ตอนที่ 2 ชายหนุ่มที่ชื่อว่าพีท
‘แฮ่ก~!’
ใน่เช้าตรู่ ภายในหอพักเล็กๆ ใกล้กับมหาลัยธาราวิทยาลัย อันเป็มหาลัยชั้นนำประจำจังหวัดธาราบุรี ได้มีชายหนุ่มคนหนึ่งสะดุ้งตื่นจากความฝันด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก
ลมหายใจกระชั้นถี่ด้วยความแตกตื่น หลังจากที่เมื่อครู่นี้เขาได้ฝันว่าตัวเองนั้นถูกผีอำ มิหนำซ้ำยังได้ต่อยกับผีแล้วเอาชนะอีกฝ่ายมาได้อีกด้วย
ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อว่า ‘พีท’ เขามีอายุ 21 ปี มีรูปร่างสูงประมาณ 178ซม. มีผิวขาวเหลืองออกสว่างเล็กน้อย ตามกรรมพันธุ์ของคนไทยเชื้อสายจีน
พีทมีผมสั่นที่ปัดเป๋เอียงไปทางซ้าย ส่วนสีผมของเขามีสีดำประกายน้ำตาล ซึ่งทรงผม ทรงนี้มันได้ตกเทรนด์ไปแล้วและดูไม่เข้ากับแฟชั่นในยุคสมัยปี 2023 เสียเท่าไร
แต่กระนั้นไม่ใช่ว่าพีท ไม่ใช่คนที่ไม่ได้ตามแฟชั่นหรือเป็คนที่ไม่ได้ใส่ใจในการดูแลตัวเอง ข้างเตียงนอนของเขามีทั้งหวี ทั้งเจลเซตผมยี่ห้อดัง วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ พอจะบอกได้ว่าเขาคือผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแลตัวเอง
หากแต่แฟชั่นที่พีทกำลังติดตามอยู่ มันเป็ของปี 2012 ซึ่งในวันนี้ วันในปฏิทินที่อยู่ข้างเตียงนอนของเขาก็เป็วันที่ 20 ธันวาคม ปี 2012 (พศ.2554) นั่นเอง
ใช่แล้วนี่คือปี 2012 แต่กระนั้นพีทหรือชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้ย้อนเวลากลับมาในอดีต ทว่ากลับเป็น้าผีหรือโปรแกรมเมอร์ชายคนนั้นต่างหากที่ย้อนเวลากลับมา ‘ซ้ำยังเดินทางทะลุมิติมายังโลกบลูสตาร์แห่งนี้อีกด้วย’
โลกบลูสตาร์คือโลกอีกใบหนึ่งในเอกภพที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับโลกปัจจุบันของโปรแกรมเมอร์ชายไม่มีผิดเพี้ยน
ในสุริยจักรวาลของโลกบลูสตาร์ มีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดาวพุธ ศุกร์ ฯลฯ แบบเดียวกัน
ส่วนประเทศที่อาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้ก็มีนานาประเทศที่เหมือนกันอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน หรือประเทศไทยที่เด็กหนุ่มอย่างพีทเกิดและเติบโตขึ้นที่นี่
ทั้งนี้ประเทศไทยในโลกบลูสตาร์กลับต่างออกไปจากโลกของโปรแกรมเมอร์ชายก็ตรงที่ ประเทศไทยในโลกนี้ ไม่ได้มี 77 จังหวัด แต่กลับมี 78 จังหวัด ซึ่งนั้นก็คือ จังหวัดธาราบุรี หรือจังหวัดที่เด็กหนุ่มคนนี้อาศัยอยู่นั่นเอง
จังหวัดธาราบุรีคือจังหวัดที่อยู่ด้านล่างของกรุงเทพฯ สมุทรปราการและสมุทรสาคร จังหวัดธาราบุรีคือจังหวัดที่เป็เสมือนเกาะแห่งหนึ่งที่มีขนาดพอๆ กับจังหวัดภูเก็ต มันเป็จังหวัดแห่งใหม่ที่พึ่งจะถูกเข้าไปอยู่อาศัยเมื่อ 2-300 ปีก่อนเท่านั้น (เป็จังหวัดสมมติในนิยาย ไม่มีอยู่จริงในประเทศไทย)
กระนั้นศักยภาพของจังหวัดธาราบุรีก็ถือว่าก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะด้วยมีการวางผังเมืองที่เป็ระบบระเบียบ แม้จะไม่ได้ดีเลิศจนติดอันดับโลกเหมือนกับจังหวัดยะลา แต่ก็ดีพอที่มีจะระบบพื้นฐานในการใช้ชีวิตอย่างครบถ้วน
‘สงสัยทำงานเหนื่อยมากเกินไป เลยฝันบ้าๆ แบบนี้’ หลังจากที่เขาได้สะดุ้งตื่น พีทก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะนอนหลับต่อไปได้อีก
ด้วยความรู้สึกที่สมจริงเกินไป กอปรกับในหัวของเขาตอนนี้มึนงงไปหมด สายตาก็พร่ามัวจนเห็นเป็ภาพหลอนและภาพซ้อน ที่คล้ายกับการประมวลผลของคอมพิวเตอร์
ดังนั้นพีทจึงเลือกที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะไปล้างหน้าล้างตา หากแต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เขาเดินสะดุดเข้ากับเตียงนอนที่อยู่ใกล้ๆ กับห้องน้ำ ซึ่งเป็เตียงนอนของรูมเมเพื่อนร่วมห้องของเขา เข้าอย่างจัง ‘ปัก~!’
