เพลิงแค้นบุปผาลวงรัก

ลานกว้างกลางคฤหาสน์พยัคฆ์ในยามบ่ายแก่ๆ ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แสงแดดฤดูหนาวสาดส่องลงมาอย่างแผ่วเบา แต่แทนที่จะให้ความอบอุ่น มันกลับทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากภายในร่างกาย ธงมังกรสีดำประดับหัวเสือทองปลิวสะบัดตามลมหนาว แต่ไม่มีใครสนใจธงอีกต่อไป สายตาของทุกคน — ทั้งทหารองครักษ์ นางกำนัล เมียน้อย ฮูหยิน และขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มาร่วม — ล้วนพร่ามัวและเต็มไปด้วยประกายหิวกระหายที่ไม่อาจปกปิด

ความโกลาหลที่แฝงอยู่ในอากาศเริ่มก่อตัวมานานหลายวัน ฤทธิ์ยา "บุปผาล่มเมือง" ที่ชิงเหยาโปรยลงในบ่อน้ำหลักได้ซึมซาบเข้าไปในเลือดเนื้อของทุกคนในจวน ไม่ว่าจะเป็นผู้สูงศักดิ์หรือคนรับใช้ ทุกคนต่างรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากท้องน้อย ใจสั่นไหวโดยไม่มีเหตุผล และความปรารถนาที่ถูกกดไว้หลายสิบปีเริ่มถูกปลุกขึ้นมาอย่างไม่สามารถยับยั้ง

แม่ทัพใหญ่จ้าว ผู้ครองอำนาจสูงสุดในจวน ยืนอยู่บนแท่นสูงตรงกลางลาน ด้วยร่างกายที่ดูแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากการรักษาของไป๋หลิน ใบหน้าที่เคยซีดเหลืองบัดนี้มีเลือดฝาดแดงระเรื่อ แต่ในดวงตาของเขากลับฉายแววแห่งความบ้าคลั่งและความมึนเมาที่ถูกยาบดบัง เขามองไปยังไป๋หลินที่ยืนข้างกายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและความปรารถนาที่ไม่อาจซ่อนเร้น

"ทุกคน... เงียบ!" เสียงทุ้มต่ำและกึกก้องของเขาดังก้องไปทั่วลานกว้าง ทำให้ผู้คนทั้งหมดหันมามองด้วยสายตาที่พร่ามัว เสียงของเขาดังขึ้นเหนือเสียงลมหนาวที่พัดผ่าน และเหนือเสียงกระซิบของใบไผ่ที่สั่นไหวในสวน

ชิงเหยาในคราบไป๋หลิน ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างกายเขา เพียงก้าวเดียวจากแท่นสูง ชุดสีแดงมงคลที่เน้นสัดส่วนยั่วยวนอย่างถึงที่สุด ห่อรัดเรือนร่างอรชรของนางไว้แน่น ผ้าไหมเนื้อดีสีแดงเพลิงไหวพลิ้วตามลม เนินอกอวบอิ่มถูกยกขึ้นสูงด้วยการจัดชุดที่ประณีต เอวคอดกิ่วถูกรัดจนดูบางเฉียบ สะโพกผายกว้างที่โค้งเว้าอย่างงดงามถูกเน้นย้ำชัดเจนใต้ชุดบางเบา ผมยาวถูกมัดเป็นมวยสูงประดับด้วยปิ่นหยกและดอกไม้แดงสด ใบหน้าของนางยังคงดูเมตตาและอ่อนโยน แต่ในดวงตาที่หลบต่ำนั้น กลับฉายประกายแห่งผู้ชนะที่เยือกเย็นที่สุด

นางยืนนิ่ง มองลงไปยังฝูงชนที่กำลังรวมตัวกันด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาของนางเลื่อนไปตามใบหน้าของแต่ละคน อ่านความรู้สึกและความคิดของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ นางเห็นความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ ความริษยาที่กัดกร่อน และความปรารถนาที่ลุกโชน

แม่ทัพใหญ่จ้าวยกมือขึ้นประกาศด้วยเสียงที่ดังก้องและเต็มไปด้วยอำนาจ มือที่เคยสั่นเทาด้วยความเจ็บป่วย บัดนี้มั่นคงและแข็งแรง "วันนี้ ข้าเรียกประชุมคนทั้งจวนเพื่อประกาศเรื่องสำคัญ ข้า... แม่ทัพใหญ่จ้าว... ได้รับชีวิตใหม่จากหมอหญิงไป๋หลิน ผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ต่อข้าและตระกูลจ้าว ข้าจะรับนางเป็นฮูหยินคนใหม่ของข้า และมอบอำนาจบริหารจัดการหลังบ้านทั้งหมดให้แก่นางโดยสิ้นเชิง!"

