แต่ความคิดของพวกเขาสามคนไม่ได้มีอะไรแบบนั้นกระต่ายผัดที่พวกเขากำลังเคี้ยวอยู่ มันหอมอร่อยกลมกล่อมอย่างที่ไม่เคยกิน
ปกติเวลากินเนื้อกระต่ายพวกเขาจะได้กลิ่นสาบที่รุนแรงมาก แต่ก็จะกลั้นใจกินเพราะว่าเป็เนื้อแต่วันนี้กลิ่นสาบแทบจะไม่มีเลย มันเป็กลิ่นหอมแบบเฉพาะตัวแล้วยังผสมกลิ่นของสมุนไพรมากกว่าดังนั้นผัดกระต่ายกับข้าวต้มที่มีอยู่ในหม้อจึงหมดลงอย่างรวดเร็ว
เห็นพวกเขากินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วพลอยไพลินจึงยิ้มมีความสุข อย่างน้อยมื้ออาหารมื้อนี้ก็ทำให้พวกเขารู้สึกดีกว่าที่เคย แต่ถ้ามีความสุขแบบนี้ตลอดไปคงดีสินะ..
" ... " ..อ่า คงไม่ใช่ว่าเริ่มรู้สึกผูกพันกับครอบครัวเล็ก ๆ นี่แล้วใช่ไหม?
หลังกินข้าวเสร็จบิดาจึงขึ้นเขาเพื่อไปเก็บกับดักสัตว์อีกครั้งเผื่อได้สัตว์ตัวเล็กเอาไว้กินส่วนเด็ก ๆ พลอยไพลินบังคับให้พวกเขานอนกลางวัน
งานบ้านที่บ้านใหญ่จะเป็การทำงานแค่่เช้าดังนั้นหลังจากจบจากที่นั่นแล้ว เด็กแฝดจึงว่างงานทั้งคู่จึงได้โอกาสออกไปเล่นกับเด็กในหมู่บ้านทั้งวัน
ในส่วนของพลอยไพลินบิดายังคงห้ามไม่ให้ไปที่บ้านใหญ่เพราะกลัวว่าจะมีเื่จึงอ้างเหตุผลว่าเธอยังไม่หายดีต้องพักผ่อนก่อนสักหลายวันคนที่มีความผิดติดตัวอย่างป้าสะใภ้ก็ไม่สามารถเอ่ยค้านได้
ยัยป้ามหาภัยนั่นคงไม่ยอมอะไรง่ายๆ หรอก เชื่อว่าน่าจะโกรธมากแล้ววางแผนอะไรอยู่แน่ ๆ
พอแฝดหลับเห็นว่าลู่ทางสะดวกจึงหายตัวเข้ามิติ หนึ่งนาทีของข้างนอกเท่ากับหนึ่งวันของในมิติเพราะฉะนั้นจึงพอคาดเดาเวลานาทีได้บ้าง
ไม่กลัวว่าจะมีใครสงสัยว่าเธอหายไปที่ไหนนำข้าวต้มที่ได้แบ่งเอาไว้กับผัดกระต่ายเล็กน้อยเข้ามาด้วย เพื่อเอามาให้คนป่วยที่ดูเหมือนว่าจะฟื้นแล้วและร่างกายก็เกือบหายดี
พลอยดึงถ้าผืนเล็กสีน้ำตาลขึ้นมาทาบกับใบหน้าของตัวเองั้แ่ด้านล่างดวงตาลงไปจนถึงคาง
ผูกปมที่ด้านหลังท้ายทอยเพื่อปิดบังหน้าตาของตนเองเอาไว้กันเอาไว้ดีกว่าแก้ และเธอไม่ได้มีความนิยมหรืออยากจะสนิทกับตัวเอกในนิยาย
อย่าลืมว่าเป็เพียงตัวประกอบ
ยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านี้มากเกินไปความวอดวายมาเยือนแน่นอน
ถ้าไม่ใช่ว่าขูดรีดของวิเศษจากท่านตาเทพมาบ้างบางส่วนก็คงจะไม่มั่นใจที่จะทำภารกิจ เพราะคนเหล่านี้ไม่ใช่คนธรรมดาการเป็คนที่มีฐานะอีกทั้งยังมีฝีมือการต่อสู้
ไม่ใช่เพียงแค่การเตะต่อยหรือการต่อสู้มือเปล่าแต่ในเมื่อเธอสามารถนำเอามิติเข้ามาใช้ยังโลกแห่งนี้ได้ก็ยอมมีพลังที่แต่ก่อนเธอไม่อาจจะรู้จักหรือมองเห็นได้
มีอยู่หลากหลายอย่างแต่คนตรงหน้ากลับมีพลังธาตุที่สามารถใช้ออกเพื่อต่อสู้ได้ดังนั้นถึงดูแฟนตาซีแต่ก็ต้องปรับตัว ลองฝึกดูสักครั้งก็แล้วกัน
" ... "
พิภพมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าฉงน พลันสายตาก็หยุดอยู่ที่สตรีนางหนึ่งแต่งกายด้วยชุดท้องถิ่นที่เขาก็คุ้นตาอยู่บ้างทั้งที่ไม่รู้จักผู้ใดที่เป็คนท้องถิ่นนี้แต่เหตุใดเมื่อสบสายตากับนางแล้วจึงรู้สึกว่าหญิงนางนี้ไม่พอใจอยู่
