15.00น.
ผมเดินทางเข้าไปที่ไซต์งานก่อนที่จะเข้าที่พักเพราะอยากทำความคุ้นเคยกับทีมงานของที่นี่ทีมงานของไซต์งานนี้นับว่าเป็ทีมที่แรกที่ผมได้เรียนรู้การทำงานที่แท้จริงยังดีที่พี่ชัยหัวหน้าโปรเจคเมเนเจอร์ยังประจำอยู่ ผมเลยยังพอมีคนคุ้นเคยอยู่บ้างแต่ก็มีพนักงานอีกหลายคนที่เป็คนใหม่ที่ผมต้องทำความรู้จัก
“สวัสดีครับคุณทิวไม่เจอกันนานเลยนะครับ” พี่ชัยเดินเข้ามาทักทายผมอย่างยินดี
“สวัสดีครับพี่ก็พี่ไม่ยอมมางานเลี้ยง เราก็เลยไม่ได้เจอกันซะที” ผมยกมือไหวทักทายพี่ชัยอย่างคุ้นเคยผมนับถือพี่ชัยมากเพราะแกเป็ทั้งพี่และครูที่สอนงานให้ผม
“เข้าข้างในเถอะเดี๋ยวผมพาไปทำความรู้จักทีมงาน”พี่ชัยตบไหล่แล้วพาผมเดินเข้าออฟฟิศของไซต์งานนี้ซึ่งกำลังก่อสร้างโรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ของบริษัทร่วมทุนต่างชาติ
“มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่าครับพี่”ผมถามถึงสภาพแวดล้อมโดยรวมทั่วไปของที่นี่
“ยังไม่มีปัญหาอะไรครับทั้งงานทั้งคนยังอยู่ภายใต้การควบคุมอยู่ครับ”
“ครับไม่มีปัญหาดีที่สุดแล้ว”
“ทุกคนมารวมตัวกันทางนี้หน่อยครับ ท่านนี้คือคุณคีรีผู้จัดการภาคคนใหม่ของบริษัทเราและจะมาประจำอยู่กับเราที่นี่ด้วยครับ”พี่ชัยแนะนำผมให้กับพนักงานทุกคนได้รู้จัก
“สวัสดีครับผู้จัดการสวัสดีค่ะผู้จัดการ” ผมยกมือไหว้และรับไหว้พนักงานที่ยกมือไหว้ทักทายผม
“สวัสดีครับทุกคนเรียกผมว่าทิวก็ได้ครับ” ผมทำความรู้จักกับพนักงานทุกคนและเพื่อให้คุ้นเคยกันได้เร็วขึ้นผมจึงบอกพี่ชัยให้คนงานออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารเลี้ยงพนักงานและคนงานที่นี่
“คุณทิวพักที่ไหนครับ”
“ที่นี่มีที่ให้นอนหรือเปล่าครับผมว่าจะขอค้างด้วยคน”
“พักอพาร์ทเม้นท์สบายกว่านะครับ”
“ผมนอนที่ไหนก็ได้พี่ชัย”
“ตู้ข้างๆผมว่างอยู่ นอนได้ครับ ผมให้แม่บ้านทำความสะอาดไว้แล้วคิดว่าคุณทิวต้องค้างที่นี่แน่ๆ”
“ขอบคุณครับพี่ชัยที่ยังรู้ใจผมเหมือนเดิม”
“คุณทิวดูไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดนะครับ”
“พี่ก็ไม่เปลี่ยนนี่ครับ”
“ครับ”
“ลุงเริงย้ายไปประจำไซต์อื่นแล้วเหรอครับพี่ผมไม่เห็นแกเลย”
“แกไม่สบายครับตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล”
“เป็อะไรครับพี่”
“กระเพาะทะลุครับดื่มหนัก”
“แกมีปัญหาส่วนตัวเหรอครับแกบอกหรือเปล่า”
“แกเลิกกับเมียครับเมียแกมีชู้ แกเครียดมากเลยกินแต่เหล้าข้าวปลาไม่กินนั่นแหละครับกระเพาะทะลุตามระเบียบ”
