เรื่องสั้นแนวผู้หญิงกับคนต่ำชั้นกว่า 18+

...(กำลังพิมพ์)

...()

...(กำลังพิมพ์)

ฮึ่มม....?

ภาพตัวอักษรเตือนว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์นั้นทำให้หญิงสาวโคตรหงุดหงิด

เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังพิมพ์จริงๆ

หรือเป็นเพราะความไม่เสถียรของโปรแกรมมิ่งที่ให้ความหวังลมๆแล้งๆกับตำรวจหญิง

ในหัวใจของตำรวจสาวที่ติดยาปลุกกามา เธออยากรู้เหลือเกินว่า

หมอหนุ่มจะสามารถสรรหาถ้อยคำมาให้กำลังใจอะไรเธอได้อีก?

...(กำลังพิมพ์)

โธ่เว้ยย! ตื๊ดดด!

"โอ๊ะ คุณลิซ!?"

"ค่ะ...มีอะไร?"

ลิซ่าตอบหมอหนุ่มหลังจากที่เธอกดโทรหาเขาซะ

เพราะอดทนรอให้เมสเสจที่ว่าส่งมาไม่ไหวอีก

โดยใบหน้าของเธอมันหงิกงอ เพราะความรู้สึกอันหงุดหงิดบิดเบี้ยว

จากโชคชะตากรรมที่กำลังซ้ำเติมตัวเธออย่างต่อติด

.

"กะ...ก็ไม่มีอะไรครับ คือเหมือนที่ผมพิมพ์ไปคือผมอยากช่วย"

"ช่วยอะไรคะ?"

อึ๊ก?

"หมอคิดว่าหมอช่วยอะไรลิซได้คะ?!"

อึก?!

คำพูดแบบกระแทกด้วยน้ำเสียงหวานแต่เนื้อเสียงกร้าวนั่นทำให้หมอหนุ่มตั้งรับได้ไม่ทัน

ตัวลิซ่าที่ไม่ได้อยู่ในอาการหลอนยา จึงมีความเป็นตัวเธอดั้งเดิมอยู่มาก

และมันทำให้คนรอบข้างเข้าใจผิดได้ง่ายๆ

ว่าเธอเป็นคนหยิ่งยโสหัวสูงและน่ากลัวแบบนั้น

.

"เหอะ... ถ้าหมอไม่มีแผนอะไรจะช่วย

งั้นช่วยมาซื้อหีลิซ่าหน่อยได้มั้ยคะ? ช่วงนี้มีคิวลิซ่าว่างอยู่โคตรเยอะ"

"เอ๋...!?"

พอเห็นว่าหมอหนุ่มอ้ำอึ้งไป ด้วยความใจร้อน

ตำรวจสาวจึงพูดประชดอย่างงอนค้อนออกไปแบบนั้น

ทว่าความจริงแล้วมันก็เป็นเรื่องจริงที่คิวหีของเธอก็เริ่มว่างแล้วเช่นกัน

ไม่ว่าจะสวยเทพปานนางฟ้านางสวรรค์มาจากไหนแต่กะหรี่ก็คือกะหรี่

ในวงการนี้ผู้ชายหื่นมักสนแค่ว่าหากเคยได้แล้วก็แล้วไม่ได้น่าสนใจอีก

โดยเฉพาะกะหรี่ไซด์ไลน์ในสังกัดของไอ้เดโช

มันมีอัพเดทไปหลอกเด็กนศ.สาวใหม่ๆสดๆมาได้เรื่อยๆ

แม้แต่ลิซ่าเองจึงเริ่มตกอันดับ หลังจากขายหีจนยับมากว่าหนึ่งปี

ซึ่งอีกส่วนหนึ่งก็เพราะค่าตัวของเธอค่อนข้างแพง ยอดจองจึงลดลงเรื่อยๆ

พวกผู้ชายที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร จึงแค่ขอมาลองสักครั้งและไม่กลับมาซ้ำอีก

.

"อ้า...จริงๆผมไปสืบมาแล้ว จริงๆแล้วคุณลิซ่าเป็นตำรวจไม่ใช่เหรอครับ?"

เฮือก!?

"เอ๋...สืบบ?"

