แต่ความจริงคือในคืนที่ฮองเฮาส่งชุดและเครื่องประดับมาให้หยวนเข่อชิงในหีบผ้านั้นมีงูจงอางตัวใหญ่ที่พร้อมจะจู่โจมแต่เหยี่ยนหรูโชคร้ายที่แอบเข้ามาเปิดหีบก่อนที่งูจะเลื้อยออกมา
อาจเป็เพราะอากาศในหีบอุ่นกว่ามันจึงไม่อยากออกมาแล้วพอมีคนไปรบกวนมันจึงโกรธ
เมื่อเื่เกิดขึ้นแล้วเ้าของจวนจึงให้กำลังใจผู้ปฏิบัติการเสียหน่อย
“เ้าทำได้ดี” หยวนเข่อชิง
“ที่จริงกระผมอยากเล่นเป็ดวงไฟด้วยแต่นายท่านมีโดรนอยู่แล้วจึงทำอะไรมากไม่ได้” อาไคว่
“ที่ไปเลื้อยอยู่บนยอดหลังคานั่นก็ออกจะเกินไปหน่อยอาจทำคนหัวใจวายตายได้เลยนะ” หยวนเข่อชิง
“เอ่อ” อาไคว่
“แต่ก็ดีแล้วล่ะอย่างน้อยก็ตัดคนที่จะมาป่วนข้าในงานไปหนึ่งคน” หยวนเข่อชิง
“ข้าว่าตอนนี้พวกนางอาจจะไม่กล้าแล้ว” อาไคว่
“ใครจะไปรู้” หยวนเข่อชิง
นางต้องคิดว่าเป็เพราะหยวนเข่อชิงแน่ๆ เพราะไม่ชอบเป็ทุนอยู่แล้วและนางอาจจะคิดได้ว่าเป็การโต้กลับของอนุที่นางเกลียด
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนางไม่คิดว่านางทำอะไรให้ไทเฮาขัดใจหรือแม้แต่เหล่าชายาและอนุของท่านอ๋องทุกคนถึงอยากฆ่านางขนาดนี้
นางแค่สวยและรวยมากแค่นั้นก็เป็สาเหตุที่ทำให้คนอยากฆ่าแล้วหรือไร
“อาไคว่ตรวจสอบชุดสิว่ามีพิษหรือมีอะไรที่ไม่น่าไว้ใจบ้าง” หยวนเข่อชิง
“ไม่มีขอรับกระผมตรวจสอบแล้ว” อาไคว่
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เ้าก็ปลอมตัวเป็ข้าไปเรียนกับหมัวมัวแล้วอย่าลืมอัดวิดีโอให้ข้าด้วย” หยวนเข่อชิง
“จะดีหรือขอรับ” อาไคว่
“ไหนบอกอยากเป็คน” หยวนเข่อชิง
“เอ่อครั้งที่แล้ว….” อาไคว่ไม่กล้าบอกว่าทำวีรกรรมอะไรไว้
“ทำอะไรไว้” หยวนเข่อชิง
“เผลอตัวนิดหน่อยนะขอรับ” อาไคว่
“พึ่งเ้าเื่นี้ไม่ได้สินะ” หยวนเข่อชิง
“ขออภัยด้วยขอรับ” อาไคว่
“อย่าเสียใจเลยเ้าทำงานได้ดีมากแล้ว” หยวนเข่อชิงปลอบใจ
ให้หุ่นยนต์เรียนระเบียบพิธีการมันคงยากเกินไปให้เป็สัตว์ต่างๆ ที่มีความซับซ้อนน้อยกว่าไปก่อน
และการเรียนพิธีการก็เป็ไปได้ด้วยดี
“อย่าลืมว่าห้ามเงยหน้าจนกว่าจะได้รับอนุญาตนะเ้าคะ” อันหมัวมัว
“เ้าค่ะ” หยวนเข่อชิงรับคำ
ทำตัวว่าง่ายไม่มีคำถามหรือแสดงความตื่นเต้นหรือกระตือรือร้นใดๆ จนทำให้หมัวมัวเข้าใจว่านางโง่และเกียจคร้าน
ชายารองหลี่คงประเมินนางสูงเกินไป
“เช่นนั้นก็คงเท่านี้เ้าค่ะ” อันหมัวมัว
