วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 13: ฐานทัพควันดำและพิษชีวภาพอักขระอธรรม
เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์การทหารดังกึกก้องตัดผ่านสายลมยามอัสดง ลำลำนี้พา นนท์ และ พลตรีวิทูร พร้อมทีมทหารรักษาการณ์เดินทางมาถึง "ฐานทัพกักกันวิกฤตชายแดน" ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาสูงชันและป่าดงดิบอันเงียบสงบ
เบื้องล่างที่มองเห็นจากหน้าต่างเฮลิคอปเตอร์ ฐานทัพขนาดใหญ่ถูกปกคลุมด้วยหมอกควันสีน้ำตาลเข้มขมุกขมัว กลิ่นอายเน่าเปื่อยและควันพิษลอยคละคลุ้งขึ้นมาถึงนภาอากาศ สายตาผกผันของนนท์ส่องสว่างมองเห็น "ชี่พิษชีวภาพอักขระอธรรม" รูปร่างคล้ายหนอนแมลงนับล้านตัวกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่เหนือชั้นบรรยากาศของฐานทัพ!
นนท์เพ่งจิตสำรวจมิติรอบตัว: *ชี่พิษรุนแรงและซับซ้อนมาก... มันไม่ใช่แค่สารเคมีพิษ แต่ถูกสลักอักขระอธรรมสายมืดเข้าไป เพื่อกัดกร่อนทั้งร่างกายและเส้นชีพจรของผู้ฝึกตน! สมกับเป็ผลงานขององค์กรระดับสากลอย่างสมาคมไร้หน้าจริงๆ*
พลตรีวิทูร (ยื่นหน้ากากกรองสารพิษระดับสูงให้นนท์): "หมอนนท์... สวมนี่ไว้ก่อนครับ หมอกพิษข้างล่างนี้แม้แต่ทหารฝึกปราณยังอยู่ได้ไม่เกินสิบนาทีก่อนจะเกิดอาการอวัยวะล้มเหลว"
นนท์ (ส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ ยิ้มอย่างสงบนิ่ง): "ขอบคุณครับพลตรี... แต่สำหรับผม หน้ากากนี้ไม่จำเป็เลยสักนิด"
เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอดที่ลานกว้าง นนท์ก้าวเท้าลงมาทันทีที่ประตูเปิดออก ลมพายุพิษสีน้ำตาลเข้มพุ่งปะทะใส่ร่างของเขาอย่างจัง! ทหารรักษาการณ์ด้านหลังต่างพากันสูดหายใจสะดุดด้วยความตื่นใ กลัวว่าหมอหนุ่มจะล้มลงไปกองกับพื้น
ทว่า... ทันทีที่หมอกพิษัักับิัของนนท์ อักขระัสีทองบนข้อมือทั้งสองข้างก็สว่างวาบขึ้นในเงามืด!
วูบ—!
ละอองพิษชีวภาพแฝงอักขระอธรรมถูกจุดชีพจรข้อมือของนนท์ดูดซับและสกัดสลายกลายเป็ปราณัฟ้าบริสุทธิ์ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขาโดยไร้ซึ่งาแใดๆ นนท์สูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงพลังงานอันเข้มข้นที่หลั่งไหลเข้ามา
นนท์คิดในใจอย่างปลื้มปิติ: *ยอดเยี่ยม! พิษอักขระอธรรมนี้มีพลังงานหนาแน่นยิ่งกว่าพิษของปรมาจารย์เบญจพิษเสียอีก! แค่อากาศโดยรอบ ก็ช่วยเพิ่มพลังปราณัฟ้าให้เราได้ตลอดเวลาแล้ว!*
พลตรีวิทูรเบิกตากว้างภายใต้หน้ากากกรองพิษ มองนนท์ที่เดินสวมชุดกาวน์ลำลองท่ามกลางทะเลพิษได้อย่างสบายใจราวกับเดินเล่นในสวนสาธารณะ!
พลตรีวิทูร: "เหลือเชื่อ... หมอนนท์ไม่ได้รับผลกระทบจากพิษนี้เลยจริงๆ!"
นนท์เดินนำทีมเข้าไปภายในโรงพยาบาลสนามของฐานทัพ ภาพเบื้องหน้าชวนให้น่าสยดสยอง ทหารและหมอปราณนับร้อยนายนอนร้องครวญครางด้วยความเ็ป ิัของพวกเขามีรอยแตกและมีเืสีดำเน่าเปื่อยไหลซึมออกมาตามรูขุมขน ชี่แห่งความตายครอบคลุมไปทั่วทั้งห้อง!
นนท์ตรงเข้าไปยังเตียงของผู้บังคับการฐานทัพ ชายหนุ่มยื่นมือขวาออกไปแตะที่หน้าอกของผู้ป่วย เกร็งปราณัฟ้ากระตุ้นเคล็ดวิชาปราณผกผันขั้นสูงทันที!
บรึ้ม—!
น้ำวนปราณัฟ้าสีทองสว่างไสวขึ้นรอบข้อมือของนนท์! ชี่พิษอักขระอธรรมที่สกัดกั้นขั้วหัวใจและตับของผู้บังคับการ ถูกแรงดูดมหาศาลกระชากออกจากร่าง ไหลพุ่งเข้าสู่ข้อมือของนนท์ดุจสายน้ำทะลัก!
