี้เลยค่ะ" ฉันพยักหน้ารับ เดินนำเขาตรงไปยังห้องเก็บเสียงอัจฉริยะที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง
เมื่อฉันเปิดประตูเหล็กหนาหนักบานใหญ่ อานนท์ก็ก้าวเท้าตามเข้ามาข้างในทันที สภาพในห้องยังคงเหมือนเดิมทุกประการ โต๊ะทำงานกระจกสีดำยังคงตั้งเงียบสงบ พื้นพรมหนานุ่มสีเทาดำที่ฉันใช้นอนหงายราบแยกขาช่วยตัวเองเมื่อคืนยังคงปูลาดอยู่ ทว่าเมื่อประตูหนาหนักปิดงับลงตามหลัง... แกรก เสียงระบบล็อกอัตโนมัติทำงาน เสียงรบกวนจากโลกภายนอกพลันหายวับไปในทันที เหลือเพียงความเงียบงันสะกดลมหายใจและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแ่เบา
ฉันหันกลับมาประจันหน้ากับคุณอาสถาปนิกใหญ่เพื่อจะชี้จุดที่เกิดปัญหา แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของฉันก็ถูกเงาทมิฬขนาดใหญ่จู่โจมเข้าใสอย่างรวดเร็ว!
อานนท์ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันในสองก้าว ฝ่ามือหนาอุ่นร้อนของเขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของฉันอย่างรวดเร็วและออกแรงดันร่างของฉันจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องซับเสียงหนานุ่มอย่างแรงแต่ไร้เสียงสะท้อน ตัวตนแสนสุภาพอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา หลงเหลือเพียงเสือร้ายร่างใหญ่โตวัย 52 ปีที่ครอบงำร่างกายบอบบางของฉันเอาไว้จนมิด
"อานนท์... จะ... จะทำอะไรคะ?" ฉันร้องถามด้วยความใ หัวใจเต้นระรัวเร็วราวกับจะทะลุอก ใบหน้าร้อนผ่าว
อานนท์ไม่ตอบคำถาม เขาค่อยๆ ใช้มือขวาถอดแว่นตากรอบดำออกจากใบหน้าแล้ววางมันลงบนโต๊ะทำงานกระจกสีดำข้างตัวอย่างใจเย็น ทันทีที่ไร้กรอบแว่นปิดกั้น ั์ตาคู่คมสีเข้มที่ปรากฏแก่สายตากลับฉายแววคลั่งไคล้ ดุดัน และดิบเถื่อนอย่างน่ากลัว ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเ้าเล่ห์ดูล่อลวงบงการสุดขีด
"ก็มาช่วย... ตรวจเช็คและบดขยี้จุดเปียกชื้นของเด็กดีตามสัญญาไงคะ" อานนท์กระซิบตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวข้างใบหูของฉัน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวแก้มจนฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"เกล... เกลไม่เข้าใจค่ะ ร่างกายเกลไม่ได้เปียกอะไรเสียหน่อย..." ฉันแสร้งเฉไฉ พยายามเบี่ยงใบหน้าหลบเลี่ยงการสบตาคมกริบคู่นั้น
"หึ... ปากแข็งจังเลยนะหนูเกล" อานนท์หัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนของเขาออกมาจากกระเป๋าสูท กดเปิดปุ่มเล่นเสียงบางอย่างทันที
เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ทำให้ร่างกายของฉันแข็งทื่อเป็หิน หน้าชาและอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี...
(“ฮื้อ... เสียว... อานนท์... เกลเสียว... มัดเกลที... อ๊า...”)
มันคือเสียงครางกระเส่าอย่างร่านร้อนและหยาบโลนของฉันเองจากเมื่อคืนนี้! เสียงนิ้วมือขยับสอดแทรกบดเบียดช่องทางรักจนเกิดเสียงแฉะเฉอะแฉะเปียกชุ่มดังชัดเจนสะท้อนก้องผ่านลำโพงโทรศัพท์ของเขาอย่างไม่บิดพลิ้ว
"อ๊ะ! ปิด... ปิดเดี๋ยวนี้นะคะอานนท์! เกลขอร้อง..." ฉันรีบเอื้อมมือจะไปคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วยใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะร้องไห้ด้วยความอับอายสุดขีด แต่คุณอากลับชูแขนขึ้นสูงพ้นมือของฉันอย่างง่ายดาย
"ทำไมต้องปิดล่ะคะ? เสียงครางหวานๆ ของคุณเกลผู้ประกาศข่าวคนสวยระดับประเทศนี่มันเพราะกว่าเสียงดนตรีคลาสสิกที่อาเคยฟังเสียอีกนะ" อานนท์กระซิบเย้ยหยันพลางเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าสูทตามเดิม "เมื่อคืนแอบเข้ามาช่วยตัวเองในห้องเก็บเสียงที่อาสร้างให้ ครางเรียกชื่ออาลั่นห้อง แถมยังเฉอะแฉะจนน้ำรักนองเปียกพรมตรงกลางห้องไปหมดเลยใช่ไหมคะเด็กดี?"