ชายหนุ่มนั่งรับลมอยู่หน้าที่พักขนาดเล็กร่างสูงสง่ากำยำอย่างนักรบกรำศึกมาหลายครั้งหลายครา นิ่งเฉยคล้ายตกในภวังค์
เพราะขณะที่กำลังคิดถึงสถานการณ์ของตนเองไม่หยุดแต่สตรีตรงหน้าก็ปรากฏตัวขึ้นมากะทันหัน
พิภพแน่ใจว่าหญิงสาวนางนี้จะต้องเป็เ้าของสถานที่แห่งนี้ อันมีสิ่งแปลก ๆ มากมายอย่างโลกขนาดเล็กนี่อย่างแน่นอน
หลังจากฟื้นได้เจอเพียงเด็กตัวเล็กๆ แต่สามารถทำอะไรได้หลายอย่าง คราแรกก็พยายามจะออกไปแต่พอได้รับรู้ว่ามันเป็มิติหนึ่งแยกจากด้านนอก ที่ไม่สามารถออกไปตามใจชอบได้ก็ได้แต่นั่งรออย่างสงบ แม้นว่าที่นี่จะผ่านไปเกือบเดือนแล้วก็ตาม
ชายหนุ่มเป็ผู้เอ่ยขึ้นมาอย่างไรก่อนนั้นตนเองก็เคยสาหัสปางตายแต่ก็ถูกช่วยเอาไว้จากทั้งสองที่บัดนี้กำลังจับจ้องเขาไม่วางตาอยู่
" แม่หญิงคือแม่พลอยที่วิหคน้อยพูดถึงใช่หรือไม่ "ชายหนุ่มถามออกไปทันที เขาไม่รอให้หญิงสาวตอบแต่กลับแนะนำตนเอง "ตัวข้าชื่อพิภพ "
..ฮือไม่อยากยุ่งก็ส่วนไม่อยากยุ่ง แต่ถ้าเป็ส่วนหนึ่งของงาน
" ใช่ ข้าคือแม่พลอย " หญิงสาวเอ่ยตอบเสียงเรียบท่าทีไร้ไมตรีเป็อย่างยิ่ง แม้ชายหนุ่มจะพยายามสังเกตใบหน้าแต่ก็เห็นได้แค่เพียงดวงตาสีดำกลมโตเท่านั้น แววตาสุกใสแต่ดูลึกลับยากหยั่งถึงนี้ไม่ค่อยได้พบเจอมากเท่าใด
หญิงสาวนางนี้จะต้องเป็คนที่มีตัวตนไม่ธรรมดาสามัญเป็แน่ ดูจากมิตินี่เถิด...
" ท่านหายดีแล้วอย่างนั้นหรือ? " พลอยไพลินกล่าวถามอาการเขาเพื่อความแน่ใจจะได้ไม่มีปัญหากับลูกรัก์ในภายหลังอีก
" ใช่ ข้าหายดีแล้ว ต้องขอบใจแม่พลอยมากนักไม่งั้นข้าคงจะไม่มีชีวิตรอดก็เป็ได้ "
" ข้าไม่คิดจะช่วยใครโดยที่ข้าไม่ได้ผลประโยชน์ เพราะฉะนั้นท่านจะต้องทำบางสิ่งเพื่อตอบแทน " บอกความ้ากับพิภพด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่มีอารมณ์ใดปะปนอยู่กลับให้ความรู้สึกดูสำรวม แต่ไม่ได้อ่อนน้อมจนกดตนเองให้ต่ำกว่า
ไม่อาจดูได้ว่าหญิงสาวนางนี้รู้สึกเช่นใด
ถึงพิภพจะแปลกใจที่สตรีผู้นี้เป็คนตรงคนหนึ่ง ไม่ได้คิดกล่าวอ้อมค้อมให้เสียเวลาแต่ชายหนุ่มก็เป็คนที่รู้ถึงคุณคนเช่นกันถ้าสิ่งที่แม่พลอยกล่าวขอออกมาแล้วเขาสามารถช่วยได้ ก็ยินดีที่จะทำโดยไม่หลีกเลี่ยง
" แม่พลอยจะให้ข้าทำสิ่งใดเพื่อตอบแทนอย่างนั้นรึ "ถามทั้งที่สังเกตแววตา แต่ภายใต้ผ้าสีน้ำตาลทึบกลับนิ่งแลดูไม่แสดงอารมณ์ใดมีเพียงแต่ริมฝีปากบางภายใต้ผ้านั้น กลับกดลึกเล็กน้อย
โดยที่พิภพไม่สามารถเห็นได้..
พลอยไพลินคิดเช่นนั้นจริงๆ การที่ให้การช่วยเหลือ พิภพเองก็ต้องตอบแทนเช่นกัน ขนาด์ใช้งานเธอ์ยังต้องตอบแทนด้วยของรางวัล
ขอรางวัลจาก์ยังต้องมาทำงานให้กับ์เลย
ดังนั้นจึงตอบสิ่งที่ชายหนุ่ม้าจะรู้ออกไป
" สิ่งที่ข้า้า คือท่านต้องแสดงเป็คนรักของข้าเพื่อตบตาผู้อื่นจนกว่าจะแยกบ้านเราถึงจะบรรลุข้อตกลงกัน และไม่ติดค้างกันอีก " ไม่คิดที่จะรอคำตอบเพียงวางอาหารเอาไว้บนแคร่ด้านหน้าที่เขานั่ง แล้วออกไปจากมิติทันที
พิภพไตร่ตรองอย่างระมัดระวังการที่แม่พลอยกล่าวเช่นนี้ หมายความว่าตัวตนของนางเป็เพียงคุณหนู หรือหญิงสาวธรรมดาหรอกรึ
..คนธรรมดาที่ใด
จะสามารถกักขังเขาผู้นี้ไว้ได้กัน
เหลือเชื่อจริงๆ
222
