-มหาลัย-
พออาจารย์เดินออกจากห้องเรียนทั่วทั้งห้องก็มีเสียงคุยกันดังสนั่น บ้างก็เล่นโทรศัพท์ บรรยากาศที่เงียบสงบใน่เวลาก่อนหน้านั้นแทบคิดภาพไม่ออก ก้านพลูและเพื่อนอีกสองคนล้อมวงคุยกันอย่างสนุกสนานในระหว่างที่รออาจารย์คนใหม่เข้ามาในห้องคงมีแต่แก้มใสที่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อย่างจดจ่อ
“มึงดูนี่ดิ”
แก้มใสส่งโทรศัพท์รุ่นใหม่ราคาแพงให้ก้านพลูหญิงสาวรับมาดู คงเป็เื่สำคัญมากสินะ เพื่อนถึงต้องให้เธอเห็นด้วยตัวเอง
“ช่างแม่ง”
เธอส่งโทรศัพท์คืนกลับภาพพี่กู๊ดกับบิวตี้ที่ลงไอจีด้วยกัน แสดงถึงความสนิทสนมเนื้อแนบเนื้อในชุดว่ายน้ำสีสดพวกเขาทั้งสองคนกอดกันยิ้มแฉ่ง ประกาศความสัมพันธ์ให้ใครต่อใครได้รู้
“อีแก้มใส มึงจะให้ไอ้พลูมันดูทำไมวะ”
แม้คำพูดของก้านพลูจะดูไม่เป็ไรแต่ก็ไม่อาจปกปิดความเ็ปได้พ้นจากสายตาของเพื่อนสนิทอย่างเตย และกวาง ทั้งคู่ส่งสายตาต่อว่าแก้มใสจนเธอรู้สึกผิดออกมาทางสีหน้า
“กูขอโทษอีพลู กูคิดน้อยไม่ทันได้คิดถึงความรู้สึกมึง”
แก้มใสเข้ามากอดเพื่อนจากด้านหลังร่างเล็กในอ้อมกอดส่ายหัวบอกไม่เป็ไร แต่แววตาที่เธอแสดงออกมาวูบหนึ่งเ็ปและแค่วูบเดียว เธอก็ซ่อนมันไว้อย่างลึกสุดใจ
“ไม่เป็ไร จริงๆ”
เธอยืนยันกับเพื่อนด้วยคำพูดใบหน้าของเธอในตอนนี้ปรับอารมณ์ได้เป็ปกติไม่มีใครได้เห็นแววตาไหวหวั่นคู่นั้นอีก
“ร้องบ้าง ไรบ้าง อ่อนแอบ้างก็ได้นะมึง พวกกูอยู่ข้างมึงเสมอ”
กวางอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาั้แ่ก้านพลูโดนพี่กู๊ดทิ้งเกือบหนึ่งเดือนแล้ว เพื่อนคนเดิมที่เคยร่าเริงหายไปมีแต่คนใหม่ที่หงอยเหงา ไม่ค่อยร่าเริง ดูซึมๆ
“ร้องไห้ ให้กับผู้ชายเชี้ยๆพรรค์นั้นหรือมึง”
คำพูดเธอดูเ็ปไม่ต่างกับสีหน้าท่าทางที่แสดงออกวันเวลาเกือบปีที่คบกับพี่กู๊ดเธอทุ่มเทให้ทุกอย่างมีอย่างเดียวที่เธอให้เขาไม่ได้คือความสาว เหตุผลแค่นั้นที่เขาไม่ทน เขาไปหาคนอื่นคนที่เธอเกลียดมากที่สุดในชีวิตยัยบิวตี้
“กูไม่ได้หมายความว่าให้มึงเสียน้ำตาให้ไอ้ควายนั่นกูอยากให้มึงได้ปลดปล่อยสิ่งที่มันฝังในใจมึง ผู้ชายไม่ได้เชี้ยทุกคนหรอกมึงแค่ยังไม่เจอคนที่เขารักมึงจริงๆ”
กวางอธิบายให้ก้านพลูฟังยาวๆเธอเข้าใจถึงสิ่งที่มันอยู่ลึกในใจของเพื่อนมานานหลายปี พวกเธอสี่คน ก้านพลู เตย แก้มใส กวาง เรียนห้องเดียวกันั้แ่ม.ปลายรักกันเหนียวแน่นและยังเกาะกลุ่มกันเข้ามหาลัย คณะเดียวกันจนตอนนี้ขึ้นปีสาม อีกไม่กี่เดือนก็จะขึ้นปีสี่แล้ว
