บทที่ 20 จุดมุ่งหมาย
สองพี่น้องเดินทางกลับถึงบ้านอย่างราบรื่นและปราศจากอุปสรรคใดๆ
เฉิงมู่เล่าเื่ราวที่ตัวเองได้ไปพบเจอพ่อแม่แท้จริงเรียบร้อยแล้วกับพ่อแม่บุญธรรมอย่างไม่มีการปิดบัง ทั้งสองยินดีและเศร้าใจในเวลาเดียวกัน
เฉิงมู่ได้พบหน้าบิดามารดา แต่กับไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตพร้อมหน้าอีกแล้ว
ช่างเป็เื่น่าเ็ปรวดร้าวนัก!
"ลูกมู่ เ้าต้องทำใจเข้มแข็งไว้นะ" ไป่ฉิงปลอบและให้กำลังใจแก่เฉิงมู่
"ใช่แล้ว เ้าอย่าลืมว่ามีพวกเราอยู่ เ้าคือบุตรชายของพวกเราด้วยเหมือนกัน" เฉิงม่อกล่าวด้วยความจริงใจ
"ขอบคุณมากท่านพ่อท่านแม่" เฉิงมู่ตอบด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
"จริงสิ สิ่งของพวกนี้ข้าขอมอบให้พวกท่าน" สมุนไพรระดับสูงจำนวนมากวางกองอยู่บนพื้นโต๊ะกลมจนเกือบเต็ม
เฉิงม่อและไป่ฉิงใมาก สมุนไพรระดับสูงมากมายและหายากประจักษ์แก่สายตาของทุกคน ปริมาณของพวกมันพอๆ กับคลังสมบัติของตระกูลสาขา
"สมุนไพรพวกนี้เป็พ่อแม่เ้าที่มอบให้ ลูกมู่เ้าสมควรเก็บไว้ใช้เอง" ในเวลาต่อมา สองสามีภรรยาส่ายหัว
"ข้าอยากตอบแทนท่านพ่อท่านแม่ที่ได้เลี้ยงดูข้าั้แ่เด็ก และนี่เป็สิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าอยากมอบให้พวกท่านด้วยเช่นกัน หากพวกท่านไม่รับและข้าจะกลายเป็คนผิดคำพูดแล้วอกตัญญูต่อท่านพ่อท่านแม่ของข้าและพวกท่านทั้งสองอีกด้วย" เฉิงมู่พูด
ได้ฟังเช่นนั้น สองสามีภรรยามองหน้ากัน พวกมันลังเลชั่วขณะ ท้ายสุดทั้งสองตกลงรับสมุนไพรตรงหน้า แต่พวกเขา้าเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
"พวกท่านไม่ต้องห่วง ข้ายังเหลือสมุนไพรในแหวนมิติอีกเยอะ" เฉิงมู่รีบอธิบายออกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อทั้งสองได้ยินบุตรชายพูดเช่นนั้น ท้ายสุดทั้งคู่ตกลงยอมรับทั้งหมด
เฉิงม่อมองบุตรชายที่กตัญญูและพูดว่า "ลูกมู่ ถ้ามีอะไรที่พ่อแม่สามารถช่วยได้ เ้าสามารถบอกมาได้ทันที เ้าอย่าพยายามแบกทุกอย่างไว้คนเดียว"
"ใช่แล้ว แม่ยินดีช่วยเหลือเ้าเต็มที่ ด้วย ถ้าเ้ามีอะไรให้แม่ช่วย เ้าต้องรีบบอกออกมาทันที" ไป่ฉิงกอดเฉิงมู่ด้วยความรักใคร่เอ็นดูเหมือนลูกในไส้คนนึง
"ท่านพี่ยังมีข้าอยู่ด้วยอีกคน เพราะงั้นข้าจะคอยช่วยเหลือท่านพี่ด้วย" เฉิงซินรีบเข้ามากอดพี่ชายอย่างว่องไว
เฉิงมู่รู้สึกอบอุ่นอย่างแท้จริง
"ข้าไม่นึกเลยว่าพวกดินแดนเจิดจรัสจะชั่วร้ายขนาดนี้ เพื่อ้าทวีปศักดิ์สิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว พวกมันถึงขนาดทำเื่ใหญ่โตถึงขนาดล้างบางตระกูลเ้า" เฉิงม่อพูดด้วยความโกรธหลังจากรู้ความจริงและเป็สาเหตุให้เฉิงมู่กำพร้าพ่อแม่แต่เด็ก
"ท่านพี่อย่าพูดอย่างนั้นสิ อย่าลืมว่าแม่ของลูกมู่มีบิดาเป็ผู้ปกครองของดินแดนเจิดจรัสด้วย" ไป่ฉิงรีบห้ามปรามคำพูดของสามีอย่างรวดเร็ว
