เหม่ยซินยืนอยู่หน้าประตูบ้านมองดูเกวียนที่บรรทุกจื่อเหวินออกไปจากหมู่บ้าน จนกระทั่งมองไม่เห็นแล้ว น้ำตาไหลลงมาตามแก้มโดยที่นางไม่อาจหยุดได้ หัวใจรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็สองส่วน ส่วนหนึ่งไปกับเขา อีกส่วนหนึ่งยังคงอยู่ที่นี่
นางเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการสนทนาของพวกเขา ตอนนี้กลับเงียบเหงาและว่างเปล่า นางนั่งลงที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น มองไปที่เก้าอี้ที่เขาเคยนั่ง มองไปที่หนังสือที่เขาลืมไว้
"คุณหนู" เสียงของแม่บ้านป้าหลิงทำให้นางสะดุ้ง "ทานข้าวเที่ยงไหมคะ?"
"ไม่เป็ไร ซินไม่หิว" นางตอบเบาๆ
"แต่คุณหนูไม่ได้กินอะไรั้แ่เช้าเลยนะคะ" ป้าหลิงพูดด้วยความเป็ห่วง "กินนิดหน่อยก็ได้คะ"
นางพยักหน้าเพื่อไม่ให้ป้าหลิงเป็ห่วง แต่เมื่อข้าวมาถึง นางก็กินได้เพียงไม่กี่คำ อาหารไม่มีรสชาติเลย ทุกอย่างรู้สึกจืดชืดและไร้ความหมาย
หลังจากกินข้าวแล้ว นางเดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง นอนลงบนเตียงและกอดหมอนแน่นๆ ได้กลิ่นของเขาที่ยังคงติดอยู่บนผ้าปูที่นอน กลิ่นที่คุ้นเคยและทำให้นางคิดถึงเขายิ่งขึ้น
นางร้องไห้จนหลับไป และเมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็เวลาเย็นแล้ว แสงแดดส้มๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา นางลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่พวกเขาเคยนั่งด้วยกัน
ดอกบัวในบ่อยังคงบานสวยงาม แต่ไม่มีเขาอยู่ข้างๆ มันจึงไม่สวยเหมือนเดิม นางถอนหายใจเบาๆ และตัดสินใจว่าจะเขียนจดหมายถึงเขา
นางนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งและจุดเทียนขึ้นมา หยิบกระดาษและพู่กันออกมา เริ่มเขียนด้วยลายมือที่สั่นเล็กน้อย
"เหวินที่รัก ซินคิดถึงเขามากแล้ว แม้ว่าเขาจะเพิ่งไปได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ซินรู้สึกเหมือนผ่านไปหลายวันแล้ว บ้านเหงามากเมื่อไม่มีเขา ซินจะพยายามดูแลตัวเองให้ดี และจะรอเขากลับมา ขอให้เขาดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าป่วยไข้ อย่าทำงานหนักเกินไป ด้วยรัก เหม่ยซิน"
นางพับจดหมายใส่ซองและวางไว้บนโต๊ะ จะส่งไปให้เขาพรุ่งนี้
วันต่อๆ มาผ่านไปอย่างช้าๆ นางพยายามทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ ตื่นเช้า อาบน้ำ แต่งตัว กินข้าว แต่ทุกอย่างรู้สึกไร้ความหมาย เหมือนเป็เพียงการเคลื่อนไหวที่ไม่มีจิติญญา