“แล้วตอนนี้เป็ยังไงมั่งครับใกล้หายหรือยัง”
“หายแล้วครับผมไปเยี่ยมเมื่อเที่ยง พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปรับแกเองแกอยู่ตึกไหนครับ”
“แผนกผู้ป่วยในตึกสามครับ”
หลังจากนั่งคุยเื่งานและเื่ทั่วไปกับพี่ชัยอยู่นานพนักงานก็มาตามเราไปกินข้าว ผมพูดคุยกับทุกคนอย่างเป็กันเองเพื่อที่ทุกคนจะได้ไม่เกร็งมากเวลาอยู่ต่อหน้าผม
“ผมไปพักก่อนนะครับพี่ทุกคนกินกันต่อนะครับ พรุ่งนี้เจอกันครับ”ผมเดินกลับห้องพักที่พี่ชัยเตรียมไว้ให้แล้วเพราะเคยนอนตู้คอนเทนเนอร์แบบนี้มาก่อนจึงไม่รู้สึกลำบากอะไร พี่ชัยเตรียมห้องให้ผมดีมากมีเตียงขนาดเล็กพร้อมเครื่องนอนแล้วยังมีโต๊ะทำงานตัวเล็กให้ผมอีกด้วย ผมกลับไปเอากระเป๋าเดินทางที่รถจัดการอาบน้ำแล้วเข้านอน พรุ่งนี้ผมต้องไปรับลุงเริง ผมอยากคุยกับแกหน่อยอยากให้แกหายเครียดไม่อยากให้เื่ส่วนตัวมีผลต่อการทำงานของแก เื่ที่พี่ชัยบอกว่าควบคุมได้ตอนนี้อาจจะยังควบคุมได้อยู่อย่างที่แกบอกแต่ถ้าลุงเริงยังกลับมาเครียดคิดมากและดื่มหนักแบบนี้ในอนาคตไซต์งานนี้มีปัญหาแน่
08.00น.
ผมขับรถมาถึงโรงพยาบาลสอบถามทางไปตึกผู้ป่วยในแล้วมุ่งหน้าไปหาลุงเริงทันที
“สวัสดีครับลุงเริง”ผมเดินเข้ามายังเตียงคนไข้ที่ลุงเริงนอนอยู่ แกดูแก่ลงมากจริงๆสีหน้าของคนสูงวัยที่มีรอยยิ้มและมีความสุขเสมอนั้นหายไปแล้ว
“คุณทิวเขา”ลุงเริงดูใมากที่เห็นผม และแกก็ยิ้มให้ผมในที่สุด
“ครับผมเอง”
“กลับมาเมื่อไหร่ครับโตขึ้นมากเลยนะแล้วก็หล่อมากด้วยครับ” ลุงเริงมองสำรวจผมพร้อมกับจับมือผมแน่นและยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ได้พบกัน
“กลับมานานแล้วครับประจำอยู่กรุงเทพ ตอนนี้ย้ายมาแล้วครับ ลุงเป็ยังไงบ้าง”
“หายดีแล้วครับหมอให้กลับได้แล้ว”
“ญาติคุณลุงใช่ไหมคะเดี๋ยวไปติดต่อรับยานะคะ ส่วนคุณลุงเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกลับบ้านได้แล้วค่ะ”พยาบาลเดินมาแจ้งเราทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณครับเดี๋ยวผมไปรับยาให้นะลุง ลุงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จรอผมนะครับ ผมมารับลุงกลับบ้าน”ผมยิ้มขอบคุณพยาบาลคนนั้น เธอยิ้มให้ผมอย่างเขินอายแล้วเดินจากไปผมจึงหันมาคุยกับลุงเริง และกำชับให้แกอยู่รอกลับบ้านพร้อมกัน
“ครับคุณทิวเขา”ลุงเริงรับคำผมอย่างว่าง่าย ผมจึงเดินออกไปรอรับยาตามที่พยาบาลแจ้งไว้หลังจากรับยาและเคลียร์ค่าใช้จ่ายเสร็จเรียบร้อยผมก็กลับมารับลุงเริงกลับไซต์งานด้วยกัน