กรอบ! กรอบ!
เสียงบดขยี้ชี่พิษดังขึ้นในจิต นนท์กลั่นสลายพิษร้ายเ่าั้เปลี่ยนเป็ปราณัฟ้าอย่างรวดเร็ว ิัเน่าเปื่อยของผู้บังคับการค่อยๆ สมานตัว เืสีดำแปรเปลี่ยนเป็สีแดงสด สัญญาณชีพจรกลับมาเต้นอย่างทรงพลัง!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์:
‘ดูดซับพิษชีวภาพอักขระอธรรม 1 ร่าง: เพิ่มอายุขัยขึ้น 2 เดือน’
ผู้บังคับการฐานทัพ (ลืมตาขึ้นมองนนท์ด้วยความซาบซึ้ง): "ผม... ผมรอดแล้ว? ขอบคุณครับหมอ... ขอบคุณ!"
นนท์ยิ้มรับ หันไปมองทหารนับร้อยนายในห้องโถง ั์ตาสีทองสว่างวาบด้วยความแน่วแน่
นนท์: "พลตรีวิทูรครับ... ให้ทหารทุกคนมานอนเรียงกันที่นี่ ผมจะทำการ 'ล้างพิษ' ทั้งฐานทัพพร้อมกันในทีเดียว!"
พลตรีวิทูรและเหล่าแพทย์สนามต่างตะลึงลาน! การล้างพิษให้คนนับร้อยพร้อมกันคือสิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับสูงยังไม่อาจทำได้ แต่นนท์กลับก้าวไปยืนอยู่กลางห้องโถง กางแขนสองข้างออก กักเก็บสมาธิลงสู่จุดตันเถียน!
"วิถีผกผัน... หลุมดำัฟ้า!"
บรึ้ม—!
วงเวทย์ปราณัฟ้าสีทองขนาดมหึมากางขยายออกครอบคลุมทั้งโรงพยาบาลสนาม! สายธารชี่พิษสีน้ำตาลเข้มจากร่างกายของผู้ป่วยนับร้อยคน ถูกกระชากออกจากร่างพร้อมๆ กัน พุ่งลอยเข้าหาตัวนนท์ดุจสายน้ำนับร้อยสายไหลรวมลงสู่มหาสมุทร!
วูบ—! วูบ—! วูบ—!
ร่างกายของนนท์สว่างไสวด้วยแสงสีทองบริสุทธิ์ ชี่พิษอุตลุดถูกบดขยี้เปลี่ยนเป็พลังชีวิตมหาศาล เสียงร้องไห้ด้วยความยินดีดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถงเมื่อผู้ป่วยนับร้อยคนค่อยๆ ฟื้นตัวและหายดีพร้อมๆ กัน!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในหัวสมองอย่างบ้าคลั่ง:
‘ดูดซับพิษชีวภาพอักขระอธรรมระดับกลุ่มสำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 3 ปี!’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 11 ปี 3 เดือน’
ทว่า ในขณะที่นนท์กำลังซึมซับพลังชีวิตอันเปี่ยมล้น เสียงหัวเราะแหลมสูงและเยียบเย็นก็ดังสะท้อนมาจากทางเข้าประตูฐานทัพ!
แป้ง... แป้ง... แป้ง...
"งดงาม... งดงามจริงๆ! ไม่นึกเลยว่าในดินแดนเล็กๆ แบบนี้ จะมี 'ภาชนะมนุษย์' ที่สามารถดูดซับพิษชีวภาพอักขระของฉันได้โดยไม่ะเิตาย!"
ชายในเสื้อคลุมหนังสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยหน้ากากเหล็กไร้บ่อน้ำตาและริมฝีปาก ก้าวเดินเข้ามา ชายคนนี้แผ่กลิ่นอายปราณอสูรมืดอันมหาศาลและบีบคั้นออกมา เขานี่เองคือ "ทูตพิษอักขระ" จากสมาคมไร้หน้า!
ทูตพิษอักขระ: "หมอหนุ่ม... ร่างกายและข้อมือผกผันของคุณช่างเป็สิ่งสกัดพิษที่ยอดเยี่ยม! หากฉันจับคุณไปเป็ภาชนะกลั่นพิษให้สมาคมไร้หน้าได้ล่ะก็... เราจะสามารถสร้างพิษที่ฆ่าได้แม้กระทั่งเทพเ้า!"
นนท์หมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับทูตพิษอักขระ ั์ตาส่องประกายสีทองแหลมคมดุจพญาัแท้จริง นนท์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น
นนท์คิดในใจขณะเกร็งปราณัฟ้าขั้นที่ 3 ในจุดตันเถียน: *กลิ่นอายพิษอสูรมืดจากตัวชายคนนี้... หนาแน่นกว่าพิษทั้งฐานทัพรวมกันเสียอีก! ช่างเป็ 'อาหารจานั์' ที่มาส่งถึงที่จริงๆ!*
นนท์: "จับฉันไปเป็ภาชนะงั้นเหรอ?... ก็ลองเข้ามาดูสิครับ ทูตพิษ! มาดูกันว่าพิษอสูรของคุณ กับวิถีผกผันของผม... ใครจะเป็ฝ่ายถูก 'กิน' ก่อนกัน!"
282K