นางพยายามอ่านหนังสือที่เขาให้ไว้ แต่ก็อ่านไม่เข้าใจ ความคิดของนางลอยไปหาเขาเสมอ สงสัยว่าเขาถึงเมืองหลวงแล้วหรือยัง กำลังทำอะไรอยู่ มีความสุขหรือเปล่า
ป้าหลิงเป็ห่วงนางมาก มักจะมาถามไถ่และพยายามให้กำลังใจ
"คุณหนู ท่านจื่อเหวินเป็หนุ่มดีและฉลาด จะต้องสอบได้แน่นอนค่ะ" ป้าหลิงพูด "แล้วก็จะกลับมาแต่งงานกับคุณหนู"
"ซินรู้" นางตอบเบาๆ "แค่คิดถึงเขามาก"
"ก็เข้าใจค่ะ แต่คุณหนูต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะคะ ถ้าผอมไปจนเขากลับมา เขาจะเป็ห่วง"
นางพยักหน้าและพยายามกินข้าวให้มากขึ้น แต่ก็ยังกินได้น้อยมาก
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป นางได้รับจดหมายแรกจากเขา
"ซินที่รัก ข้าถึงเมืองหลวงแล้ว เมืองนี้ใหญ่มากและมีผู้คนมากมาย แต่ข้าก็รู้สึกเหงาเพราะไม่มีเ้าอยู่ด้วย ข้าหาที่พักได้แล้วและจะเริ่มเรียนหนักั้แ่พรุ่งนี้ เ้าอยู่บ้านเป็อย่างไรบ้าง? ดูแลตัวเองให้ดีนะ ข้าคิดถึงเ้ามาก รักเ้า จื่อเหวิน"
นางอ่านจดหมายแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ เขาปลอดภัยและคิดถึงนางเหมือนกับที่นางคิดถึงเขา นางรีบเขียนจดหมายตอบกลับไป
"เหวินที่รัก ซินดีใจที่เขาถึงเมืองหลวงโดยสวัสดิภาพ ซินอยู่บ้านสบายดี แต่คิดถึงเขามาก บ้านเหงาๆ เมื่อไม่มีเขา ซินอ่านหนังสือที่เขาให้ไว้ทุกวัน และฝึกเขียนอักษรเพื่อให้เก่งขึ้น เมื่อเขากลับมา ซินจะเป็คนที่ดีขึ้นแล้ว รอเขานะ ด้วยรัก เหม่ยซิน"
การได้รับและส่งจดหมายกลายเป็สิ่งที่นางรอคอยที่สุดในแต่ละวัน นางจะนั่งรอคนส่งจดหมายทุกเช้า และเมื่อได้รับจดหมายจากเขาก็จะอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจำได้ขึ้นใจ
เวลาผ่านไปสองเดือน นางเริ่มรู้สึกไม่สบายตัว รู้สึกเหนื่อยง่ายและมีไข้เล็กน้อยบ่อยๆ ตอนแรกนางคิดว่าเป็เพราะคิดถึงเขามากเกินไป แต่เมื่ออาการไม่ดีขึ้น บิดาจึงเชิญหมอมาดู
"คุณหนูเป็ไข้เพราะอากาศเปลี่ยนแปลง" หมอคนแรกบอก "กินยาและพักผ่อนมากๆ ก็จะหายเอง"
แต่หลังจากกินยาแล้วอาการก็ไม่ดีขึ้น นางยังคงรู้สึกเหนื่อยและมีไข้ บิดาเลยเป็ห่วงมากขึ้น
"ลูก เราไปหาหมอที่เก่งกว่านี้ดีไหม?" บิดาถาม
"ไม่เป็ไรค่ะ บิดา ซินรู้สึกดีขึ้นแล้ว" นางตอบ แต่จริงๆ แล้วนางยังไม่ดี
นางเขียนจดหมายบอกเขาเื่นี้ เพราะไม่อยากปิดบังอะไรจากเขา
"เหวินที่รัก ซินไม่สบายตัวมาหลายวันแล้ว รู้สึกเหนื่อยง่ายและมีไข้เล็กน้อย บิดาเลยเชิญหมอมาดู หมอบอกว่าเป็เพราะอากาศเปลี่ยนแปลง ให้กินยาและพักผ่อนมากๆ ซินไม่อยากให้เขาเป็ห่วง แค่อยากบอกให้รู้ ซินจะดูแลตัวเองให้ดี ด้วยรัก เหม่ยซิน"