“เออ ขอบใจมึงมาก กูไม่เป็ไรจริงๆ”
ก้านพลูตัดบทไม่อยากดราม่าและก็เป็เวลาเดียวกับที่อาจารย์เข้ามาพอดี พวกเธอจึงหยุดบทสนทนาไว้เท่านี้ หลังเลิกเรียนพวกเธอจึงรวมตัวกัน คืนนี้วันศุกร์พรุ่งนี้ไม่มีเรียนจะไปไหนดี
“คืนนี้ออกล่าด้วยกันนะพลู ไหนๆมึงก็โสดแล้วให้ผู้ชายมันเสียดายเล่นสักหน่อย”
เตยชวนไปเที่ยวผับที่พวกมันสามคนไปสิงอยู่บ่อยๆเธอไม่ค่อยได้ไปด้วยกับพวกมัน ก็คนมีแฟน แฟนหวงมากซะด้วย แล้วเป็ไงตอนนี้โดนเขาเทอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ลมปากที่เคยบอกว่ารักอย่างโน้นอย่างนี้ แค่คำลวงเธอนึกในใจด้วยความสมเพชตัวเอง
“ไปสิ”
คำตอบรับของเพื่อนทำเอาทั้งสามคนเฮลั่นหลังเลิกกับพี่กู๊ดก้านพลูเอาแต่เก็บตัวเงียบ ไม่ฟูมฟายอย่างที่ควรจะเป็ทำเอาทุกคนอดห่วงไม่ได้ คอยถามมันอยู่ตลอดเวลา และทุกครั้งก็บอกว่าไหวแต่ๆจริงแล้วไม่รู้ว่ามันไหวตามที่พูดหรือเปล่า
-ผับ-
“คนเยอะมากมึง สงสัยไม่มีโต๊ะเหลือแล้ววะ”
กวางกวาดตามองรอบโต๊ะพวกเธอสี่คนมาช้า ผิดแผนไปนิดนึงเพราะไอ้เตยที่เอาแต่ลองชุดเปลี่ยนไปมาไม่รู้ว่ามันจะมาหาผัวให้ได้ในวันนี้เลยหรือไง
“เอาไงดีมึง ถ้าไม่ได้โต๊ะนี่คือเสียดายแย่ คืนนี้มีแต่ผู้หล่อๆทั้งนั้น” เตยกวาดตามองด้วยความเสียดาย
“ไม่ต้องนั่งไหมมึง เต้นข้างโต๊ะ” แก้มใสออกความเห็นถ้าจะออกไปเพราะไม่มีโต๊ะนั่ง นี่คือเสียดายแย่เหมือนอีเตยว่า
“ไหวเหรอมึง หลายชั่วโมง” ก้านพลูส่ายหัวกับความคิดของเพื่อนแต่เพื่อนว่าไงก็คงต้องตามนั้น มาด้วยกันแล้วนิ
“น้องกวาง” พี่มาร์ชเดินผ่านมาได้จังหวะพอดี ชายหนุ่มส่งยิ้มอ่อนโยนทักทายหญิงสาวและเพื่อน
“พี่มาร์ช มาเที่ยวเหรอคะ”
กวางมันถามโง่ๆเนอะเจอในผับไม่มาเที่ยวแล้วมาทำไมแต่มันก็จัดเป็ผู้หญิงที่เฟรนลี่ที่สุดในกลุ่ม จึงไม่แปลกใจที่ใครต่อใครจะรู้จัก หญิงสาวยิ้มหวานใส่ชายหนุ่มตรงหน้าความหล่อของพี่มาร์ชเข้าตา กะโปรยเสน่ห์เต็มที่ ก็รู้จักกันผิวเผิน ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่
“ไม่มีที่นั่งเหรอคะ ไปนั่งกับพวกพี่ไหม”
พวกเธอทั้งสี่มองตากันและพยักหน้าตามพี่มาร์ชเดินไปยังชั้น2วีไอพีซะด้วย ชายหนุ่มพาพวกเธอมานั่งยังโต๊ะประจำที่มีเพื่อนเขานั่งอยู่กันสามคน ใครคนหนึ่งกวักมือเรียกเด็กในร้านให้หาเก้าอี้มาเพิ่มไม่กี่นาทีก็มีที่นั่งครบคน
