"กลับมาแล้ว"
อาเบลที่เปิดประตูเข้าบ้านก็ได้รับกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยฟุ้งมาจากในครัว เขาเดินไปเห็นสองแม่ลูกกำลังช่วยกันทำอาหารอย่างสนิทสนมกัน
"นานะ อย่าเล่นสิมันอันตรายนะ"
นานะหยิบแป้งทำขนมมาทาจมูกมิยาโกะตอนที่เธอกำลังหันผักอยู่ เธอดุนานะที่เริ่มซุกซนขึ้นเรื่อยๆ
"ขอโทษค่าาา"
เธอจึงหยุดการกระทำและมาช่วยมิยาโกะทำอาหารต่อ
"อ้าวอาเบล กลับมาแล้ว ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ๊ะ"
มิยาโกะหันมาส่งยิ้มให้ด้วยความอ่อนโยน
"พี่ หรอ เดี๋ยวรอสักครู่นะใกล้เสร็จแล้ววันนี้ทานฝีมือแม่นะคะและนานะเป็ลูกมือ"
นานะที่เห็นผมเธอปรับเปลี่ยนพฤติกรรมที่ซุกซนทันทีเปลี่ยนมาเป็หญิงสาวที่เป็ระเบียบเรียบร้อย ทำอะไรด้วยความปราณีต
"เด็กคนนี้นี่ แม่ดุไม่ค่อยจะฟัง แค่อาเบลเดินเข้ามาก็ทำตัวเรียบร้อยทันทีเลยนะ"
มิยาโกะหยอกล้อนานะนิดหน่อยก่อนจะเริ่มจัดอาหารจนเสร็จ อาเบลก็เดินมาช่วยยกไปที่โต๊ะอาหาร
"อืม อาหารคุณมิยาโกะอร่อยที่สุดเลย กินได้ไม่มีเบื่อจริงๆ"
อาเบลที่ตักอาหารเข้าปากก่อนจะค่อยๆเคี้ยวอาหารเพื่อรับรสความอร่อยแบบช้าๆและกลืนลงท้องก่อนจะค่อยๆเอ่ยปากชื่นชมฝีมือการทำอาหารของมิยาโกะ
"อะไรนะพี่ จะบอกว่าฝีมือของนานะไม่อร่อยและน่าเบื่อหรอ"
นานะที่ได้ฟังคำพูดของอาเบลก็ตีความไปซะไกลเลย เธอนึกว่าอาหารของเธอไม่อร่อยถูกปากอาเบล และยิ่งทานมากๆก็จะน่าเบื่อ เธอเริ่มจะมีน้ำตาคลอที่เบ้าตาทีละนิดทีละหน่อย
"ไม่ใช่ ไม่ใช่เลยสักนิด พี่แค่ชมเพื่อเอาใจน้ามิยาโกะเท่านั้น ไม่ได้คิดว่าอาหารที่เธอทำไม่อร่อยหรือน่าเบื่อเลย อาหารของนานะอร่อยที่สุดในโลกเลย เชื่อพี่นะ พี่ไม่เคยแม้แต่จะออกไปทานข้าวข้างนอกเลยเพราะพี่ติดใจฝีมือการทำอาหารของนานะ เธอยังเอาใจใส่พี่ทำอาหารที่มีประโยชน์มากๆให้พี่ทานอีก ไหนจะของหวานที่ไม่มีใครจะเทียบเทียมกับเธอได้ พี่จะไม่ไปทานที่ไหนอีกเลยถ้าเธอยังทำอาหารให้พี่กินอยู่"
อาเบลพูดแก้ตัวเต็มที่ เขานึกคำพูดที่สามารถทำให้นานะดีใจได้ไม่ว่าจะเป็อะไรเขาก็ยกออกมาพูดให้หมดไม่เหลือ
"จริงหรอ ฮ่า ฮ่า พี่อาเบล ไม่ต้องชมนานะเยอะหรอก นานะแค่พยายามสุดฝีมือแค่นั้นเอง"
นานะที่กำลังจะร้องไห้เมื่อเจอการพูดเอาใจของอาเบลก็ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาทันทีทันใด เธอเขินอายอย่างมากที่อาเบลชมเธอไม่หยุดไม่หย่อน เขินซะตอนนี้
"แม่ก็ชอบอาหารของลูกเหมือนกัน อร่อยแต่เพราะเรียนมาจากแม่ไงละ ฮ่า ฮ่า จริงไหม"