หลังจากส่งจดหมายไปไม่กี่วัน นางก็ได้รับจดหมายตอบจากเขาที่เต็มไปด้วยความเป็ห่วง
"ซินที่รัก ข้าเป็ห่วงเ้ามาก ถ้าไม่ดีขึ้นก็ให้ไปหาหมอที่เก่งๆ นะ อย่าประหยัดเงิน สุขภาพสำคัญที่สุด ข้าอยากกลับไปดูแลเ้า แต่การสอบใกล้แล้ว ขอให้เ้าอดทนอีกหน่อยนะ ข้าจะกลับไปหาเ้าเร็วที่สุด รักเ้ามาก จื่อเหวิน"
นางรู้สึกซาบซึ้งกับความห่วงใยของเขา และตัดสินใจว่าจะไปหาหมอที่เก่งกว่า เพื่อไม่ให้เขาเป็ห่วง
บิดาได้ยินข่าวว่ามีหมอฝังเข็มที่มีชื่อเสียงมาอยู่ในเมืองใกล้ๆ ชื่อท่านหมอหลี่ เขาเก่งมากในการรักษาโรคที่เกี่ยวกับลมปราณในร่างกาย
"ลูก เราไปหาท่านหมอหลี่ดูไหม?" บิดาถาม "ได้ยินว่าเขารักษาคนได้มากมาย"
"ได้ค่ะ บิดา" นางตอบ เพราะอยากให้หายเร็วๆ เพื่อจะได้ไม่ทำให้จื่อเหวินเป็ห่วง
พวกเขาเดินทางไปหาท่านหมอหลี่ที่เมืองใกล้ๆ ท่านหมอเป็ชายวัยกลางคน ดูสุขุมและน่าเชื่อถือ เขาตรวจดูอาการของนางอย่างละเอียด
"คุณหนูเป็โรคที่เกี่ยวกับลมปราณในร่างกาย" ท่านหมอหลี่บอก "ลมปราณไหลเวียนไม่สะดวก ทำให้เกิดไข้และความเหนื่อยล้า ต้องรักษาด้วยการฝังเข็มและกินยาสมุนไพร"
"รักษาได้หายหรือไม่คะ?" บิดาถาม
"ได้ครับ แต่ต้องใช้เวลาและต้องรักษาอย่างต่อเนื่อง" ท่านหมอตอบ "ผมจะมาดูแลคุณหนูที่บ้าน เพื่อความสะดวกในการรักษา"
บิดาดีใจมากและขอบคุณท่านหมอ พวกเขากลับบ้านและเตรียมห้องพักให้ท่านหมอหลี่
นางเขียนจดหมายแจ้งข่าวดีให้จื่อเหวิน
"เหวินที่รัก ซินดีขึ้นแล้ว บิดาเชิญท่านหมอหลี่ที่มีชื่อเสียงมาดู ท่านหมอบอกว่าซินเป็โรคที่เกี่ยวกับลมปราณในร่างกาย ต้องรักษาด้วยการฝังเข็มและกินยาสมุนไพร ตอนนี้ซินรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เขาไม่ต้องเป็ห่วงนะ ให้มุ่งมั่นกับการเรียนเพื่อสอบให้ได้ ซินจะดูแลตัวเองให้ดี ด้วยรัก เหม่ยซิน"
ท่านหมอหลี่เริ่มการรักษาในวันรุ่งขึ้น เขาอธิบายว่าต้องฝังเข็มในจุดต่างๆ ของร่างกายเพื่อให้ลมปราณไหลเวียนดีขึ้น และต้องกินยาสมุนไพรที่เขาต้มให้
การรักษาครั้งแรกทำให้นางรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ไข้ลดลงและรู้สึกมีแรงมากขึ้น นางเริ่มมีความหวังว่าจะหายเร็วๆ
"คุณหนูรู้สึกอย่างไรบ้าง?" ท่านหมอถาม
"ดีขึ้นมากค่ะ" นางตอบ "ขอบคุณท่านหมอมากค่ะ"
"ดีแล้ว แต่ต้องรักษาต่อเนื่องนะครับ จึงจะหายสนิท" ท่านหมอยิ้ม "ผมจะมาดูแลคุณหนูทุกวัน"