คำตอบนั้นทำเอาตำรวจสาวถึงกับสะดุ้งเฮือก

เพราะหมอหนุ่มไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรเธอเลย เขาไปเสาะสืบมาได้ยังไง

เพราะถึงแม้เธอจะทั้งขายหีหรือถ่ายหนังโป๊โดนเผยแพร่ฟรีในอินเตอร์เนต

แต่ชื่อที่ใช้ก็แค่ลิซ่า ซึ่งมันไม่ได้นำพาไปยังชื่อจริงว่าอลิซเบธ

ยิ่งเรื่องที่ว่าเป็นตำรวจยิ่งไม่น่าเชื่อมโยงอะไรได้อีก

.

"ครับ... พอดีผมขอเช็คประวัติของคุณ"

"อ๊ะ?"

"ขะ...ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมอยากรู้จริงๆ...."

อึ๊?

ที่แท้มันเป็นแบบนั้นเอง ถึงแม้ว่าจะเป็นคลินิคนิรนามที่ช่วยปกปิดข้อมูลผู้ป่วย

แต่เธอก็ต้องลงทะเบียนอะไรด้วยชื่อและข้อมูลจริง

ซึ่งเธอเองก็ลืมเรื่องนั้นไปแล้ว เพราะตอนนั้นเธอทั้งเมายาและสติก็โคตรดิ่ง

โซซัดโซเซไปรักษาตัวในคลีนิคนิรานามราวลูกหมาที่ถูกทิ้ง

.

"พวกมันมอมยาคุณระหว่างสอบสวนใช่มั้ยครับ? คุณถึงได้กลายเป็นแบบนี้?"

"ใช่...แล้วคุณจะสนอะไร?"

"แล้ว...ทำไมคุณไม่จับพวกมันล่ะครับ?"

"มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น...เฮ่อ...."

แล้วลิซ่าก็เริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆให้หมอหนุ่มฟัง

"สะ...ไสยเวทย์?"

"หมอไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ เพราะยังไงลิซก็แค่ผู้หญิงร่านหลอนยาเท่านั้น"

"ไม่! ผมเชื่อครับ!"

อึ๊?

ตำรวจสาวเห็นชัดในแววตา

ว่าผู้ชายคนนี้น่ะหลงรักเธออย่างหัวปักหัวปำ หาใช่แค่หลงรสหีที่หว่างขา

ทั้งๆที่เขาเป็นบุคลากรทางการแพทย์

แต่กลับเชื่อเรื่องที่เธอโดนผีนรกสาปส่งโดยไม่แม้แต่คาดคั้น บั่นทอนด้วยอีโก้ความเป็นมา

ลิซ่าจึงสามารถระบายเรื่องราวต่างๆให้เขาได้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

โดยที่เขาไม่มีท่าทีจะตัดสินหรืออะไรเลยทั้งหมด

อืออ....

นอกจากสีหน้าที่ฉายแววเวทนาสิ่งที่ตำรวจสาวพบเจอมาจนครบ

...?

ลิซ่าได้แต่มองสีหน้าของเขาและครุ่นคิดผ่านจอกระจก

เฮอะ...?

และก็คิดได้ว่าสีหน้านั่นไอ้ปื๊ดก็แสดงออกมาเหมือนกัน

แต่เธอกลับไม่ได้สังเกตุมันจริงจัง ทั้งๆที่ที่ต่างกัน

ก็แค่การศึกษาและฐานะ แต่ทั้งสองคนก็คือคนที่เคยเย็ดหีเธอฟรีก็เท่านั้นเองล่ะ

.

"เอ่อ... คุณลิซพอจะหายานั่นให้ผมได้มั้ยครับ?"

"หา? หมอจะเอาไปทำอะไรคะ?"

"ก็จะหาทางให้คุณลิซเลิกยาไงครับ!"

"โอ้ย...ไม่ไหวหรอกค่ะ คิดว่าลิซไม่เคยลองเหรอคะ?"

.

.

อึ้ก...อ้อกก....โอ้กกกก!!

เวรเอ๊ยยยย!! โครมม! อ้าาาก!

ใช่แล้วตลอดหนึ่งปีมานี้

มันไม่ใช่ว่าลิซ่าไม่เคยพยายามต่อสู้กับชะตาชีวิตอันตกต่ำเลยสักที

เธอเคยพยายามงดยาอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ก็ทนความทรมานได้ไม่ไหว

ความรู้สึกทรมานเหมือนจะตาย คล้ายกับว่าเป็นโรคร้ายอย่างมะเร็ง

ทั้งปวดเนื้อปวดตัว ระคายคอไอจนอ้วกเป็นเลือด

มันไม่ใช่ของที่ใครจะทนกันได้ง่ายๆ แบบเพียงให้ไลฟ์โค้ชมาพูดปลุกใจแบบส่อเสือก

โดยเฉพาะเมื่อมันมีทางออกใกล้ๆอย่างใช้สารเสพย์ติดที่ได้เป็นทางเลือก

.

"แต่คุณยังไม่ได้ลองให้ผมช่วย!"

อึ๊?

แต่แม้ว่าตำรวจสาวจะมีนิสัยที่ดื้อด้าน ทว่าความมุ่งมั่นของหมอหนุ่ม

ก็ทำให้เธอรู้สึกอยากจะเชื่อ...หรือไม่ก็เพื่อตัดรำคาญ?

"ก็ได้ค่ะ..."

"โอเค... งั้นเดี๋ยวผมไปหานะ"

"ไม่ค่ะ... เดี๋ยวลิซเอาไปให้หมอเอง"

"เอ๋?"

"ก็ถ้าหมอมาหาลิซโดยไม่เย็ด มันจะดูแปลกๆ...

เอ๊ะ? หรือว่าหมออยากจะมาเย็ดลิซด้วยคะ?"

"อุ้ย...? เอ้อ? เอ่อ..." ฉ่าห์...?

ฮิ...คิก...

อ้า...แหะๆ...

ตำรวจสาวอดหัวเราะเขาไม่ได้ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่อาจปิดบังเอาไว้

ว่าเขานอกจากหลงรักแล้วเขายังหลงไหลในเสน่ห์จากกายสาวของเธอสักแค่ไหน

.

"ก็ได้ค่ะ... งั้นหมอมาหาลิซ แต่สภาพลิซจะแย่ๆหน่อยนะคะ

เพราะยาหมดแล้ว เหลือแต่ที่จะเก็บให้หมอนี่แหละ"

"เอ๋...แล้วคุณลิซจะไม่เป็นไรเหรอครับ?"

หมอหนุ่มถามอย่างรู้เรื่องดี

เพราะการหักดิบไม่เสพย์ยาทันทีน่ะไม่ได้แก้ปัญหาอะไร

กลับกันผู้เสพย์ติดอาจถึงกับช็อคตายจากอาการอยากยาต่างๆที่อาจมี

"หึ...อืยส์...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

มันทรมานหน่อยแต่ลิซก็ยังพอทนได้ ลิซรู้ลิมิตของตัวเองค่ะ

ตอนนี้แค่โดนเย็ดหีให้หายเงี่ยน ก็ยังพอทุเลาได้"

อึ๊? ฉ่าห์?

คิก...?

สาวสวยได้แต่อมยิ้มที่ชายหนุ่มยังมีอาการประหม่าเมื่อเธอพูดตรงๆหยาบๆจนเขาอาย

- ตึ๊งดึ่ง

น้องลิซ พี่มาถึงใต้ตึกแล้ว

"อุ้ย... พูดถึงก็ได้เวลาพอดีเลยค่ะ ขอตัวไปเป็นกะหรี่แลกยาก่อนนะคะ"

"เอ๋? เดี๋ยวสิลิซ? ลิซ?"

ปิ๊ป... เฮ่ออ...

ลิซ่าพูดตัดบทกับชายหนุ่มและรีบวางสาย

หลังจากได้รับข้อความจากลูกค้าที่นัดมาเย็ดหีของเธอในตอนบ่าย

.

ตึ๊ง...

ตึกzzz ห้องxxx

เธอส่งที่อยู่ไปให้หมอหนุ่มเพื่อให้มาหาเธอ แม้ว่าในหัวใจของเธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไร

การเลิกยาเสพย์ติดนั้นใช้เวลาเป็นปีๆ และมีไม่ถึง 20 เปอร์เซนต์เท่านั้นที่หาย

พรืด...อูมม... อืออ?