มิยาโกะอดไม่ได้ที่จะนำเครดิตของนานะมาใส่ให้ตัวเองเพระ้าจะแกล้งนานะ
"แม่ละก็ ขอนานะดีใจหน่อยก็ไม่ได้ นานจะได้คำชมจากพี่อาเบลเยอะเลย"
"ฮ่าฮ่าฮ่า×3"
ทั้งครอบครัวก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน การทานข้าวมือนี้ก็สร้างความสุขสนุกสนานให้กับทุกคนเป็อย่างมาก ไม่นานก็ทานกันเสร็จ แต่ละคนก็ทานอาหารจนอิ่มเพราะความสุขมันทำให้อาหารอร่อยเพิ่มขึ้นไปอีก
"นานะ แม่มีอะไรจะบอก"
มิยาโกะหันมาพูดกับนานะด้วยท่าทางจริงจัง
"อะไรหรอคะ"
นานะตอบแม่และตั้งใจฟังเพราะแม่จะทำหน้าตาจริงจังมากๆเวลาพูดเื่สำคัญ
"แม่สามารถมีเวลาว่างได้แล้ว และมาอยู่ที่บ้านตลอด เพราะงั้นเราไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนตอนเด็กๆได้แล้วนะ"
มิยาโกะยิ้มและพูดออก
"จริงหรอคะ แม่จะมาอยู่กับนานะตลอดเลยหรอ เย้"
นานะกลั้นน้ำตาไม่ไหววิ่งเข้าไปสวมกอดมิยาโกะทันที เพราะแม่ของเธอกว่าจะกลับบ้านได้แต่ละครั้งแทบจะนับนิ้วได้เลย และเมื่อได้ยินว่ามิยาโกะจะกลับมาอยู่บ้านตลอด เธอก็ตื่นเต้นดีใจมากจริงๆ"
"นานะอยากไปไหนแม่จะพาไปทุกที่เลย แม่รักนานะนะ"
มิยาโกะกอดนานะแน่นเธอรู้ว่าตัวเองไม่มีเวลาให้นานะเลยั้แ่เด็กก็คอยให้พี่เลี้ยงเด็กดูแลแทนตลอด และต่อไปเธอจะตั้งใจทำตัวในฐานะแม่ดูแลนานะให้ดี
"ดีจังเลยครับ น้ามิยาโกะ นานะต่อไปจะไม่ต้องเหงาเวลาพี่ไม่อยู่"
อาเบลยืนตบมือแสดงความยินดี
"เอาละนี่ก็ดึกแล้ว นานะ ไปอาบน้ำก่อนเลย"
"นานะไปก่อนนะคะ"
เธอวิ่งไปตามสั่งของแม่ ตอนนี้เธอไม่ได้ดื้อกับแม่เธออีก
"สงสัยจะดีใจมาก ยินดีด้วยครับ น้ามิยาโกะที่เคลียร์งานได้แล้ว"
อาเบลยิ้มก่อนจะเดินกลับไปห้องและเข้าไปออกกำลังกายตามกิจวัตรประจำวันของตนเอง
"ฟู่ ฟู่ ฟู่ ฮึบ วันนี้ก็พอเท่านี้แล้วกัน"
นี่ก็เวลาเริ่มดึกขึ้นแล้ว อาเบลใช้เวลาไปกับการออกกำลังกายนานมากเขา ไม่เคยผลัดวันกับการออกกำลังเลย เหงื่อตามตัวที่ออกมามากมายเขาเหนียวตัวมากๆ เตรียมจะเข้าไปในห้องน้ำ เขาเดินลงมาด้านล่างและเปิดประตูเข้าไปก่อนจะถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกและเดินเข้าไปด้านใน
"ครืนนนนน"
เขาเปิดประตูและเดินเข้าไปนั่งแช่ในอ่าง อาเบลไม่ได้สังเกตเลยว่า ในม่านที่อาบน้ำฝักบัวจะมีคนอาบอยู่
"ใคร"
อาเบลส่งเสียงเรียกก่อนจะลุกขึ้นไปเปิด
"พรืบ"
นกฟ้า @ShottoWrite ฝากติดตามด้วยครับ มีตอนNcด้วย ไปหาเอาเลยฉันเอาทุกอย่างไปไว้ที่นั่นหมดแล้ว
87K