วันต่อๆ มา ท่านหมอมารักษาให้ทุกวัน นางรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มมีความสุขอีกครั้ง เพราะรู้ว่าเร็วๆ นี้จะหายแล้วและจื่อเหวินจะไม่ต้องเป็ห่วง
นางเขียนจดหมายถึงเขาทุกสัปดาห์ เล่าเื่การรักษาและเื่อื่นๆ ที่เกิดขึ้นในบ้าน เขาก็ตอบจดหมายมาเสมอ เล่าเื่การเรียนและเื่ในเมืองหลวง
เวลาผ่านไปหลายเดือน นางหายป่วยแล้วและรู้สึกแข็งแรงดีขึ้นมาก ท่านหมอหลี่ก็เตรียมจะเดินทางต่อไป
"คุณหนูหายดีแล้ว" ท่านหมอบอก "แต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะครับ กินยาสมุนไพรต่อไปอีกสักพักหนึ่ง"
"ขอบคุณท่านหมอมากค่ะ" นางไหว้ "ท่านหมอช่วยชีวิตซินไว้"
"ไม่เป็ไรครับ นี่เป็หน้าที่ของผม" ท่านหมอยิ้ม
หลังจากท่านหมอไปแล้ว นางก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ รอคอยจดหมายจากจื่อเหวินและเขียนจดหมายตอบ อ่านหนังสือ ดูแลสวน และเตรียมตัวสำหรับวันที่เขาจะกลับมา
เมื่อได้รับจดหมายที่เขาบอกว่าสอบผ่านแล้ว นางดีใจจนร้องไห้ ในที่สุดเขาก็สำเร็จแล้ว และจะกลับมาหานาง!
นางเตรียมตัวรอรับเขาด้วยความตื่นเต้น แต่งตัวสวยๆ และยืนรอที่หน้าบ้านั้แ่เช้าตรู่
เมื่อเห็นเกวียนที่บรรทุกเขามาปรากฏ นางรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เขากลับมาแล้ว! คนที่นางรักและคิดถึงมาตลอดกลับมาแล้ว!
"เหวิน!" นางวิ่งไปหาเขา
"ซิน!" เขาโดดลงจากเกวียนและวิ่งมาหานาง
พวกเขากอดกันแน่นๆ กลางถนน นางรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ได้กลิ่นของเขาที่คิดถึงมาก ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นของเขา
"ข้าคิดถึงเ้ามาก" เขากระซิบในหูนาง
"ซินก็คิดถึงเขา ซินภูมิใจในตัวเขามาก" นางตอบ น้ำตาแห่งความสุขไหลลงมา
พวกเขาเดินกลับบ้านพร้อมกัน มือจับกันแน่น หัวใจเต็มไปด้วยความสุข การรอคอยที่ยาวนานสิ้นสุดลงแล้ว และตอนนี้พวกเขาจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน
นางมองหน้าเขาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นและมั่นใจขึ้น แต่สายตาที่มองนางยังคงเต็มไปด้วยความรักเหมือนเดิม
"เร็วๆ นี้เราจะได้แต่งงานกันแล้ว" เขาพูดด้วยความสุข
"ใช่" นางยิ้ม "ซินรอวันนั้นมานานแล้ว"
พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน พร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตร่วมกัน ความรักที่ผ่านการทดสอบของระยะทางและเวลามาได้ จะเป็รากฐานที่แข็งแกร่งสำหรับอนาคตของพวกเขา
2K