“เพื่อนพี่ครับ กราฟ ทะเล ฟ้าคราม”พี่มาร์ชบอกชื่อแต่ละคนให้กับหญิงสาวตรงหน้าทั้งสี่คน
“กวาง ก้านพลู เตย แก้มใส”กวางเป็คนแนะนำตัวเองและเพื่อนเสร็จสรรพโดยไม่มีความเคอะเขิน พวกเธอส่งยิ้มให้ พวกผู้ชายก็ยิ้มตอบกลับแฟร์ๆดี
“แล้วมึงไม่แนะนำตัวเองบ้างไอ้มาร์ช”
พี่กราฟแซะเพื่อนตัวเองบ้างแม่งหายไปแป็ปเดียวกลับมาอีกครั้งพาน้องมาด้วย ก็งานดีทั้งกลุ่มอะนะ โดยเฉพาะน้องคนนั้นโคตรสวยเลยวะเขาคิดในใจ
“น้องเขารู้จักกูอยู่แล้ว ใช่ไหมคะ”
พูดกับสาวๆมีคงมีคะตอแหลวะ ไอ้เชี่ยมาร์ชใครสวยแม่งเอาหมด กราฟนึกในใจอย่างขำเพื่อนสายตาของเขาหยุดตรงที่ริมฝีปากของใครบางคน จะหวานแค่ไหนหนอ เขาแอบคิดทะลึ่งกับเธอ
“มึงพี่กราฟวะ”
ไอ้เตยแอบกระซิบบอกก้านพลูเสียงสั่นๆพี่กราฟคนหล่อที่มันพูดถึงบ่อยๆ เคยเห็นแต่ในไอจี วันนี้ได้เห็นตัวจริงซักทีก็ดูดีอยู่นะ แต่จะว่าไปทุกคนในโต๊ะก็หล่อทุกคนแหละ
ก้านพลูเหลือบตามองชายหนุ่มที่อยู่ในหัวข้อสนทนาสายตาคมเข้มที่มองกลับเป็ประกาย ทำเธอต้องเสไปมองทางอื่น ไม่อยากคิดว่าเขามองตนเองไม่ใช่หรอก
“ฮึ ฮึ”
เขายิ้มมุมปากเพื่อนเธอตามไอจีเขาอยู่ มากดหัวใจให้ทุกครั้งใสๆน่ารักดี ไม่คิดว่าจะได้เจอสายตาเศร้าๆคู่นั้นต่างหากที่สะกดใจเขาได้ ท่าทางเหมือนมีอะไรในใจซะด้วย
“ตัวจริงพี่กราฟ หล่อกว่าในไอจีนะคะ”อีเตยชมผู้ซึ่งหน้า ไอ้พี่กราฟก็แบบว่าชิลๆดูสบายๆ ไม่มีเคอะเขินก้านพลูซะอีกที่รู้สึกอายแทนเพื่อน
“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับน้อง”
พี่กราฟพูดถ่อมตัวแต่สีหน้าและแววตาสวนทางกับคำพูดเธอรู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่าว่าดวงตาคมเข้มคู่นั้นมันท้ายทายแกมเย้ยหยันและเขาก็จงใจส่งมาให้เธอคนเดียว
“เตยเป็เอฟซีพี่มานานแล้วนะคะ”
“พี่รู้ครับ”
อีเตยกรี๊ดเข้าไปได้อีกพี่กราฟพูดเสียงนุ่ม ผู้หญิงคนไหนได้ฟังคนเคลิ้ม ดูอีเตยสิสายตาที่มันมองพี่กราฟแทบจะกลืนกินถ้าสิงพี่เขาได้มันคงสิงไปแล้ว แต่แปลกที่เธอไม่ชอบสิ่งที่เขากำลังทำอยู่เลยสักนิดเขาน่าจะเป็ผู้ชายแบดบอยมากกว่าที่แสดงให้เห็นตอนนี้ เฟคเหรอ เธอคิดในใจ
# เขามองกันแล้วั้แ่ตอนแรกอยากบอกว่าไรท์ปูเื่มาแบบนี้ ชอบไม่ชอบยังไงเม้นท์ได้นะคะ ขอกำลังใจหน่อยได้ไหม#
85K
