ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 151: ทะเลสาบอสนีบรรพกาล 

ความเงียบ... เข้าปกคลุมสมรภูมิสายฟ้าเป็นเวลานาน...

คุณหนูหลิงเสวี่ยเหยา, ผู้อาวุโสหยุน, และเหล่าองครักษ์ชั้นยอด... ต่างก็จ้องมองแผ่นหลังของหลินฟานด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

ภาพของฝูงอสูรสายฟ้าที่ดุร้ายก้มหัวสยบยอมต่อหน้าเขา... และสลายหายไปตามคำบัญชา... มันคือภาพที่สั่นสะเทือนสามัญสำนึกและโลกทัศน์ของพวกเขาอย่างรุนแรง!

ผู้อาวุโสหยุน... ยอดฝีมือผู้ช่ำชองและผ่านโลกมาอย่างโชกโชน... บัดนี้กำลังตัวสั่นเทาเล็กน้อย "พลัง... พลังแบบนั้นมัน... มันไม่ใช่การควบคุม... แต่มันคือการ 'ปกครอง' โดยสมบูรณ์! เขา... เขาเป็นใครกันแน่!"

หลิงเสวี่ยเหยาไม่ได้พูดอะไร... แต่นางกำด้ามกระบี่ของตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ในฐานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลหลิง นางเคยภาคภูมิใจในพรสวรรค์ของตนเองมาโดยตลอด... แต่เมื่อมายืนอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้... ความภาคภูมิใจทั้งหมดของนางกลับดูน่าสมเพชราวกับเรื่องตลก...

หลินฟานหันกลับมามองพวกเขา... แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

"ไปกันต่อเถอะ"

คำพูดของเขาช่วยปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์ พวกเขารีบเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบเชียบ... แต่บัดนี้... สถานะของกลุ่มได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

หลิงเสวี่ยเหยาไม่ได้เป็น "ผู้นำทาง" อีกต่อไปแล้ว... แต่กลายเป็น "ผู้ติดตาม"... ที่เดินตามหลัง "ราชันย์" ผู้แท้จริงแห่งดินแดนสายฟ้าแห่งนี้

การเดินทางในช่วงร้อยลี้ที่เหลือ... ราบรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ

ทุกครั้งที่พวกเขาพบเจอกับฝูงอสูรสายฟ้า... หลินฟานไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยซ้ำ... เขาเพียงแค่ปลดปล่อยกลิ่นอายของ "กายามังกรอสุนีบาตบรรพกาล" ออกมาเล็กน้อย... อสูรเหล่านั้นก็จะหวาดกลัวจนหนีกระเจิงไปในทันที!

ในที่สุด... หลังจากเดินทางมานานหลายชั่วยาม... พวกเขาก็ได้มาถึงจุดหมายปลายทาง

เบื้องหน้าของพวกเขาคือหน้าผาสูงชัน... และที่ปลายสุดของหน้าผานั้น... คือภาพที่งดงามและน่าสะพรึงกลัวจนทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ
มันคือ "ทะเลสาบ" ขนาดมหึมาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา...

แต่ "น้ำ" ในทะเลสาบนั้น... ไม่ใช่ของเหลว...
มันคือ "ทะเลสาบสายฟ้า"!

สายฟ้าบรรพกาลสีทองและสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนได้ควบแน่นกันจนกลายเป็นของเหลว! มันปั่นป่วนและเกรี้ยวกราด! คลื่นสายฟ้าซัดเข้าใส่กันจนเกิดเสียงคำรามกึกก้อง! ที่ใจกลางของทะเลสาบ... มีพายุสายฟ้าขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นเป็นวังวนที่เชื่อมต่อระหว่างผืนน้ำและท้องฟ้า!

นี่คือทางเข้าสู่ "ส่วนใน" ของหุบเขาอสนีบาตหมื่นทัณฑ์!

"นี่คือ... ทะเลสาบอสนีบรรพกาล" หลิงเสวี่ยเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อย "ตามบันทึกของตระกูล... ไม่มีผู้ใดเคยข้ามมันไปได้สำเร็จ... พลังสายฟ้าที่นี่หนาแน่นและรุนแรงเกินไป... มันจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างที่พยายามจะข้ามผ่าน"

"แล้วเราจะข้ามไปได้อย่างไร?" องครักษ์คนหนึ่งถาม

หลิงเสวี่ยเหยาส่ายหน้า "บันทึกบอกไว้เพียงว่า... เราต้องรอ... รอให้ถึงช่วงเวลาที่พายุสงบลงชั่วขณะ... ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นเพียงหนึ่งครั้งในรอบหลายสิบปี... แล้วจึงใช้สมบัติป้องกันตัวชั้นยอดฝ่าออกไป"

คำพูดของนางทำให้ทุกคนต้องสิ้นหวัง...

แต่หลินฟาน... กลับไม่ได้แสดงท่าทีสิ้นหวังออกมาแม้แต่น้อย

เขามองไปยังทะเลสาบสายฟ้าที่บ้าคลั่งเบื้องหน้า... ด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยความตื่นเต้น!

สำหรับคนอื่น... ที่นี่คือสุสาน...

แต่สำหรับเขา... ผู้มีกายามังกรอสุนีบาตและระบบทวีคูณ...

ที่นี่คือ "แดนสวรรค์"! คือ "งานเลี้ยง" ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

"พวกท่านรออยู่ที่นี่" เขากล่าวสั้นๆ
"ท่านจะทำอะไร!" ผู้อาวุโสหยุนร้องเตือน "มันอันตรายเกินไป! ท่านอาจจะตายได้!"

หลินฟานไม่ได้ตอบ... เขาเพียงแค่หันกลับมายิ้มให้พวกเขาบางๆ...

จากนั้น... เขาก็กระโดด!

เขากระโดดออกจากหน้าผา... ดิ่งลงไปยังใจกลางทะเลสาบสายฟ้าที่บ้าคลั่งที่สุด! ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบของกลุ่มคนจากตระกูลหลิง!

"เขาจะบ้าไปแล้ว!"

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม-!

ร่างของเขาจมหายลงไปในคลื่นสายฟ้าที่บ้าคลั่ง!

การบำเพ็ญเพียรที่ท้าทายสวรรค์ที่สุด... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!