ในที่สุดประโยชน์ของนิ้วก้อยเท้าก็ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ นิ้วก้อยเท้าที่มีไว้เพื่อเป็กันชน คอยเอาไว้เตะนู้นนี้ มันได้เตะเข้ากับขาเตียงเข้าอย่างจัง
และด้วยความเ็ปจากนิ้วก้อยเท้าที่อ่อนแอที่สุด มันก็ทำให้พีทถึงกับร้องลั่น “โอ๊ย…เจ็บ!!” พีทล้มลงไปนั่งลงบนเตียงของรูมเมตตัวเอง ก่อนจะยกเท้าขึ้นมาเป่าให้หายเจ็บ แต่แล้วในขณะที่พีทกำลังดูแลนิ้วเท้าอันแสนบอบบางของเขาอยู่
จู่ๆ ด้านหลังศีรษะของเขาก็ถูกหมอนอันนุ่มนิ่ม ฟาดใส่อย่างจัง “จะทำเสียงดังทำไมว่ะพีท คนจะหลับจะนอน” เป็เสียงของรูมเมตของพีทดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงของรูมเมตดูงัวเงียและเต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
ถึงกระนั้นน้ำเสียงที่ดูจะไม่พอใจของรูมเมตที่ถูกปลุก ก็ไม่ได้คิดจริงจังหรือโกรธพีทแต่อย่างใด เป็เพียงแค่การบ่นที่เกิดจากถูกปลุกให้ตื่นโดยไม่ยินยอมก็เท่านั้น
โดยรูมเมตของพีทคนนี้ มีชื่อว่า ‘แชมป์’ แชมป์อายุเท่ากับพีท พวกเขาทั้งสองคนเป็เพื่อนสนิทกันมาั้แ่เด็ก บ้านของพวกเขาอยู่ใกล้กันและได้ออกมาวิ่งเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ ที่สนามหญ้าใกล้บ้าน
แชมป์เกิดในครอบครัวที่ค่อนข้างร่ำรวยและมีฐานะทางสังคมมากพอสมควร พ่อของแชมป์เป็นักการเมือง แม่ของแชมป์เป็นักวิชาการ ส่วนพี่ชายของแชมป์ก็เป็นักเรียนดีเด่นประจำโรงเรียนทุกปี จนเรียกได้ว่าเป็อัจฉริยะในรุ่นนั้นๆ
มีก็แต่แชมป์เท่านั้นที่ดูเหมือนจะเป็แกะดำและขบถของบ้าน แชมป์ไม่ได้เรียนเก่งหรือหัวดีอะไร เขามักเป็คนที่ชอบเอาแต่เล่นและคู่หูที่เล่นกับแชมป์นั้นก็คือพีทที่นั่งโต๊ะติดกันมาั้แ่ประถม มัธยมยันเข้ามหาลัย
แม้ในวัยมหาลัยของแชมป์และพีท จะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่กระนั้นทั้งสองกลับเลือกเรียนกันคนละสาย
พีทเลือกเรียนบริหารธุรกิจเอกคอมพิวเตอร์ ส่วนแชมป์ใจจริงอยากจะเข้าเรียนคณะนิเทศศาสตร์เพราะอยากที่จะเข้าสู่วงการบันเทิง แต่กระนั้นแชมป์กลับถูกที่บ้านบังคับให้เข้าเรียนคณะรัฐศาสตร์เอกการเมืองการปกครอง เพื่อที่พ่อกับแม่หวังจะให้แชมป์สานต่อหน้าที่การงานและฐานะทางสังคมของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม แม้แชมป์จะเลือกเรียนคณะที่พ่อแม่บังคับ แต่ด้วยความที่แชมป์เป็เด็กที่ค่อนข้างหัวขบถ ทำให้แชมป์ไม่ค่อยเอาใจใส่ในการเรียนเสียเท่าไร เขาเรียนเพื่อให้สอบผ่านเท่านั้น ก่อนที่ในปีนี้ด้วยผลการเรียนที่ค่อนข้างตกลงของแชมป์นี้เอง
ก็ทำให้พ่อกับแม่ของแชมป์ดูจะหมดความอดทนและอยากที่จะดัดนิสัยของแชมป์ ทั้งสองจึงได้ตัดการเงินของแชมป์ ส่งให้แชมป์กลายเป็คุณหนูตกยาก ต้องมาทำงานพาร์ทไทม์ในร้านไก่ทอดแฟรนไชส์ชื่อดัง ร่วมกันกับพีทนั่นเอง
“ขอโทษๆ แกนอนต่อเถอะ” พีทเองก็รู้สึกผิด ที่ไปรบกวนการนอนของเพื่อนตัวเอง เนื่องจากเมื่อคืนก่อนหน้านี้ พวกเขาต้องอยู่ทำงานเพื่อปิดร้านกันจนดึกกว่าจะกลับถึงห้องพักก็ปาไปเกือบ เที่ยงคืน ตีหนึ่งแล้ว “. . .”