“ขอบคุณนะเ้าคะเช่นนั้นข้าจะส่งที่ท่านสอนมาไปทวนความถูกต้องกับหลีกงกงตามคำสั่งนะเ้าคะ” หยวนเข่อชิง
“ทำไมต้องแจ้งหลีกงกง” อันหมัวมัว
“เพราะข้าน้อยนั้นสมองไม่ดีเท่าไหร่จึงขอให้หลีกงกงช่วยทบทวนว่าข้อเข้าใจได้ถูกต้องหรือไม่เพราะว่าท่านเป็คนที่ฮองเฮาส่งมาหากผิดพลาดอะไรจะะเืไปถึงพระองค์ด้วยดังนั้นจึงห้ามผิดพลาด” หยวนเข่อชิง
“เอ้อจริงสิข้าสอนแค่ตอนย่อดังนั้นต่อไปข้าจะสอนแบบเต็มรูปแบบก็แล้วกัน” อันหมัวมัว
หยวนเข่อชิงก็ไม่พูดอะไรทำตัวเชื่อฟังไม่เถียงไม่บ่นเหตุเพราะนางี้เีหาเื่อย่างไรเสียก็ต้องไปทวนกับหลีกงกงอยู่ดี
แต่ในสายตาของอันหมัวมัวที่ถูกสั่งมาให้สอนหยวนเข่อชิงอย่างผิดๆ กับโลเลเพราะนางดูไร้เดียงสาและตั้งใจไม่มีความจองหองอย่างที่ชายารองพูดถึงเลย
แถมยังมีความอดทนสูงการที่ต้องย่อหรือคุกเข่าในท่าเดิมนานๆ ไม่ว่าใครก็มักจะบ่นหรือไม่ก็ขอร้องให้พักสักหน่อยแต่อนุหยวนไม่พูดสักคำเมื่อถามนางหลับตอบว่า
“ข้าไม่อยากให้ท่านเสียเวลาอุตส่าห์มาสอนข้าถึงที่นี่ทั้งที่ท่านเพิ่งกลับมาจากการเดินทางข้าไม่ควรทำให้ท่านเหนื่อยเพิ่ม” หยวนเข่อชิง
นางสงบขนาดนั้นอันหมัวมัวอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูแถมของต้อนรับนางก็เป็ขนมชั้นเลิศจากร้านไคหยวนที่ตอนนี้ไม่ใช่ว่ามีแค่เงินจะสามารถได้กิน
เพราะขนมอบแบบใหม่นั้นมีรสชาติที่กลมกล่อมแถมยังดูสวยงามกินแล้วก็รู้สึกสบายใจหากไม่ใช่ว่าท่านเ้ากรมพิธีการหลี่เคยช่วยนางในงานพิธีครั้งหนึ่งที่เกิดเื่ผิดพลาดจนนางรอดพ้นจากการลงโทษ
เมื่อเขาขอร้องให้ช่วยอะไรนางก็ทำด้วยความเต็มใจเพียงแต่ครั้งนี้ไม่ใช่การร้องขอจากท่านเ้ากรมแต่เป็บุตรีที่เป็ชายารองแถมยังเป็การร้องขอให้สุ่มเสี่ยงต่อการลงโทษ
อันหมัวมัวทบทวนในขณะที่ฝึกหยวนเข่อชิงจนสรุปในใจได้ว่าครั้งนี้นางจะไม่ทำตามที่ชายารองร้องขอเพราะหากเกิดอะไรขึ้นเื่สาวมาถึงนางได้ทันทีเพราะหลีกงกงคงจะไม่ไว้ใจนางอีกต่อไป
“เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้ก่อนพรุ่งนี้ค่อยเรียนบทต่ิไป” อันหมัวมัว
“ไม่ใช่ว่าท่านมีเวลาน้อยหรือเ้าคะ” หยวนเข่อชิง
“งานนี้สำคัญหากผิดพลาดไปจะเป็เื่ใหญ่” อันหมัวมัว
“เช่นนั้นข้าจะให้บ่าวไปส่งนะเ้าคะ” หยวนเข่อชิง
“ไม่เป็ไรหลีกงกงให้คนมารับส่งข้าท่านไปพักเถอะ” อันหมัวมัว
“เ้าค่ะ” หยวนเข่อชิง