“ไม่เจอกันตั้งหลายปีลุงไม่มีเื่อยากคุยกับผมเลยเหรอครับ” ผมชวนคุย เพราะั้แ่ที่พวกเราออกจากโรงพยาบาลมาลุงชัยก็นั่งเงียบมาตลอด
“ผมเห็นคุณทิวเขาดูสบายดีครับและผมเองก็ไม่รู้จะคุยอะไรครับ”
"ลุงไม่อยากรู้เหรอว่าที่เมืองนอกเป็ยังไงผมคิดว่าลุงมีเื่อยากจะถามผมมากซะอีก”
“ถ้าคุณทิวเขาอยากเล่าก็จะเล่าเองไม่ใช่เหรอครับ”
“อยู่ที่นั่นก็สนุกดีครับผมได้อะไรเยอะมาก”
“ที่ว่าได้เยอะนี่สาวๆหรือเปล่าครับ”
“ก็มีบ้างครับลุงผมหล่อขนาดนี้ จะไม่มีหญิงเลยได้ยังไง”
“ผมก็คิดแบบนั้นครับเมื่อก่อนสาวน้อยสาวใหญ่ต่างก็ชอบคุณทิวเขาทั้งนั้น”
“ผมขอคุยเื่ของลุงบ้างได้ไหมครับ”
“คุณชัยคงเล่าเื่ของผมให้คุณทิวเขาทราบแล้ว”
“ผมถามเอากับพี่ชัยน่ะครับลุงอย่าว่าพี่ชัยเลย”
“ผมทราบครับว่าคุณชัยหวังดีที่ผ่านมาคุณชัยก็เตือนผมมาตลอด เป็ผมเองที่หน้ามืดตาบอดเองสภาพเลยเป็อย่างที่คุณทิวเขาเห็นนี่ล่ะครับ”
“ผมกลับมาแล้วต่อไปผมจะช่วยมองสาวๆ ให้ลุงเอง”
“อย่าเลยครับผมอายุเข้าเลขห้าแล้วนะครับ ไม่อยากมีใครแล้วครับ”
“ลุงรู้จักกับผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงครับ”
“รู้จักกันเมื่อปีก่อนครับตอนเลี้ยงต้อนรับน้องนักศึกษาฝึกงาน ที่ร้านอาหารในเมืองเธอเป็พนักงานต้อนรับที่นั่น”
“สวยมากเหรอครับลุงถึงได้สนใจ”
“น่ารักมากครับดูแลเก่ง เอาใจเก่งด้วย ผมไปกินข้าวที่ร้านนั้นบ่อยเลยได้คุยกันถูกใจก็คุยกันมาเรื่อยผมไปรับส่งเธอที่บ้านกับที่ทำงานถึงสามเดือนเธอก็ตามมาอยู่กับผม”
“ตามมาอยู่ที่ไซต์กับลุงเหรอครับ”
“เปล่าครับหลังจากคบกันได้สองเดือนเธอบ่นอยากมีบ้านเป็ของตัวเอง ผมเลยซื้อบ้านครับเราก็อยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนั้น”
“ถึงกับซื้อบ้านลุงคงชอบเธอจริงๆ”
“ผมรักเธอเลยล่ะครับรักมากเลยยอมทุกอย่างแม้แต่บ้านที่ผมเพิ่งซื้ออยู่ได้ไม่ถึงปีผมยังยกให้เธอเลยครับ” ลุงเริงพูดถึงเมียเก่าเหมือนแค่เล่าเื่ทั่วไปผมมองไม่เห็นความเ็ปหรือทุกข์ใจอะไรเลยสักนิด
“ลุงยกบ้านให้เลยเหรอครับทำไมล่ะครับลุง”
“เธอเข้าหาผมั้แ่แรกเพราะอยากมีบ้านนี่ครับผมก็แค่ให้ในสิ่งที่เธอ้าเท่านั้น”
“แล้วทำไมลุงถึงดื่มหนักถึงขนาดนั้นล่ะครับ”
“ผมเสียใจที่เธอหลอกผมครับ”
“หลอกเหรอครับ”