คำประกาศนั้นดังก้องไปทั่วลานกว้างราวกับฟ้าผ่า เสียงสะท้อนไปตามกำแพงหินสูงและอาคารต่างๆ ในจวน ทำให้แม้แต่นกที่เกาะอยู่บนหลังคาก็บินหนีไปด้วยความตกใจ

ความเงียบสิ้นสุดลงในพริบตา เสียงกระซิบและเสียงแสดงความประหลาดใจเริ่มดังขึ้นจากฝูงชน บางคนแสดงความยินดี บางคนแสดงความตกใจ แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นเสียงไม่พอใจและความสับสน

สายตาของจ้าวเหยียน ลูกชายคนโตและแม่ทัพหนุ่มผู้เคยเคร่งครัด ฉายแววเคียดแค้นและความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย ดวงตาของเขาที่เคยเย็นชาบัดนี้แดงก่ำไปด้วยความโกรธและความริษยา เขาเคยครอบครองร่างของไป๋หลินมาแล้วหลายครั้งในความลับ รสชาติของริมฝีปากนุ่มนวล ความรู้สึกของผิวกายเนียนละเอียด และเสียงครางเบาๆ ที่ทำให้เขาหลงใหล ทุกอย่างยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างชัดเจน แต่บัดนี้ บิดาของเขากลับประกาศยกนางขึ้นเป็นฮูหยินอย่างเปิดเผย

ความคิดที่ว่าเขาจะต้องเรียกผู้หญิงที่เขาเคยครอบครองว่า "แม่เลี้ยง" ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความโกรธและความเจ็บปวด เขากำหมัดแน่นจนข้อมือขาว เส้นเลือดบนหน้าผากโปนขึ้นมา และใบหน้าที่เคยสงบเริ่มบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วน

จ้าวคัง ลูกชายรอง ก็ยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดปนแดงก่ำ ความทรงจำเรื่องที่เขาเคยรุกราน "แม่เลี้ยง" ในคืนที่ถูกยาบดบัง ผสานกับภาพของไป๋หลินที่กำลังยืนยิ้มข้างบิดา ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแทงทะลุหัวใจ เขาจำได้ชัดเจนถึงความรู้สึกเมื่อได้สัมผัสผิวกายนุ่มนวลของนาง ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มเขาในคืนแห่งความมึนเมา และเสียงครางเบาๆ ที่ทำให้เขาหลงใหลจนลืมตัว

แต่บัดนี้ นางจะกลายเป็นแม่เลี้ยงของเขาอย่างเป็นทางการ เป็นผู้หญิงที่เขาจะไม่สามารถแตะต้องได้อีกต่อไป เว้นแต่จะเสี่ยงกับการถูกประหารชีวิตในข้อหาล่วงละเมิดแม่เลี้ยง ความคิดนี้ทำให้เขาต้องกัดฟันแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่จะหลุดออกมา มือของเขาสั่นเทาจนต้องซ่อนไว้หลังหลัง และลมหายใจของเขาเริ่มหอบเร็วขึ้น

ฮูหยินใหญ่ ผู้เคยครองอำนาจสูงสุดในฝ่ายใน ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดขาวราวกับคนตาย ดวงตาที่เคยสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยประกายแค้นเคืองดุจปีศาจ นางถูกประกาศลดอำนาจลงต่อหน้าทุกคนในจวน ความอัปยศอดสูแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย รอยบวมช้ำจากการต่อสู้เมื่อเช้ายังคงปรากฏชัดเจนบนใบหน้า ทำให้นางดูน่าสมเพชและน่าขยะแขยง