"ฮื้อ... อานนท์... อย่าพูดนะคะ..." ฉันยกสองมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไปด้วยความอายจนหยดน้ำตาปริ่มขอบตา ทว่าลึกๆ ในท้องน้อยกลับเกิดกระแสคลื่นความสั่นสะท้านปั่นป่วนแล่นพล่าน ร่องรักส่วนลึกที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงซับในกลับขับหลั่งน้ำหวานออกมาเปียกชุ่มซึมซาบกางเกงซับในทันทีอย่างไม่อาจควบคุมได้
"ปากบอกให้หยุด... แต่ตัวตนของคุณกลับแสดงความร่านออกมาจนเปียกชุ่มกางเกงในหมดแล้วใช่ไหมคะ?" อานนท์เลื่อนฝ่ามือหนาอุ่นร้อนลงต่ำ บีบเค้นลงบนสะโพกกลมกลึงของฉันหนักๆ ก่อนจะจงใจลากครูดนิ้วมือผ่านเป้ากางเกงที่เปียกเยิ้มชุ่มฉ่ำผ่านกระโปรงทรงสอบสั้น "หืม... เปียกแฉะขนาดนี้แล้ว ยังจะปากแข็งกับอาอีกเหรอคะ?"
"ฮึก... เกล..." ฉันครางเครือในลำคอ ปล่อยให้ศีรษะซบลงกับอกแกร่งของเขาอย่างจำยอม ความเกรงกลัวและศีลธรรมอันดีงามกระเจิดกระเจิงไปจนสิ้นเมื่อความ้าอันดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าจากการถูกกระชากหน้ากากผู้ดีออกจนหมดเปลือก
"เด็กดี... ในเมื่ออยากโดนมัดนักเมื่อคืน วันนี้อาจะจัดให้ตามคำขอนะคะ"
พูดจบ อานนท์ก็ขยับนิ้วมือเรียวยาวถอดเนกไทสีดำสนิทออกจากคอเสื้อของเขาอย่างรวดเร็ว เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบที่ข้อมือแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กทำให้ฉันไม่อาจดิ้นรนขัดขืนได้เลย เขาใช้เนกไทสีดำพันธนาการข้อมือทั้งสองของฉันเข้าด้วยกันอย่างแ่า ก่อนจะโยงและผูกมัดมันเข้ากับห่วงเหล็กยึดผนังซับเสียงที่เขาจงใจออกแบบติดตั้งไว้ั้แ่แรก
"อ๊า... อานนท์... มัดเกลทำไมคะ..." ฉันร้องครางเสียงหวานยามที่สองแขนถูกตรึงไว้สูงเหนือหัว ร่างกายแอ่นโค้งเปิดเผยสัดส่วนอวบอัดอย่างเลี่ยงไม่ได้
"ก็มัดไว้ไม่ให้ขัดขืนเวลาโดนอาบดขยี้ไงคะ"
อานนท์ไม่รอช้า เขาลงมือกระชากเสื้อเชิ้ตไหมซาตินของฉันจนกระดุมหลุดกระเด็นออกจากกัน เผยให้เห็นเต้าอวบอิ่มชูชันคู่โตขาวผ่องที่โผล่พ้นบราเซียลูกไม้สีดำสนิท ยอดอกสีหวานชูชันแข็งสู้ลมแอร์ทันทีอย่างเชิญชวน อานนท์คุกเข่าลงตรงหน้า รูดซิปกระโปรงทรงสอบของฉันลงแล้วดึงรั้งมันหลุดออกจากเรียวขาพร้อมกับกางเกงซับในและชั้นในตัวจิ๋วสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักสีใสเยิ้ม
ภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันที่ถูกตรึงข้อมือไว้กับผนังสะท้อนผ่านเงาสลัวของโต๊ะทำงานกระจกสีดำเบื้องหน้าอย่างเด่นชัด อานนท์จ้องมองเรือนร่างของฉันด้วยสายตาหิวกระหายราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว
"งดงามเหลือเกิน... ยิ่งเวลาแสดงสีหน่านร่านรักแบบนี้ ยิ่งน่าขยี้ให้จมเตียง"