ไม่ได้มีเสียงตอบกลับของแชมป์ ดูแล้วหลังจากได้บ่น แชมป์คงจะกลับไปหลับต่อ พีทจึงเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าล้างตาและทำธุระส่วนตัว
พีทนั่งลงบนโถ้ส้วมเพื่อทำกิจธุระ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจด้วยความผ่อนคลาย หลังจากได้ปลดปล่อยทุ่นะเิที่หน่วงท้อง หากแต่ว่าในขณะที่พีทกำลังหลับตาพริ้ม เขาก็ได้ยินเสียงของน้าผีที่ก่อกวนความฝันจนปลุกให้เขาต้องตื่น
ดังขึ้นในหัวของเขา [เฮ้ยไอ้หนู! แกอย่าคิดนะว่าฉันจะยอมแพ้ สักวันหนึ่งฉันจะยึดร่างของแกให้ได้]
พร่าง~ พีทลืมตาขึ้นทันที ก่อนจะพบเห็นว่าด้านหน้าของเขา มีหน้าจอของระบบกำลังส่องสว่างอยู่ในสายตาของเขา
พีทได้ยื่นมือออกไป หวังจะไขว่คว้าระบบที่อยู่ด้านหน้า แต่เขากลับคว้าได้เพียงอากาศที่ว่างเปล่า อีกทั้งมือของเขายังทะลุหน้าจอระบบไปได้อีกด้วย
[ฮ่าฮ่า! ไอ้หนูแกนี่ตลกจริงๆ แกคงจะไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่าระบบสินะ ก็แหงล่ะ…นี้พึ่งจะปี 2012 นิยายและแอนิเมชั่น เกี่ยวกับย้อนเวลาและระบบ ยังไม่ฮิตใน่นั้น แกไม่รู้จักก็คงไม่แปลก]
พีทเริ่มตัวสั่น เขาคิดว่าเขาป่วยหรือเห็นภาพหลอนอะไรอยู่แน่ๆ ถึงได้ยินเสียงและเห็นภาพที่ลอยอยู่กลางอากาศได้แบบนี้
แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยเสียงที่เขาได้ยิน มันคือเสียงเดียวกับน้าผี…ผีที่พีทได้เอาชนะไปเมื่อก่อนหน้านี้ ทำให้ตัวของพีท ดูจะไม่ค่อยกลัวน้าผีคนนี้เสียเท่าไร
ถึงอย่างไรเขาก็เคยต่อยและเอาชนะอีกฝ่ายมาได้แล้ว มีอะไรที่จะต้องกลัวอีก?