นางจำได้ชัดเจนถึงวันที่นางเข้ามาเป็นฮูหยินใหญ่ครั้งแรก ความภาคภูมิใจและอำนาจที่นางเคยมี การที่บ่าวรับใช้ต้องคุกเข่าลงเมื่อเห็นนาง และการที่นางสามารถสั่งการทุกอย่างในเรือนฝ่ายใน แต่บัดนี้ ทุกอย่างจะตกเป็นของหญิงสาวที่อายุน้อยกว่านางเกือบยี่สิบปี นางรู้สึกเหมือนถูกลากลงจากบัลลังก์สูงมาเป็นขอทานข้างถนน

"นังแพศยา... เจ้าคิดว่าจะแย่งทุกอย่างจากข้าได้หรือ" นางคิดในใจด้วยความเกลียดชังที่รุนแรงจนแทบคลั่ง "ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้ดั่งใจ... แม้ข้าจะต้องตายก็ตาม"

เหล่าเมียน้อยและนางกำนัลต่างมองหน้ากันด้วยสายตาที่บิดเบี้ยว ความริษยาที่ถูกยกระตุ้นจากฤทธิ์ยากำลังลุกโหมขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุม พวกนางที่เคยต่อสู้กันเมื่อเช้า บัดนี้กลับรวมตัวกันด้วยความเกลียดชังร่วมกันต่อไป๋หลิน ผู้ที่จะมาแย่งตำแหน่งและความสนใจจากพวกนาง

เมียน้อยคนที่หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้ายังคงมีรอยแดงจากการถูกตบเมื่อเช้า มองไป๋หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและความโกรธ นางเห็นชุดแดงสวยงามที่ไป๋หลินสวมใส่ เครื่องประดับหยกที่ประดับผม และท่าทางที่สง่างามราวกับนางฟ้า ทุกอย่างที่นางใฝ่ฝันจะได้รับ นางคิดถึงคืนที่นางพยายามเข้าไปหาแม่ทัพใหญ่ แต่ถูกปฏิเสธอย่างเย็นชา ขณะที่ไป๋หลินกลับได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น

เมียน้อยคนที่สองกัดฟันแน่นจนเสียงแทบดัง นางคิดถึงความพยายามทั้งหมดที่นางทำเพื่อให้ได้รับความสนใจจากแม่ทัพใหญ่ การแต่งตัวให้สวยงาม การฝึกฝนดนตรีและการเต้นรำ การเรียนรู้ศิลปะต่างๆ แต่ทุกอย่างกลับไร้ค่าเมื่อเทียบกับเสน่ห์ธรรมชาติของไป๋หลิน ความแตกต่างนี้ทำให้หัวใจนางแทบแตกสลาย

ทหารองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่รอบลาน ต่างมองไป๋หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ชุดแดงที่เน้นสัดส่วนของนางทำให้พวกเขาต้องกลืนน้ำลาย สายตาจับจ้องไปที่เนินอกที่ยกสูง เอวที่คอดกิ่ว และสะโพกที่โค้งเว้าอย่างสมบูรณ์แบบ ฤทธิ์ยาที่ซึมซาบในร่างกายทำให้ความปรารถนาของพวกเขารุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ พวกเขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อไม่ให้ตัวเองแสดงออกอย่างไม่เหมาะสม

ซานตู้ หัวหน้าองครักษ์ ยืนอยู่ในแถวหน้า ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยประกายแห่งความหลงใหลและความผูกพัน เขาจำได้ชัดเจนถึงคืนที่เขาได้ครอบครองร่างกายของนาง ความนุ่มนวลของผิวกาย ความหวานหอมของริมฝีปาก และเสียงครางที่ทำให้เขาเสียสติ บัดนี้เมื่อเห็นนางยืนอยู่ข้างแม่ทัพใหญ่ในฐานะฮูหยินคนใหม่ เขารู้สึกทั้งภาคภูมิใจและความหึงหวง

เขาคิดถึงคำสัญญาที่นางให้ไว้ในคืนแห่งราคะ ที่นางจะให้เขาเป็นดาบในการจัดการคนที่รังแกนาง เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องนาง แม้จะต้องหันคมดาบเข้าหาเจ้านายของตนเองก็ตาม ความจงรักภักดีที่เขามีต่อแม่ทัพใหญ่มาตลอดชีวิต บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความหลงใหลต่อไป๋หลิน