อานนท์ก้มศีรษะลงซุกไซ้ซอกคอระหงส์ของฉันทันที ฟันคมขบกัดลงบนผิวเนื้ออ่อนจนฉันสะดุ้งเฮือกครางซ่าน ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างตะปบเข้าที่เต้าอวบอิ่มคู่โต บีบขยำเน้นหนักจนเนื้อนมปลิ้นทะลักตามง่ามนิ้วมือของเขา นิ้วหัวแม่มือบดบี้หัวนมสีหวานรัวแรงจนฉันแอ่นอกส่ายสะโพกไปมาด้วยความซ่านกระสันอย่างรุนแรง
"อ๊า! อานนท์... เกลเสียว... เสียวอกเหลือเกินค่ะ... ฮื้อ... บีบอีก... บีบแรงๆ เลยค่ะ..." ฉันครางละเมอปล่อยถ้อยคำหยาบโลนลามกออกมาตามอารมณ์ใคร่ที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ไม่หลงเหลือภาพกุลสตรีผู้เรียบร้อยอีกต่อไป
"ชอบให้บีบแรงๆ งั้นเหรอคะเด็กดื้อ?" อานนท์เงยหน้าขึ้นมาสบตา พลางปลดเข็มขัดและกางเกงสแลกของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแก่นกายแกร่งขนาดใหญ่ั์อวบใหญ่สั่นระริกชูชันร้อนผ่าวชี้ตรงมาทางฉัน
เขายกเรียวขาขวาของฉันพาดขึ้นบนขอบโต๊ะทำงานกระจกสีดำ ขัดเรียวขาซ้ายให้อ้ากว้างออกเผยให้เห็นกลีบเนื้อชุ่มฉ่ำสีชมพูเข้มที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำรักสีใสไหลทะลักออกมาตามขาอ่อน อานนท์ขยับแก่นกายแกร่งร้อนลากครูดไล้ผ่านจุดอ่อนไหวของฉันเบาๆ สองสามครั้งจนฉันบิดตัวเร่าครางประท้วงด้วยความอยากโดนสอดใส่เต็มแก่
"อา... อานนท์ขา... ใส่เข้ามาทีค่ะ... เกลไม่ไหวแล้ว... รูเกล้าของอานนท์จะแย่แล้ว... อ๊า..."
"งั้นก็รับความดิบของอาไปให้หมดนะคะ... หนูเกล!"
สวบ!
"อ๊างงงงงง!"
ฉันกรีดร้องครางลั่นห้องเก็บเสียงเมื่ออานนท์กระแทกสวนแก่นกายแกร่งอวบใหญ่ล้ำลึกเข้ามาในช่องทางรักของฉันในคราวเดียวจนสุดโคน ความใหญ่โตแข็งขึงขยายคับแน่นกึ่งกลางลำตัวจนรู้สึกฉีกขาดและจุกเสียดแน่นขึง ทว่าความกระสันเสียวซ่านกลับพุ่งปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนหัวใจแทบหยุดเต้น แผ่นหลังของฉันเบียดแนบชิดติดกับผนังห้อง ขณะที่สะโพกหนากระแทกอัดกระหน่ำซ้ำเล่าพาร่างกายท่อนล่างของฉันโยกคลอนไปตามแรงขับเคลื่อน
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงเฉอะแฉะกระแทกกระทั้นขยับเข้าออกลึกซึ้งดังสะท้อนก้องห้องเก็บเสียงที่เงียบสงัด อานนท์กระชับจับยึดสะโพกกลมกลึงของฉันไว้แน่น ขยับขยำตอกกระแทกแก่นกายเข้าออกรัวเร็วรุนแรงและป่าเถื่อนไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ ตัวตนของเขาช่างดิบดุดันสมกับเป้าหมายที่เขาอยากบดขยี้ฉันให้ราบคาบ
"อ๊ะๆๆ! อานนท์... แรงไป... แรงไปแล้วค่ะ! อ๊า... เกลจะเสร็จ... เกลจะตายแล้ว... ฮื้อ..." ฉันบิดส่ายหัวไปมา ข้อมือที่โดนมัดด้วยเนกไทพยายามดิ้นรนเสียดสีกับผนังเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