“ครับเธอมีคนรักอยู่แล้ว ผู้ชายคนนั้นนอกใจและทำร้ายเธอ เธอเลยหนีมาทำงานที่นี่ครับทำงานได้สี่เดือนก็พบกับผม เราอยู่กินกันได้สามเดือน แฟนเก่าของเธอก็กลับมาขอคืนดีพวกเขาแอบเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน คุณชัยรู้เข้าเลยมาเตือนผมแต่เป็ผมเองที่หลงผู้หญิงคนนั้นจนมองไม่เห็นความผิดปกติอะไรกลางวันเธออยู่กับผู้ชายคนนั้น แต่กลางคืนเธออยู่กับผม” ลุงเริงหยุดเล่าไปดื้อๆผมลอบมองเสี้ยวหน้าของแกก็เห็นว่าแกมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อๆ
“แล้วยังไงต่อครับลุง”
“ผมเป็ชู้ครับคุณทิวเขา”
“หือ!ชู้เหรอครับลุง”
“ครับพวกเขาเป็สามีภรรยากันตามกฎหมาย ผมเลยเป็ชู้ครับ เป็ชู้โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดสองเดือนก่อนสามีเธอมาแสดงตัว พวกเราได้พูดคุยกัน เธอยอมรับว่าหลอกผมั้แ่แรกเราจบกันแค่นั้น ผู้ชายคนนั้นอยากได้บ้านเธอเลยขอบ้านกับผม ผมก็เลยยกให้เธอไป”
“ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอครับลุง”
“ครับง่ายๆ แบบนั้นเลย ผมตัดใจตัดขาดกับเธอแล้วครับ ตอนแรกก็ทรมานนะครับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมเสียใจ โกรธแค้นเลยหันมาพึ่งเหล้าคลายทุกข์แต่สุดท้ายมันก็กินผมจนได้ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!แต่ตอนหลังก็มาคิดได้ว่าผมแก่ขนาดนี้แล้วเธอจะมาอยู่กับผมทำไมถ้าไม่ใช่เื่เงินหรือพวกทรัพย์สินอะไรพวกนั้นเื่ความรักไม่ต้องพูดถึงเลยครับคนสาวๆที่ไหนจะมารักคนแก่ที่อีกไม่กี่ปีก็จะตายจากไปก่อนปล่อยให้เธอต้องอยู่คนเดียว”ลุงเริงพูดอย่างคนที่ปลงได้แล้ว ผมหวังว่าแกคงจะคิดได้จริงอย่าที่พูด
“ลุงไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อยจะมีเมียสาวๆอีกกี่คนก็ได้” ผมไม่ได้พูดเอาใจลุงเริงเมื่อก่อนแกออกกำลังกายอยู่เป็ประจำ เลยยังดูอ่อนกว่าวัยอยู่มากถึงแม้ว่าตอนนี้แกจะอยู่ในวัยห้าสิบปีแล้วแต่ก็ยังมีสุขภาพแข็งแรงอยู่ที่ดูโทรมไปคงเพราะจากการที่แกดื่มเหล้าหนักนั่นเอง
“อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับคุณทิวเขาผมไม่อยากคิดอะไรพวกนั้นแล้วครับ ผมอยู่มาป่านนี้แล้ว ไม่มีเมียก็อยู่ได้ครับ”
“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับแต่ถ้าลุงเจอใครอีกเมื่อไหร่ก็บอกผมนะครับ ผมจะช่วยลุงดูเองคราวนี้ลุงไม่เสียใจแน่ครับ”
“ถึงแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ”
“พักผ่อนมากๆนะครับลุงผมอยากได้ลุงเริงคนเดิมกลับมาไวๆ” ลุงเริงหันมายิ้มให้ผมลงจากรถแล้วเดินกลับบ้านพักไป
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^
2K
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