ส่วนเธอก็เริ่มสวมกางเกงในลูกไม้แสนเซ็กซี่รัดรึงก้อนตูดและเนินหี

เตรียมตัวทำงานเป็นกะหรี่กันต่อไป

เพราะแม้เธอจะเกิดได้สติจากแรงช็อคและอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ทว่าเธอก็ยังต้องการยากามเทพอยู่ดี ด้วยการหักดิบเลิกยานั่นอาจทำให้เธอต้องถึงตาย

สิ่งที่เธอต้องทำก็คือค่อยๆเว้นช่วงเสพย์ให้นานขึ้นและน้อยลง

ซึ่งเพื่อการนั้นเธอจึงยังคงต้องขายหีเป็นกะหรี่ที่ดีหาเงินให้ไอ้พวกโจรร้าย

.

แกร๊ก...

"อืยส์... ตัวจริงด้วยเว้ยยย!"

อึ๊?

และลูกค้าที่เปิดประตูมาอย่างหื่นคนนี้ เขาเป็นชายอ้วนดำเตี้ยหน้าเหียกสิวเขรอะ

ซึ่งแม้หากเป็นเรื่องการคบหากันปกติเธอคงไม่เคยรังเกียจ

แต่หากจะให้นอนแหกหีรับควยมันยัดเยียดความเป็นผัวให้

เป็นเมื่อก่อนลิซ่าก็คงอยากจะกลั้นใจตาย...

.

"อึก... ชะ...เชิญค่ะพี่... เดี๋ยวลิซ่าอาบน้ำให้ก่อนนะคะ...อืออ...."

และตำรวจสาวที่ตอนนี้มีสติไม่ได้หลอนยา จึงรู้สึกรังเกียจที่จะรับงานกับมันชิบหาย

คำพูดที่ต้อนรับของเธอจึงสุดอึกอัก ขาดความดัดจริตฉอเลาะอย่างที่เคยทำเอาไว้

"อะไรเนี่ย? ไม่เห็นเหมือนที่คนอื่นเขาพูดกันเลย น้องรังเกียจพี่เหรอ?"

ซึ่งมันย่อมสังเกตุได้จากชายหนุ่มอ้วนดำหน้าเหียกสิวเขรอะ

เพราะในชีวิตปกติเขาเองก็ถูกผู้หญิงหน้าตาดีๆดูถูกมาเยอะจนนับไม่ไหว

.

"เอ๋...ปะ...เปล่านะคะพี่? ถ้าลิซทำให้พี่ไม่สบายใจ...ลิซขะ...ขอโทษ"

ส่วนลิซ่าก็เหมือนลิ้นจุกปาก

ความจริงเธออยากจะไล่เขากลับบ้านทันทีมากๆเหมือนกัน

แต่อย่างที่ว่ายอดขายหีของเธอเองก็เริ่มจะตกต่ำ

ลูกค้าที่ยอมจ่ายเงินค่าตัวเธอก็น้อยลงน้อยลงทุกวัน

เธอจึงไม่สามารถจะปฏิเสธลูกค้าได้ เพราะเงินส่วนใหญ่

ต้องส่งส่วยให้ไอ้เดโชเพื่อทำยอดแลกกับยามาแก้เสี้ยน และตอนนี้ยังต้องเสี่ยงถึงกับตาย?

"ฮึ...ก็ดี... น้องบริการให้ดี ถ้าทำดีพี่ให้ทิปด้วย รู้มั้ย"

"คะ...ค่าา...อึก..."

ตำรวจสาวจึงต้องฝืนยิ้มทำตัวเป็นกะหรี่ที่ดีต่อหน้าแขกอย่างกลืนกล้ำเอาความทุกข์ลงคอไป

แกร๊ก...

และพาชายหน้าเหียกอ้วนดำเข้าห้องไปตำหีของเธอแบบเซ็งจิตในชีวิตชิบหาย

เส้นทางที่เธอต้องก้าวเดินต่อไปยังคงหลอนหลอกตัวเธอตลอดทาง