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มาร่วมในพิธีนี้ ต่างมีสีหน้าที่แตกต่างกัน บางคนแสดงความยินดี บางคนแสดงความประหลาดใจ แต่ส่วนใหญ่แล้วพวกเขามองไป๋หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ความงามและเสน่ห์ของนางทำให้แม้แต่ชายชราก็ต้องรู้สึกหวั่นไหว พวกเขาเริ่มคิดถึงโอกาสที่จะได้เข้าใกล้นางในอนาคต

ชิงเหยายืนเด่นเป็นสง่าข้างแม่ทัพเฒ่า มองลงไปยังฝูงชนด้วยรอยยิ้มที่สงบและงดงาม แต่ภายในใจของนางกลับหัวเราะเยาะอย่างสะใจยิ่งนัก นางเห็นความโกรธแค้นในดวงตาของฮูหยินใหญ่ ความเจ็บปวดในสายตาของจ้าวเหยียนและจ้าวคัง ความริษยาของเหล่าเมียน้อย และความหลงใหลของทหารองครักษ์

"ทุกคนที่ยืนอยู่ที่นี่... ล้วนเป็นหมากที่นางวางไว้ตั้งแต่แรก" นางคิดในใจด้วยความพึงพอใจ "จ้าวเหยียน... จ้าวคัง... ฮูหยินใหญ่... เมียน้อยทุกคน... และท่านแม่ทัพเฒ่า... พวกเจ้ากำลังจะเข่นฆ่ากันเองด้วยมือของพวกเจ้าเอง"

นางมองเห็นสายตาเคียดแค้นของจ้าวเหยียนที่จ้องมาที่นางราวกับจะกลืนกิน ความปรารถนาและความโกรธปนกันในดวงตาของเขา นางรู้ดีว่าเขายังคิดถึงคืนที่เขาได้ครอบครองนาง และบัดนี้เขาต้องเรียกนางว่า "แม่เลี้ยง" ความขัดแย้งภายในใจของเขาจะทำให้เขาเสียสติในไม่ช้า

นางมองเห็นความเจ็บปวดและความโกรธแค้นของจ้าวคังที่กำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นโปน เขาที่เคยเป็นลูกชายผู้เชื่อฟังและมีศีลธรรม บัดนี้กลับต้องแบกรับความผิดบาปที่เขาทำไว้ ความรู้สึกผิดและความปรารถนาจะทำให้เขาทรมานจนคลั่ง

นางมองเห็นประกายปีศาจในดวงตาของฮูหยินใหญ่ที่กำลังกัดฟันจนเลือดซึม ความเกลียดชังที่รุนแรงจนแทบมองเห็นได้ นางรู้ว่าฮูหยินใหญ่จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และจะพยายามทำลายนางด้วยทุกวิถีทาง

และนางมองเห็นความมึนเมา ความหิวกระหาย และความสับสนในสายตาของคนทั้งจวน ฤทธิ์ยา "บุปผาล่มเมือง" กำลังทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ กัดกร่อนความยับยั้งชั่งใจของทุกคน และเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นสัตว์ที่ถูกตัณหาครอบงำ

เพลิงแห่งตัณหาที่นางจุดขึ้นกำลังจะแผดเผาตระกูลจ้าวให้เป็นจุณในไม่ช้า ทุกคนจะหันมาทำลายกันเองด้วยความริษยา ความโกรธแค้น และความปรารถนาที่ไม่อาจควบคุมได้

ชิงเหยาในใจนับเวลาถอยหลังสู่ความหายนะ นางคำนวณทุกตัวแปรไว้แล้ว จ้าวเหยียนจะไม่สามารถทนกับการเรียกนางว่า "แม่เลี้ยง" ได้นาน เขาจะพยายามครอบครองนางอีกครั้ง และเมื่อถูกจับได้ เขาจะถูกประหารชีวิตในข้อหาล่วงละเมิดแม่เลี้ยง

จ้าวคังจะทรมานจากความรู้สึกผิดและความปรารถนา จนในที่สุดเขาจะทำสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้ ไม่ว่าจะเป็นการทำร้ายตัวเองหรือคนอื่น

ฮูหยินใหญ่และเหล่าเมียน้อยจะวางแผนทำร้ายนาง แต่แผนการของพวกนางจะถูกเปิดเผย และพวกนางจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง

ซานตู้จะกลายเป็นดาบที่คมกริบที่สุดของนาง เขาจะทำลายทุกคนที่ขวางทางนาง รวมทั้งเจ้านายของเขาเองหากจำเป็น

"ไม่นาน... ไม่นานเลย... พวกเจ้าจะลงมือเข่นฆ่ากันเอง... และข้า... จะยืนมองจากเงามืดด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ"

แม่ทัพใหญ่จ้าวยังคงประกาศต่อด้วยเสียงกึกก้อง ใบหน้าเรืองแสงด้วยความภาคภูมิใจ "จากนี้ไป ไป๋หลินคือฮูหยินคนใหม่ของข้า ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายนาง... คือการทรยศต่อข้าและตระกูลจ้าว! นางจะมีอำนาจเหนือทุกคนในเรือนฝ่ายใน และทุกคนต้องเคารพเชื่อฟังนาง!"

คำประกาศนั้นยิ่งจุดไฟให้ความริษยาและความแค้นลุกโหมยิ่งขึ้น เสียงกระซิบและเสียงบ่นพึมพำเริ่มดังขึ้นจากฝูงชน บางคนแสดงความยินดี แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นเสียงไม่พอใจและความไม่เข้าใจ

"ทำไมต้องเป็นนางคนนั้น" เสียงกระซิบของเมียน้อยคนหนึ่งดังขึ้น

"นางเป็นแค่หมอหญิงเท่านั้น ทำไมถึงได้รับเกียรติขนาดนี้" เสียงบ่นของนางกำนัลคนหนึ่งตามมา

"ฮูหยินใหญ่คนเก่าจะเป็นอย่างไร" เสียงสงสัยของบ่าวรับใช้ดังขึ้น

แม่ทัพใหญ่ยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบ แล้วประกาศต่อ "ส่วนฮูหยินใหญ่คนเก่า... หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้... นางได้แสดงให้เห็นแล้วว่าไม่สมควรดำรงตำแหน่งนี้ต่อไป นางจะถูกลดเป็นเมียน้อยธรรมดา และต้องเชื่อฟังฮูหยินใหม่!"

คำประกาศนี้ทำให้ฮูหยินใหญ่เก่าสะดุดล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีดขาวราวกับผ้าขาว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและความสิ้นหวัง นางไม่เคยคิดว่าจะถูกลดตำแหน่งลงอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน ความอัปยศอดสูนี้แย่กว่าการตายเสียอีก

"ไม่... ไม่ได้... ข้าเป็นฮูหยินใหญ่มาสิบกว่าปี... ข้าให้กำเนิดลูกชายให้ท่าน... ข้า..." นางพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ

แต่ไม่มีใครสนใจคำพูดของนาง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ไป๋หลินที่ยืนอยู่บนแท่นสูง ราวกับนางเทพธิดาที่เพิ่งลงมาจากสวรรค์

ชิงเหยายืนนิ่ง มองดูความหายนะที่กำลังจะระเบิดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่สงบและงดงามที่สุด นางรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาจากทุกทิศทาง ทั้งความชื่นชม ความริษยา ความโกรธแค้น และความปรารถนา

นางสวมชุดสีแดงมงคลที่เน้นสัดส่วนยั่วยวน ผ้าไหมแดงเพลิงไหวพลิ้วตามลม เนินอกอวบอิ่มถูกยกขึ้นสูง เอวคอดกิ่วถูกเน้นย้ำ สะโพกผายกว้างที่โค้งเว้าอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกสายตาจากผู้ชายในลานล้วนจับจ้องมาที่นางด้วยความหิวกระหาย ส่วนผู้หญิงทุกคนมองมาด้วยความริษยาและความเกลียดชังที่ลึกซึ้ง

นางคือศูนย์กลางของพายุที่กำลังก่อตัว เป็นจุดศูนย์รวมของความปรารถนา ความริษยา และความแค้นของทุกคนในจวน นางเป็นเหมือนดวงไฟที่ดึงดูดแมลงเม่าให้บินเข้ามาเผาตัวเอง

แม่ทัพใหญ่หันมามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และความภาคภูมิใจ "ไป๋หลิน... จากนี้ไป เจ้าคือฮูหยินของข้า เจ้าจะได้รับการเคารพและเชื่อฟังจากทุกคนในจวน"