"ครางออกมาดังๆ ค่ะหนูเกล! ร้องเรียกชื่ออา ครางความร่านของคุณออกมาให้หมด! ห้องนี้ไม่มีใครได้ยินหรอกค่ะนอกจากอา!" อานนท์สั่งการด้วยเสียงดุดันสั่นพร่า พลางโถมกายกระแทกกระทั้นกระทุ้งเข้าจุดกระสันส่วนลึกเน้นหนักซ้ำๆ จนหัวเข่าของฉันสั่นคลอนพับไปหมด
"อ๊า! อานนท์ขา... ผัวขา... เกลร่าน... เกลเสียวรูเหลือเกินค่ะ... อ๊าๆๆ กระแทกเกลแรงๆ เลยค่ะอานนท์... กระแทกรูเกลให้พังเลย!" ฉันปล่อยตัวปล่อยใจไปกับกามารมณ์ดิบเถื่อนอย่างบ้าคลั่ง โต้ตอบ ลามกเพื่อสนองอารมณ์ดิบของเขากลับไปอย่างสาสม
อานนท์ครางต่ำลึกในลำคออย่างพึงพอใจสุดขีดเมื่อได้ยินถ้อยคำร่านร้อนะเิออกมาจากปากผู้ประกาศข่าวคนสวย เขากระตุกข้อมือฉันที่โดนมัด ดึงตัวฉันให้ก้มลงไปนอนคว่ำราบพาดไปกับโต๊ะทำงานกระจกสีดำเย็นเฉียบ หน้าอกอวบใหญ่บดเบียดแบนราบไปกับพื้นกระจก สะโพกงอนงามโก่งโค้งชูชันขึ้นเด่นหรา อานนท์ขยับกายเข้าสวมซ้อนด้านหลัง ดันแก่นกายร้อนผ่าวที่แข็งขึงปูดโปนสอดใส่ยัดเยียดกลับเข้ามาใหม่จากทางด้านหลังจนสุดตัว
สวบ! สวบ! ตั่บ! ตั่บ!
"อ๊ายยย! ลึก... ลึกเกินไปแล้วอานนท์... รูเกลจะทะลุแล้ว... อ๊าๆๆ!"
จังหวะรักจากด้านหลังช่างรุนแรง ดุดัน และโหดร้ายกว่าท่วงท่าแรกหลายเท่าตัว แรงกระแทกกระทั้นกระทุ้งใส่ร่องสาวที่ขมิบรัดแน่นตึงเสียงดัง ปึก ปึก สะท้อนผ่านพื้นกระจกจนโต๊ะสั่นระริก ผิวเนื้อขาวนวลของฉันครูดเลื่อนไปบนโต๊ะกระจกอย่างร้อนรุ่มสะดุ้งตามจังหวะซ่านกระสัน อานนท์ก้มลงบดจูบแผ่นหลังนวลละเอียด สูดดมกลิ่นเหงื่อผสมผสานน้ำอบอวลราคะโชยคลุ้งไปทั่วห้องปิดตาย
"อา... ซี้ด... หนูเกลตอดแน่นเหลือเกินค่ะ... ร่านร้อนตอดรัดอาขนาดนี้... ชอบคอยยั่วอาผ่านเครื่องดักฟังดีนักนะ... ซี้ด..." อานนท์ครางเสียงพร่า ขยับเอวสอบรัวเร็วสับกระแทกราวกับเครื่องจักรไร้ความเหน็ดเหนื่อย บดขยี้จุดเสียวซ่านกึ่งกลางตัวของฉันจนร่างกายท่อนล่างชาวาบแล่นซ่านกระสันพุ่งปริ่ม์รำไร
"กรี๊ดดด! อานนท์... เกลไม่ไหวแล้ว... เกลจะเสร็จ... จะเสร็จแล้วค่ะ! อ๊าๆๆๆ!"
"พร้อมกันนะเด็กดี... ซี้ด... อาสะใจเหลือเกิน..."
อานนท์กระตุกสะโพกซอยถี่รัวกระแทกย้ำโคนอัดลึกเน้นย้ำรุนแรงติดต่อกันสิบกว่าครั้ง ก่อนที่เขาจะกระแทกกระทั้นเน้นอัดลึกสุดตัวค้างคาไว้ด้านใน ร่างกาย of ฉันกระตุกระรัวเกร็งซ่านกระสันปลดปล่อยน้ำหวานรักพรั่งพรูหลั่งทะลักออกมาเปียกชุ่ม ในเวลาเดียวกัน แก่นกายใหญ่ั์ของอานนท์ก็กระตุกพ่นหลั่งฉีดน้ำเชื้ออุ่นร้อนเข้มข้นทะลักทลายเข้าไปในช่องทางรักของฉันจนล้นเอ่อลามเลียเปียกแฉะไหลเยิ้มย้อนยามออกมากระทบหน้าขา
"อ๊างงงงงงงงงง!"