[เอางี้ ถึงฉันจะยึดร่างของแกได้ไม่สำเร็จ แต่เพื่ออนาคตของตัวฉันเองที่อาจจะยึดร่างของแกได้ ฉันจะสอนแกเองว่าระบบนี้มันคืออะไร] น้าผีเริ่มสอนถึงการใช้ระบบกับพีท ที่ตอนนี้มันได้ประสานเข้ากับร่างของพีทไปแล้ว
ซึ่งในขณะเดียวกัน หลังจากที่น้าผีได้สอนถึงการใช้ระบบนี้เสร็จ ก็พลันมีเสียงติ้ง! จากระบบดังขึ้น [ยินดีด้วย คุณได้ทำภารกิจเบื้องต้นสำเร็จแล้ว]
เปิดใช้งานระบบ ‘สารบัญิญญาผู้ทรงอิทธิพล’
[ชื่อ: ศรุต ‘เรย์’ ศิวะธนโชติ (น้าผี) ]
ภูมิหลัง: โปรแกรมเมอร์จากโลก เคยได้รับฉายาว่าเทพเรย์ เคยทำสตาร์ตอัปสาย Blockchain แต่ก็ล้มเหลว เนื่องจากถูกนายทุนที่ร่วมก่อตั้งฮุบบริษัทไป ในอดีตเคยถูกบริษัทระดับโลก ทาบทามให้ไปทำงานด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็ Gogle (Google) IBook (Facebook) ฯลฯ แต่ด้วยปัญหาทางด้านสุขภาพของร่างกายที่ป่วยเป็โรคหัวใจ ทำให้สิ่งเหล่านี้ไม่เกิดขึ้น ถึงอย่างนั้นเทพเรย์ก็ยังคงสร้างสรรค์แอปพลิเคชันมากมาย ก่อนจะเสียชีวิตไปไหนที่สุด
จุดเด่น: เขียนโค้ดเร็ว, เป็ full-stack ที่ทำั้แ่ UI ยัน kernel-level tool และเป็ผู้ให้กำเนิดสารบัญผู้ทรงอิทธิพลที่ต่อมาได้พัฒนากลายเป็ ระบบ ‘สารบัญิญญาผู้ทรงอิทธิพล’ ในตอนนี้
เนื่องจากท่านทำภารกิจเบื้องต้นสำเร็จแล้ว [ท่านสามารถติดต่อกับ เทพเรย์ (น้าผี) ได้ทุกที่ ทุกเวลา]
‘น้าผี น้าเก่งขนาดนี้เลยเหรอ ยังงี้ผมถามเื่โค้ดกับน้าได้ไหม พอดีตอนนี้ผมกำลังทำโปรเจกต์จบ น้าผีช่วยผมหน่อยนะ?’ พอรู้เื้ัของน้าผี ก่อนที่จะเสียชีวิต คือโปรแกรมเมอร์ที่ค่อนข้างเก่งกาจ พีทก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามถึงเื่วิธีการเขียนโค้ดจากเขา
[ได้เลย ของแค่นี้หมูๆ อีกอย่างชีวิตหลังความตายก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว ช่วยเด็กน้อยอย่างแกสักหน่อยจะเป็อะไรไป] น้าผีตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ ดูไม่เหน็ดเหนื่อยอะไรหากต้องสอนพีทในการเขียนโปรแกรม
ซึ่งพีทเองก็ถือเป็นักศึกษามหาลัยปีที่ 4 แล้ว การจะเรียนจบในสาขาที่พีทเรียน นักศึกษาทุกคนต้องทำโปรเจกต์ที่ใช้งานได้จริงเป็วิทยานิพนธ์ในการเรียนจบ และสิ่งนี้ก็ถือเป็เื่คอขาดบาดตายสำหรับชีวิตในรั้วมหาลัยก็ว่าได้
พีทเองแม้จะเป็เด็กที่เรียนดี หัวไว แต่เขาเองก็มีปัญหาในการทำโปรเจกต์ของเขาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
โปรเจกต์ของพีทต้องชะงักไปและยังไม่คืบหน้าไปไหนเลย เพราะปัญหาส่วนตัวของพีทเอง
ก่อนหน้านี้เมื่อ่เดือนที่ผ่านมา พีทพึ่งจะเลิกกับแฟนที่เขาได้คบมาั้แ่ปี 1 ด้วยเหตุผลอันเกิดจากการนอกใจ โดยแฟนเก่าของพีท ก็คือนักศึกษาชั้นปีที่ 4 มหาลัยเดียวกับพีท
เธอนั้นอยู่คณะบริหารธุรกิจเหมือนกันกับพีท เพียงแต่อยู่คนละสาขาวิชา แฟนเก่าของพีทอยู่เอกการตลาด โดยสาขาวิชาการตลาดในมหาลัยของพีท ไม่จำเป็ต้องทำโปรเจกต์หรือทำวิทยานิพนธ์เพื่อเรียนจบ
หากแต่นักศึกษาคนนั้นต้องออกไปฝึกงานตามบริษัทข้างนอกและตัวของแฟนเก่าพีทเองก็ได้ออกไปฝึกงานเมื่อ่เทอมหนึ่งที่ผ่านมา ก่อนจะเป็ที่มาของการนอกใจจนทำให้พีทถึงกับเป๋ไป่หนึ่งนั่นเอง
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
เปิดนิยายเื่ใหม่จัดไปเลย 5 ตอนรวด เอาไปฟินกันต่อ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy