นังแมวตัวนี้แหละ คือดัชเชล

หลังจากเดินดูตลาดก็เตรียมตัวกลับเพราะใกล้มืดแล้ว ดยุกเดินมาหยุดที่หน้าฉันก่อนจะมองข้อมือฉันแล้วพูดเสียงเรียบว่า

“เ๯้าน่ะ มานั่งม้ากับข้า ข้ามีธุระจะคุยด้วย”

“ธุระอะไรหรอคะ”

ฉันถามด้วยความสงสัยดยุกไม่ตอบอะไร ก่อนจะคว้ามือฉันและจูงไปอย่างไว จนท่านชายมองตามแบบงงๆ

“เอ่อออ ท่านพี่คะ…”

ยัยคุณหนูมองฉันตาปริบๆ

“ข้ามีธุระจะคุยกับนาง ต้องขออภัยคุณหนูที่ต้องแลกม้าด้วยนะครับ”

“...ค่ะ”

คุณหนูมองตาขวางใส่ฉันก่อนจะปึงปังเดินไปหาพี่ชายตัวเองและบ่บมุบมิบอะไรไม่รู้

“ขึ้น”

จู่ๆ ท่านชายก็บอกให้ขึ้น ขึ้นอะไรยะเห็นชั้นเป็๲วัลเดอร์วูเม้นรึไง

“ฉันขึ้นเองไม่เป็๞ค่ะ”

“อ่อออ.. เมื่อกี้เห็นระริกระรี้สอนกันนึกว่าเป็๲แล้ว”

ดยุกพูดแซะฉันก่อนจะอุ้มฉันขึ้นม้าและโดดขึ้นมาอยู่หลังฉันพร้อมเอามือมาโอบเอวและดึงฉันเข้าไปชิดกับลำตัวเขาอย่างแรง

“อะไร อะไรอีก เป็๲บ้าเรอะ”

ฉันแอบบ่นอุบอิบด้วยความหงุดหงิดอีตาดยุกบ้านี่

“ข้าได้ยินนะ”

ดยุกกระซิบที่ข้างหนูฉัน พร้อมเป่าลมเข้าหูจนฉันขนลุกไปทั้งตัว

“เราจะเดินทางกลับกันแล้วนะครับพยายามอย่าเดินออกเส้นทางและรักษาระยะห่างไว้ในดีนะครับ”

ดยุกควบม้านำทางรอบกลับอาจจะเร็วกว่ารอบมาหน่อยเพราะต้องทำเวลาแข่งกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า

ฉันเกาะเชือกม้าแน่นเพราะกลัวตกต้องใจแป้วกว่าเดิม เนื่องจากดยุกจอมโวยบังคับม้าด้วยมือข้างเดียวเพราะอีกข้างกอดเอวฉันไว้แน่นไม่ปล่อย

“ปะ ปล่อยเอวฉันก็ได้นะคะท่านขับม้าด้วยมือข้างเดียว มัน…”

ฟึ่บ

โอ้ย ไอ้บ้าเอ้ย ดยุกดึงเอวฉันไปแน่นกว่าเดิมจนแทบจะนั่งบนลำตัวเขาแล้ว

“ทำไม กลัวคนของเ๽้า เข้าใจผิดหรอ”

‘คนของเ๯้า’ หมายถึง ใครหรอ

ท่านชายหรอ รึโจอาน ...อะไร หึงงั้นหรอรึประสาทไปเอง

ฉันที่เริ่มหงุดหงิดตาดยุก ก็เริ่มเสียงแข็งใส่

“หึ ก่อนจะห่วงคนของฉัน คุณไปห่วงคนของคุณเถอะค่ะมองฉันอย่างกับจะกินไส้”

ฉันว่าแซะดยุกไปดยุกก็เงียบไปตอบ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันต้องช็อคโลก คือฉันรู้สึกได้ถึงดุ้นอะไรสักอย่างแข็งๆ ดันก้นฉันอยู่

กระดูกหลังม้าหรอหรืออะไรน่ะ ทำไมมันรู้สึกแข็งขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเจ็บ พอคิดแบบนั้นฉันก็เริ่มหน้าแดงขึ้น เพราะมีอีกอย่างที่คิดว่าน่าจะใช่ คือ ‘สิ่งนั้น’ของท่านดยุก

บะ บ้าหรอ บนหลังม้านี่นะ ใครมันจะไปมีอารมณ์กัน

ฉันที่ตัวแข็งจนไม่กล้าขยับได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอของดยุก

“เพราะเ๯้านั่นแหละ”

“อะ เอ๋ ฉันทำอะไรคะ”

“เพราะเ๯้าชอบขยับ…”

“.... >\\\<”

ไอ้บ้า เขากำลังยอมรับว่ามีอารมณ์บนหลังม้าจริงๆ หรอ แถมเพราะฉันอีก กรี๊ดดดด เจอคนโรคจิตค่าาา

เราทั้งคู่เงียบอยู่แบบนั้นจนถึงคฤหาสน์ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน ๻ั้๹แ๻่ลงม้า ดยุกก็รีบดิ่งเข้าห้องโดยไม่สนใจแขกเหลื่อเลย

สงสัยอายมั้ง

ฉันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงก็เขินอายจนหน้าร้อนผ่าว ว่าไอ้ดุ้นที่ทิ่มก้นฉันเมื่อเย็น มันคือ ‘สิ่งนั้น’ทำไมดยุก …อ่อนไหวง่ายขนาดนั้นนะ

เช้ามาทุกคนรีบจัดแจ้งเพราะต้องเตรียมส่งแขก ข้าวของถูกเรียงรายขึ้นรถม้าแล้ว ดยุกยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ล่ำลากับยัยคุณหนูนั่นอยู่

“ข้าสนุกมากเลยค่ะท่านพี่…ไว้โอกาสหน้าจะมาใหม่นะคะ”