DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 25 : ปะทะนักหมัดสาว #2

ณ ทุ่งหญ้าโล่งใกล้กับเมืองอินนิท สายลมพัดโกรกจนใบไม้ใบหญ้าปลิวไสว นักหมัดสาวเซริสหายใจหอบเหนื่อย กุมบาดเเผลข้างลำตัวห้ามเลือดที่กำลังไหล เธอประมาทไปไม่คิดว่าจะโดนจับล็อก ยังดีที่เอี้ยวตัวหลบในจังหวะสุดท้ายทัน เลยโดนเพียงเเค่เเฉลบ เเต่ก็ลึกเอาเรื่อง
เซริสมองปิศาจหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น
เธอคิดไม่ผิด ชายผู้นี้ต้องเเข็งแกร่งเเละเป็นกำลังให้เธอได้แน่
“เลือดไหลขนาดนั้นยังจะยิ้มได้อีก เธอนี่มันบ้าดีจริงๆ เเพ้เเล้วก็รักษาคำพูดด้วย ฉันไปล่ะ”ผมกล่าว
“ใครบอกว่าฉันเเพ้!”เซริสตะโกนลั่นพร้อมกับพุ่งทะยานเข้ามาหา ผมรีบยกดาบขึ้นกันกระบวนท่าหมัดสลับกับเตะของเธอจนปวดเเขนไปหมด เสียงหมัดเเละลูกเตะของเธอดังสนั่น พร้อมกันนั้นยังมีแรงอัดอากาศชนิดที่มองเห็นได้ว่ามีคลื่นพลังที่ซัดโถมเข้าใส่
คราวนี้เธอไม่ปล่อยให้ผมคว้าขาหรือเเขนเธอได้ง่ายๆ จนผมต้องฉากถอยออกมาตั้งหลัก
'ดื้อด้านไปไหนเนี่ย!?' ผมชักเหลืออดขึ้นมาหน่อยๆ เพราะลูกตื๊อของเธอ ใจหนึ่งก็กลัวว่าเธอจะพลิกโอกาสเล่นงานผมได้ ซึ่งนั่นผมก็ต้องไปเป็นพวกเธอ เเล้วไอ้พวกที่ว่าคือพวกไหนก็ไม่รู้ด้วย
––หรือจะฆ่าไปเลยให้จบๆ ดีนะ ผมชักลังเล
“ฮึ่ม!”ผมระเบิดพลังวิญญาณอีกรอบเเละใช้ตัวดาบผลักเธอออกไป ก่อนฟันคลื่นดาบเข้าใส่ เซริสตาโตด้วยความทึ่งเมื่อเห็นชายตรงหน้ายังใช้พลังวิญญาณได้อีก
ผมวิ่งเข้าไป ตัวดาบอาบพลังวิญญาณจนมีเเสงเรือง ผมง้างเเละฟาดฟันตามสัญชาตญาณนักสู้ที่ร่ำเรียนมาด้วยการอัพเเต้มสกิลเเละจากชาติที่เเล้ว จนเธอได้แต่เป็นฝ่ายตั้งรับ
“เธอยังไม่ใช่คู่มือฉันหรอก!”ผมตวาด รัวฟันคลื่นดาบใส่ไม่ยั้งจนท้ายสุดเกราะเเขนเธอแตกร้าวเเละหักดังแกร้ก! ก่อนจะร่วงกราวลงบนพื้น
“ฉะ ฉันยอมเเล้ว ยะ อย่าฆ่าฉัน ฉันสาบานว่าจะไม่บอกใคร”นักหมัดสาวหน้าเจื่อน เธอยังตกใจกับพลังวิญญาณที่ชายตรงหน้าเอามาใช้ราวกับไม่มีวันหมด
พลังวิญญาณจะมีปริมาณการเก็บไว้ใช้เป็นพลังเสริมได้เท่ากับระดับของผู้ใช้ แปลว่าชายตรงหน้าเธอต้องมีระดับที่สูงมาก ไม่อย่างนั้นคงใช้ได้ไม่ต่อเนื่องแบบนี้
ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเธอยอมเเพ้สักที เเต่เเล้วความโล่งอกของผมก็ถูกเธอกระชากทิ้งไปดื้อๆ เมื่อเธอโพล่งขึ้นต่อว่า
“..คิดว่าฉันจะพูดแบบนี้สินะ ฮะๆ ตอนนี้พวกฉันคงจับทาสของเเกไว้เเล้ว ถ้าเเกไม่ยอมตกลงล่ะก็ นังทาสสองคนนั่นได้กลายเป็นของเล่นของกลุ่มฉันเเน่ ฮ่าๆๆ”นักหมัดสาวหัวเราะสะใจขณะหยิบยารักษาขึ้นมาดื่ม
ดูจากสีหน้าที่มั่นใจของเธอต้องเป็นความจริงเเน่นอน อยู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าร่างกายกำลังเดือดพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมกระชากคอเสื้อเธออย่างเเรงเเละจับทุ่มลงกับพื้นจนเธอกระอักดังอั้ก!
“พวกเธออยู่ไหน!?”ผมถาม รู้สึกอยากอัดหญิงสาวตรงหน้าให้ตายคามือ
เซริสเมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่มโกรธเกรี้ยวก็ผุดยิ้มมุมปาก ถึงอย่างนั้นเธอก็หน้าซีดเผือดในเวลาเดียวกันเพราะกลัวว่าเขาจะฆ่าเธอเข้าจริงๆ
“อะ อาจจะยังอยู่ในถ้ำก็ได้..”เธอเอ่ย
ผมผลักกระเเทกเธอลงกับพื้นหญ้าอย่างเเรง ก่อนหันหลังวิ่งไปยังทิศของภารกิจที่นาเทียร์เเละเลเซียทำ แปลว่าเอลฟาไม่ได้ถูกเพ่งเล็งสินะ เเต่ก็ยังมั่นใจแบบนั้นไม่ได้ กรอด–– ผมกัดฟันด้วยความกังวล เร่งฝีเท้าเต็มเเรงเพื่อจะไปหาพวกเธอ

ผมหอบหายใจถี่หนักจนรู้สึกสูดอากาศเข้าปอดไม่ทันการทำงานของร่างกาย ผมลดฝีเท้าลง เบื้องหน้าเป็นถ้ำที่ว่าเเล้ว โชคดีเจอชาวบ้านเเละเขาก็บอกว่ามีสองสาวมาทำภารกิจปราบมิโนทอร์ ผมยังเห็นม้าของพวกเธอพักไว้ตรงชายป่าตอนวิ่งผ่านเข้ามา
เเละเเล้วผมก็เห็นกลุ่มชายในชุดเกราะเก่าๆ การเเต่งตัวของพวกมันคุ้นตาผมมาก 'พวกโจรนี่หว่า' พอเห็นแบบนี้ผมก็ชักเข้าใจเรื่องขึ้นมาหน่อย เเต่จะให้เเน่ใจก็ต้องไปเค้นคำตอบจากพวกมันนี่ล่ะ!
ผมเรียกคันธนูออกมาเเละเหนี่ยวยิงใส่ทันที มันร้องอ้ากอย่างเจ็บปวดเมื่อถูกลูกธนูปริศนายิงเข้ากลางเเผ่นหลัง พวกมันอีกสองคนหันขวับกลับมาเจอผมและวิ่งโถมเข้ามาพร้อมกับดาบยาวในมือ
ผมยกคันธนูขึ้นเบี่ยงวิถีดาบเเละใช้ฟาดเข้าสีข้าง ก่อนเตะข้อพับเข่าให้มันทรุด ผมง้างคันธนูที่ใช้พลังวิญญาณเรียกออกมาเป็นลูกธนู ง้างเเละยิงเข้าที่หลังหัวดังฉึก! ร่างมันทิ่มคาลูกธนูทั้งอย่างนั้นอยู่บนพื้น
“ถ้าอยากตายสบายๆ ก็บอกมาว่าพวกเเกเป็นใคร?”ผมถามโจรคนสุดท้ายที่ยืนถือดาบตัวสั่นเทิ้ม ––ระดับ 8 คงเป็นโจรหางเเถวสินะ
“ฉะ ฉันเป็นสมาชิกกลุ่มโจรที่ใช้ชื่อว่า เพิร์ก นายไม่รู้จักรึไง?”มันเอ่ย ราวกับกลุ่มมันมีชื่อเสียงมาก หรือผมอาจจะไม่รู้เองก็ได้ คงต้องไปถามคนอื่นทีหลัง
“..พวกฉันมาจับทาสของไอ้ปิศาจที่มันฆ่าดีบุสตามคำสั่งของหัวหน้า”มันพูดต่อ
จริงตามที่ผมคิด เรื่องมันบานปลายมาจากเจ้าดีบุสที่ผมฆ่าไปจริงๆ ด้วย ความจริงผมน่าจะฆ่าไอ้เเทงค์บ้านั่นไม่น่าปล่อยให้มันรอดเลยด้วยซ้ำ
เดี๋ยวนะ ดีไม่ดีนักหมัดสาวที่ชื่อเซริสก็อาจเป็นสมาชิกของกลุ่มนี้ด้วยก็ได้ เพราะเธอพูดเเต่เรื่องค่าหัวเเละชวนเข้ากลุ่ม ––แต่ไอชวนเข้ากลุ่มนี่ผมก็ยังงงๆ อยู่ดี
“บาร็อค?”เสียงฝีเท้าดังขึ้นตรงปากทางเข้าถ้ำ ก่อนผมจะหันไปตามเสียงเรียกเเละเห็นเลเซียเรียกผมอยู่ ดูเธออึ้งเมื่อเห็นผมกับร่างไร้วิญญาณของโจรที่ผมฆ่าบนพื้น
“ฉันนึกว่าพวกเธอโดนจับไปเเล้วซะอีก”ผมเริ่มมึนกับสถานการณ์เเล้วสิ
“ก็เกือบล่ะนะ เเต่นาเทียร์จัดการเรียบร้อยเเล้วล่ะ”เลเซียยิ้ม ก่อนผมจะเห็นนาเทียร์เดินออกมาทีหลังพร้อมกับลากร่างของโจรหนุ่มที่ผมคุ้นตา ไอ้เเทงค์บ้าที่ผมปล่อยมันไปนั่นเอง! ตอนนี้มันตายสนิทเเล้วเเน่นอนดูจากคราบเลือดบริเวณคอที่โชกชุ่ม
ภาพตรงหน้าทำเอาสมาชิกที่เหลือคนสุดท้ายตัวสั่นงั่นงกกว่าเก่า มันมองเพื่อนร่วมทีมระดับสูงที่ไม่รอดเงื้อมมือพวกเธอสลับกับผม
“คำถามสุดท้าย ฉันจะเจอหัวหน้าพวกนายได้ที่ไหน?”ผมถาม มองโจรตรงหน้าที่คงรู้แล้วว่าผมเป็นใคร
“หัวหน้าเซริสตอนนี้คงอยู่ในเมืองอินนิทล่ะมั้ง ฉันไม่รู้หรอก พวกเรามนุษย์เข้าเมืองอินนิทไม่ได้..!!”
––สึบ!!
เมื่อได้ยินคำตอบผมตกใจไม่ใช่น้อย เพราะผมเพิ่งซัดหัวหน้ากลุ่มโจรไปหมาดๆ น่ะสิ เเต่ไงซะผมก็ต้องฆ่ามันอยู่ดี ปล่อยไปจะเกิดอะไรตามมาอีกก็ไม่รู้ และถ้าผมจัดการหัวหน้าได้ กลุ่มนี้ก็คงไม่ได้ร้ายกาจขนาดนั้น
“ปลอดภัยก็ดีเเล้ว กลับบ้านกันเถอะ เอลฟาคงถึงบ้านเเล้วมั้งป่านนี้”ผมว่า
“นายวิ่งมาถึงนี่เลยเหรอ? เป็นห่วงพวกเราสิท่า ใช่มะ?”เลเซียเดินเข้ามากอดเเขนผมจนหน้าอกเธอบี้แขนไปมา
“พวกเธอเป็นทาสฉันนี่ ก็ต้องมาช่วยเป็นธรรมดาอยู่เเล้ว เเล้วก็กลับไปก่อนได้เลยนะ ฉันอยากจะเเวะเข้าเมืองสักหน่อย เอาใบภารกิจของพวกเธอมาฉันจะไปส่งให้เอง”ผมว่า คำตอบของผมทำสองสาวแอบอมยิ้ม
––พวกเราเเยกกันตรงที่พักม้า ชาวบ้านที่เห็นพวกเราเดินออกมาจากป่าต่างร้องเฮด้วยความดีใจเมื่อพวกเธอจัดการเจ้ามิโนทอร์ได้สำเร็จ และต่างมอบอาหารและผลไม้มาอีกตะกร้าใหญ่ทีเดียว
ส่วนผมขอเข้าเมืองไปหาข้อมูลเรื่องกลุ่มโจรพวกที่ชื่อเพิร์กอีกสักหน่อยก่อนเเล้วจะกลับ ดีไม่ดีต้องซื้อยาหรืออุปกรณ์ตุนไว้ด้วยซ้ำ เพราะไม่รู้ว่ายัยเซริสอะไรนั่นจะเล่นไม้ไหนอีก
ถ้าได้เจออีกก็ดีสิ ผิดคิดระหว่างเดินไปยังเมืองอินนิท และยิ้มรับเลเซียที่ซ้อนท้ายอยู่บนม้า เธอหันมาโบกมือและตะโกนว่า “อย่าลืมกลับไปกินข้าวเย็นด้วยล่ะ” ก่อนม้าที่นาเทียร์ขี่จะลับตาหายไป

(จบตอน)

ช่วยผมรีวิวเเนะนำให้นักอ่านคนอื่นๆ กันได้นะครับ อยากให้คนอ่านเยอะ เย้ออ :)