เมื่อยืนส่งอันหมัวมัวจนขึ้นรถม้าไปแล้วก็เดินกลับแต่ดูเหมือนว่าจะมีคนไม่สบอารมณ์รอระบายความแค้นกับนาง
“พี่หญิงดูสิเ้าคะนางไม่มีความยำเกรงใดๆ เลย” เจียงถงเอ๋อ
เหล่าภรรยาของท่านอ๋องมารวมตัวกันเป็แก๊งนักเลงปากซอยคอยค่อนแคะหยวนเข่อชิงที่ต้องผ่านมา
“พวกท่านอย่าขวางทางได้หรือไม่เ้าคะ” ลู่จื่อ
“บังอาจ!” อนุเย่วกำลังจะเงื้อมือฟาดไปที่ใบหน้าของลู่จื่อแต่หยวนเข่อชิงคว้ามือเอาไว้ได้ก่อน
“แน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้” หยวนเข่อชิงถาม
“แค่ได้เข้าร่วมพิธีก็ชูคอเลยนะ” หลี่ลี่เฟิน
“แล้วทำไมเ้าถึงไม่ได้กันนะ” หยวนเข่อชิง
ทำให้สาวใช้เข้ามาจับตัวนางและลู่จื่อเอาไว้
“ปากดีนัก” หลี่ลี่เฟินที่กำลังจะเดินเข้ามาตีหยวนเข่อชิง
แต่ไม่ทันได้ถึงตัวก็ถูกหยวนเข่อชิงถีบแต่แรงถีบนั้นมหาศาลจนหยวนเข่อชิงเองยังใ
เพราะร่างของหลี่ลี่เฟินกระเด็นออกไปไกลอย่างน้อยสามจั้งและนางก็เจ็บจนลุกไม่ขึ้น
“พระชายา!/พี่สาว” เหล่าอนุและเจียงถงเอ๋อใที่เห็นร่างของหลี่ลี่เฟินกระเด็นไปไกล
แม้จะแอบสะใจอยู่บ้างแต่ก็กลัวว่าจะโดนเหมือนนางจึงรีบกรูกันไปดูนางและหนีจากหยวนเข่อชิง
“เ้า” หลี่ลี่เฟินที่ประคองตัวขึ้นมาได้ก็พูดอะไรไม่ออกอีก
“ไปตามหมอหลวงเถอะกระดูกซี่โครงเ้าคงหักแล้ว” หยวนเข่อชิง
“ข้าจะฟ้องไทเฮา” เจียงถงเอ๋อ
“จะตามไปอารามหลวงก็ต้องรีบไปนะดูสิว่าไปขวางการสวดภาวนาของไทเฮาเ้าจะเจออะไร” หยวนเข่อชิง
“ข้าจะฟ้องท่านพ่อและท่านอ๋อง” หลี่ลี่เฟิน
“ไปฟ้องเ้ากรมอาญาเลยก็ได้นะจะได้รู้ว่าใครเริ่มก่อนและที่ข้าทำก็เพื่อป้องกันตัวเอง” หยวนเข่อชิง
หลี่ลี่เฟินรู้ดีว่าเ้ากรมพิธีการกับเ้ากรมอาญานั้นไม่ถูกกันหากไปถึงกรมอาญาก็จะกลายเป็เื่ใหญ่ซ้ำทางนั้นก็คงไม่เข้าข้างพวกนางแน่จึงทำได้แค่เงียบ
“เ้าไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ” เจียงถงเอ๋อ
“แล้วที่พวกเ้าทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่าจะเรียกว่าอะไรบอกก่อนนะหากต่อไปยังไม่เลิกมาวุ่นวายกับข้าอีกข้าจะเอาคืนที่พวกเ้าเคยทำกับจ้าเป็สิบเท่า!” หยวนเข่อชิงตวาด
นางกับลู่จื่อเดินออกมาแต่สักพักก็หันหลังมามองพวกนาง
“จริงสิข้าลืมไปอยากจะเตือนเ้าสักหน่อยจวนข้างไม่ใช่ให้ใครเข้ามาก็ได้แล้วอย่าลืมว่างูตัวนั้นยังอยู่ในสวนของข้าหากไม่กลัวตายก็ลองดู” หยวนเข่อชิง
_________
หนึ่งจั้่งประมาณ 3.3 เมตร
5K