"ไม่เป็ไรครับท่านแม่ ข้าก็คิดแบบเดียวกับท่านพ่อ" เฉิงมู่กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ มันไม่มีความรู้สึกผูกพันต่อดินแดนเจิดจรัสเลยสักนิดเดียว
"ลูกมู่ เ้าคิดจะทำอะไรต่อไป?" ไป่ฉิงและเฉิงม่อมองเฉิงมู่ด้วยความสงสัย ทั้งสองพอรู้ว่าตอนนี้บุตรชายคงมีเป้าหมายบางอย่างเตรียมเอาไว้ในใจแล้ว
"ก่อนอื่นข้าอยากลงแข่งขันประลองของตระกูลสาขาเฉิง ข้า้าคืนสถานะให้พวกท่าน" เฉิงมู่เงยหน้าขึ้นมองบิดามารดาและตอบ
"เ้าไม่สามารถลงแข่งได้! " ไป่ฉิงรีบขัด
"ใช่แล้ว เ้าอย่าลืมสิว่าเ้ามีปราณธาตุมืด หากเ้าลงแข่ง ทุกคนอาจล่วงรู้ตัวตนแท้จริงของเ้าได้ นอกจากนี้ลูกซินก็ลงแข่งแทนเ้าแล้ว" เฉิงม่อไม่เห็นด้วยกับความ้าของบุตรชาย
"ถ้าเป็เื่นี้ พวกท่านไม่ต้องเป็ห่วง ข้ามีวิธีแก้ไขเรียบร้อยแล้ว" เฉิงมู่ตอบกลับและอธิบายออกมา
หลังจากได้ฟัง สองสามีภรรยาไม่คิดห้ามปรามอีก "เฮ้อ งั้นก็ตามใจเ้า แต่ถ้าไม่ไหวเ้าก็อย่าฝืนจนเกินไป"
เมื่อเห็นความ้าที่อยากลงแข่งขันของบุตรชายอย่างแน่วแน่ สองสามีภรรยาไม่คิดห้ามปรามอีกต่อไป
"ถ้างั้นเ้าต้องระวังลูกเหล่าาุโให้ดี โดยเฉพาะลูกของผู้นำตระกูลสาขา" เมื่อบุตรทั้งสองตัดสินใจลงแข่งขัน เฉิงม่อพยายามบอกรายละเอียดต่างๆ มัน้าให้บุตรทั้งสองเตรียมตัวให้พร้อม แม้ว่าเฉิงม่อไม่ได้คาดหวังในชัยชนะ แต่มันไม้้าเห็นบุตรทั้งสองประมาทจนต้องได้รับาเ็สาหัสสากรรจ์กลับมา
"ลูกผู้นำสาขา?" เฉิงมู่คิดตาม มันเคยเห็นหน้าอีกฝ่ายเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ทำให้มันรู้จักตัวตนของลูกผู้นำสาขาน้อยนิด ส่วนลูกของเหล่าาุโ มันคุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดี เพราะพวกมันชอบมากลั่นแกล้งตลอดเวลา
"ท่านพ่อ ข้าจำได้ว่าลูกของผู้นำตระกูลสาขาอยู่ระดับปราณกำเนิดเจ็ดใช่หรือไม่" เฉิงมู่สอบถามขึ้นมา เนื่องจากลูกผู้นำสาขาได้รับการยกย่องว่าเป็คนมีพร์พอๆกับน้องสาวของมันในอดีตที่ผ่านมา
"ใช่ แต่ข้อมูลนั้นมันเก่าไปแล้ว ตอนนี้ข้าได้ข่าวมาว่า ลูกผู้นำสาขาอยู่ระดับปราณสมบูรณ์แล้ว ไม่ใช่แค่นั้นลูกาุโหลายคนก็อยู่ระดับปราณสมบูรณ์เช่นเดียวกัน" เฉิงม่ออธิบาย ระหว่างนั้นมันสังเกตุเห็นสีหน้าท่าทางของบุตรทั้งสอง ทำให้มันแปลกใจมาก
เฉิงมู่ยิ้มมุมปากและตอบอย่างสงบนิ่ง "ไม่ต้องห่วงท่านพ่อท่านแม่ ข้ามั่นใจว่าต้องเอาชนะทุกคนได้แน่"
เฉิงซินสั่น แต่นางไม่ได้สั่นกลัว กลับกันนางสั่นด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ต่อสู้กับคนเก่งๆ คู่ต่อสู้ของนางในรุ่นราวคราวเดียวกันนับว่าหาได้ยาก ด้วยพร์ในตัวนางประกอบกับการเป็ผู้หญิง ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากต่อสู้กับนางมากนัก เพราะต่อให้ชนะก็ไม่ได้น่าภาคภูมิใจอะไร แต่หากพ่ายแพ้แก่ผู้หญิงต้องอับอายขายหน้าประชาชี
สองพี่น้องต่างแสดงปฏิกิริยาต่างกัน แต่จุดมุ่งหมายเหมือนกัน
4.21M