ฉันร้องเสียงหลงยาวเหยียดตัวเกร็งสั่นระริก ค่อยๆ ทรุดตัวฟุบใบหน้าซบลงกับพื้นโต๊ะกระจกเย็นเฉียบ หอบหายใจรวยระรินระบายความเหนื่อยและฟินซ่านปนสะใจที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตราคะสุดโหดร้ายมาได้
ผมมองดูร่างเปลือยเปล่าปวกเปียกของเกลที่นอนพาดแผ่อยู่บนโต๊ะทำงานกระจกสีดำในห้องเก็บเสียง ร่างระหงส์ของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลสีนวลใส ลมหายใจเข้าออกยังคงกระชั้นถี่บงบอกว่าเธอเสร็จสมอารมณ์หมายจนแทบไร้เรี่ยวแรงจะขยับตัว ข้อมือทั้งสองข้างของเธอยังคงโดนเนกไทสีดำของผมมัดพันธนาการไว้กับห่วงเหล็กติดผนังซับเสียงอย่างแ่า
ใบหน้าสวยหวานที่มักจะวางท่าเป็ผู้ดีมีระดับหน้าจอโทรทัศน์ บัดนี้กลับเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำตาและอารมณ์ใคร่ รอยยิ้มพึงพอใจของผมฉายชัดบนใบหน้ายามที่ผมถอนแก่นกายแกร่งอุ่นร้อนที่เริ่มอ่อนตัวลงออกมาช้าๆ น้ำรักสีขาวขุ่นผสมน้ำหวานใสไหลเอ่อทะลักตามออกมาเปียกชุ่มพรมบนพื้นห้องและขาอ่อนของเธอ
ผมเอื้อมมือไปหยิบเนกไทสีดำค่อยๆ แก้ปมมัดข้อมือของเธอออกอย่างเบามือ ประคองร่างปวกเปียกของเกลเข้ามากอดแนบอก ลูบไล้เส้นผมยาวสลวยที่ยุ่งเหยิงอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม ราวกับลุงใจดีคนเดิมที่ดูแลหลานสาว
"เด็กดี... เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ?" ผมถามพลางก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอเบาๆ หนึ่งครั้ง
เกลทำได้เพียงพยักหน้ารับแ่เบา ซุกใบหน้าแดงซ่านเข้าหาแผงอกของผมอย่างยอมจำนนหมดรูป ร่างกายของเธอยังคงสั่นระริกเป็ระยะจากความกระสันเสียวที่ยังคั่งค้างอยู่
ผมเอื้อมมือไปหยิบแว่นตากรอบดำหนาบนโต๊ะกระจกกลับขึ้นมาสวมใส่เข้าที่ใบหน้า จัดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทางในพริบตา ตัวตนลุงสถาปนิกใหญ่วัย 52 ปีผู้ภูมิฐาน สุภาพเรียบร้อย และแสนดีคนเดิมหวนกลับมาครอบงำร่างของผมอีกครั้งราวกับไม่เคยเกิดเื่เถื่อนเริงราคะเมื่อครู่ขึ้นเลย
ผมก้มลงมองเกลที่ยังนอนหอบซบหน้าตักผมอยู่ ยิ้มละมุนละไมพลางขยับนิ้วแตะปลายคางมนของเธอเชิดขึ้นสบตา กระซิบชวนปนสั่งการด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำสุภาพอ่อนหวานแต่ทรงพลังอำนาจบงการล้ำลึกที่ทำให้เธอต้องเสียวสะท้านไปถึงทรวง...
"นี่ยังไม่ตื่นเต้นพอหรอกนะคะหนูเกล... สุดสัปดาห์นี้ อาจะพาหนูนั่งเรือยอชต์ส่วนตัวลอยลำออกไปตรวจระบบเสียงห้องนอนใต้ทะเลลึกกัน และอาได้เตรียมกัปตันเรือคนสนิทของอา... มาร่วมทดสอบระบบเสียงและการรองรับแรงกระแทกกับหนูเกลด้วยนะคะเด็กดี"
คำพูดทิ้งท้ายของผมทำให้เกลเบิกตากว้างสะดุ้งตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกผสมผสานความเสียวซ่านคาดหวังในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกลางทะเลลึกอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป!
1K