ชิงเหยาก้มหน้าลงอย่างสุภาพ "ข้าขอบคุณท่านแม่ทัพสำหรับความกรุณา ข้าจะทำหน้าที่ของข้าอย่างดีที่สุด และดูแลจวนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย"

เสียงของนางนุ่มนวลและไพเราะ ทำให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกหวั่นไหว แต่เบื้องหลังคำพูดที่อ่อนโยนนั้น กลับซ่อนความโหดเหี้ยมที่ไม่มีใครรู้

นางมองไปยังฮูหยินใหญ่เก่าที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้น ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาเทียม "ท่านฮูหยินเก่า... ข้าหวังว่าเราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข ข้าจะดูแลท่านเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง"

คำพูดที่ฟังดูอ่อนโยนนั้น กลับเป็นเหมือนมีดที่แทงใจฮูหยินใหญ่เก่าอย่างเจ็บปวด การที่ถูกเรียกว่า "ฮูหยินเก่า" และถูกสัญญาว่าจะได้รับการดูแลเหมือน "พี่สาว" ทำให้นางรู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างสุดขีด

นางมองไปยังเหล่าเมียน้อยด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน "และเหล่าน้องสาวทุกคน... ข้าหวังว่าเราจะเป็นครอบครวที่อบอุ่น ข้าจะดูแลทุกคนอย่างดีที่สุด"

เมียน้อยทั้งหมดต่างก้มหน้าลงอย่างไม่เต็มใจ พวกนางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความเป็นจริงที่ว่า บัดนี้พวกนางต้องเชื่อฟังหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าและเพิ่งเข้ามาในจวนได้ไม่นาน

นางมองไปยังจ้าวเหยียนและจ้าวคัง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพเทียม "คุณชายเหยียน... คุณชายคัง... ข้าหวังว่าจะได้รับคำแนะนำจากท่านทั้งสอง เพื่อให้ข้าสามารถดูแลจวนได้อย่างดีที่สุด"

จ้าวเหยียนและจ้าวคังต่างก้มหน้าลงอย่างเคร่งเครียด พวกเขาไม่กล้ามองตาไป๋หลิน เพราะกลัวว่าจะเผยให้เห็นความปรารถนาและความรู้สึกผิดที่ซ่อนอยู่ภายใน

แม่ทัพใหญ่ประกาศเสียงดัง "งานเลี้ยงฉลองจะจัดขึ้นในคืนนี้! ทุกคนในจวนต้องมาร่วมแสดงความยินดีกับฮูหยินใหม่!"

เสียงเฮโห่และการปรบมือดังขึ้นจากฝูงชน แต่เสียงส่วนใหญ่ฟังดูไม่จริงใจนัก ทุกคนทำเป็นแสดงความยินดี แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความริษยา

ชิงเหยายืนมองดูทุกคนด้วยรอยยิ้มที่งดงาม นางรู้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่เหตุการณ์สำคัญจะเกิดขึ้น ฤทธิ์ยา "บุปผาล่มเมือง" จะทำงานหนักที่สุดในงานเลี้ยง เมื่อทุกคนดื่มเหล้าและกินอาหารที่ปนยา ความปรารถนาและความริษยาจะลุกโชนขึ้นจนไม่อาจควบคุมได้

นาง... พร้อมที่จะเดินออกจากซากปรักหักพังของตระกูลจ้าว เพื่อมุ่งหน้าสู่เป้าหมายสุดท้ายคือราชสำนัก ด้วยเลือดของคนเหล่านี้ที่สังเวยความแค้นของนางทั้งหมด

เพลิงราคะที่จุดขึ้นในคฤหาสน์พยัคฆ์... กำลังจะกลายเป็นนรกที่เผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

และหลินชิงเหยา... คือผู้กำกับฉากที่ยืนยิ้มอยู่ในเงามืด ด้วยสายตาของผู้ชนะที่กุมบังเหียนแห่งความพินาศไว้ในมือเพียงผู้เดียว

เมื่อพิธีประกาศสิ้นสุดลง ผู้คนค่อยๆ แยกย้ายกันไป แต่บรรยากาศหนักอึ้งยังคงแขวนลอยอยู่ในอากาศ ทุกคนต่างมีความคิดและแผนการของตนเอง

ความหายนะที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในคืนนี้