ทะลุมิติไปรวยในยุค 70 ด้วยห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ตอนที่35 : สองชั่วโมงที่หายไป

รุ่งเช้าลู่ชิงเหอยืนอยู่หลังโรงสีเก่า

ในมือเป็นสำเนาเวลาเดินรถสามเที่ยว

เที่ยวแรกออกจากคลังสองทุ่มสิบห้าแต่ลงรับปลายทางหลังเที่ยงคืน

เที่ยวที่สองหายไปหนึ่งชั่วโมงสี่สิบเจ็ดนาที

เที่ยวที่สามหนึ่งชั่วโมงห้าสิบกว่านาที

ช่วงเวลาต่างกันเล็กน้อยแต่ใกล้กันเกินกว่าจะเป็นความบังเอิญ

ลู่กลับไปดูตารางเวรอีกครั้งก่อนออกจากโรงเก็บ

คนเฝ้าคลังที่ถูกสลับออกไม่ได้หายไปไหนเขายังทำงานตามปกติ เพียงถูกย้ายไปอีกจุดในคืนที่รถผิดปกติออกจากคลัง

ถ้ารีบเรียกมาถามตอนนี้คนที่จัดเวรจะรู้ทันทีว่าความเปลี่ยนแปลงถูกสังเกต

เขาจึงเลือกไม่แตะ

ความอดทนในงานแบบนี้ไม่ใช่รอเพราะไม่มีทางเลือก

เป็นการยอมปล่อยคำถามไว้ชั่วคราวเพื่อให้คนที่คิดว่าตัวเองปลอดภัยทำผิดซ้ำ

บนพื้นโรงเก็บมีรอยครูดใหม่กว้างพอๆ กับฐานลัง

ทีมอีกชุดรายงานว่าช่วงสองคืนที่ผ่านมามีคนผลัดกันใช้ทางเดียวกันแต่ไม่เคยเข้าพร้อมรถจากคลัง

นั่นสนับสนุนภาพการแบ่งช่วงขนส่ง

คนจากต้นทางไม่จำเป็นต้องพบคนปลายทาง

ลู่ชิงเหอขีดเส้นบนแผนที่เพียงหนึ่งเส้นแล้วหยุด

เขาไม่ต้องการทำแผนที่ให้แน่นด้วยสิ่งที่ยังเป็นเพียงความเป็นไปได้

อีกจุดหนึ่งของเส้นทางมีเศษเชือกป่านติดหนามไม้

ทีมเก็บไว้เทียบกับเชือกที่ใช้มัดของในคลังแต่ลู่ไม่ให้ใครพูดว่าเป็นเชือกชุดเดียวกันก่อนผลตรวจ

ร่องรอยเล็กๆ หลายอย่างกำลังชี้ไปทิศเดียวกัน

ทว่าเขารู้ว่าคดีที่พังง่ายที่สุดคือคดีที่คนสืบชอบคำตอบของตัวเองมากเกินไป

นายทหารคนหนึ่งย่อตัวดู

“ถ้าเทียบกับลังที่หายจากรายการขนาดใกล้กันครับ”

ลู่ชิงเหอตอบ “จดว่าใกล้กันอย่าเขียนว่าเป็นลังเดียวกัน”

อีกฝ่ายรับคำ

ความต่างของคำหนึ่งคำอาจดูเล็ก

แต่ถ้ารายงานผิดตั้งแต่ต้นคนที่อ่านต่อจะสร้างข้อสรุปบนสิ่งที่ไม่เคยพิสูจน์

รายงานใหม่จากคนเฝ้าทางทำให้ภาพแคบลงอีก

เกวียนคันหนึ่งผ่านทางเลียบป่าในสภาพเบา

ขากลับรอยล้อกดดินลึกกว่าเดิม

ของบางอย่างถูกใส่ขึ้นระหว่างทาง

“คนขับเป็นคนหนานซานไหม”ลู่ชิงเหอถาม

“ไม่ครับมาจากอีกหมู่บ้าน”

“เขารู้จุดรับหรือ?”

“น่าจะรู้แค่จุดนัด”

ลู่ชิงเหอมองแผนที่

รถจากคลังออกเส้นหลัก

เวลาหาย

ของพักหลังโรงสี

จากนั้นถ่ายลงเกวียนอีกชุด

ถ้าทำแบบนี้จริงคนแต่ละจุดไม่จำเป็นต้องรู้ทั้งเส้น

“อย่าแตะคนขับ”

นายทหารมองเขา“ถ้าเขาหนี?”

“จับตอนนี้เราจะได้แค่คนขับ”

“แล้วเรารออะไรครับ”

“รอให้ของพาเราไปหาคนที่รับช่วงต่อ”

ช่วงสายทีมกระจายดูเส้นทางจริง

รอยล้อชุดเดียวกันไปโผล่ตรงทางตัดเข้าพื้นที่ด้านนอกหนานซาน

ไม่ได้เข้ากลางหมู่บ้าน

เพียงผ่านใกล้พอให้คนจากในหมู่บ้านเอาของออกมาส่งได้โดยไม่ต้องมีรถแปลกหน้าเข้าไป

“ใช้ชาวบ้านเป็นช่วงต่อได้”นายทหารคนหนึ่งพูด

“หรือใครก็ได้ที่คิดว่าตัวเองแค่รับจ้าง”ลู่ชิงเหอตอบ

เขากลับหน่วยผลิตตอนบ่าย

หลินซูเหยากำลังยืนข้างตะกร้าของชาวบ้านสองคนตรวจตัวอย่างเพียงไม่กี่ชิ้น ไม่ได้คัดให้ทั้งหมด

พอเห็นเขาเธอทัก

“ผู้พันลู่”

“วันนี้ยังทำงานทางนี้หรือ?”

“กลางวันค่ะ”

เขามองเธอ

“จำคำเตือนได้ก็ดี”

หลินซูเหยายิ้ม“ฉันไม่ได้อยากพิสูจน์ว่าผู้พันพูดจริงแค่ไหนค่ะ”

“ผมก็ไม่ได้อยากให้พิสูจน์”

คนงานที่ยืนใกล้หลุดยิ้ม

เธอทำเป็นไม่เห็น

ลู่ชิงเหอถาม “ช่วงกลางคืนทางเลียบป่าฝั่งนี้มีคนใช้มากไหม”

ซูเหยาคิดก่อนตอบ

“ช่วงนี้น้อยค่ะกลางคืนหนาวและมืดเร็ว ถ้าเป็นคนหนานซาน ส่วนใหญ่ใช้ทางหลักเพราะพื้นดีกว่า”

“มีเกวียน?”

“มีบ้างค่ะแต่ฉันพูดจากที่เห็นนะคะ ไม่ได้รู้ทุกบ้าน”

“แบบนั้นก็พอ”

คำตอบทำให้เธอมองเขานิดหนึ่ง

เขาไม่ได้ต้องการให้เธอเดาแทนส่วนที่ไม่รู้

ก่อนแยกลู่ชิงเหอพูด

“ถ้าเห็นคนขนของตอนกลางคืน อย่าตาม”

“ฉันไม่คิดตามค่ะ”

“ดี”

คราวนี้หลินซูเหยาหัวเราะ

“ในที่สุดก็ใช้คำเดิมอีกแล้ว”

มุมปากเขาขยับ

ก่อนจากกันลู่ชิงเหอมองตะกร้าหลายใบที่มีปมเชือกต่างกัน

“ของหลายบ้านหรือ?”

“ค่ะลองรวมวันส่งเดียวกัน”

“คุณได้เงินจากทุกตะกร้าเลยหรือ?”

หลินซูเหยาส่ายหน้าทันที “ไม่ค่ะ ของใครก็เงินของคนนั้น ฉันกำลังลองดูว่าถ้ารวมขั้นตอนการคัดกับเวลาส่ง จะลดของเสียได้แค่ไหน”

“แล้วคุณได้อะไร”

คำถามทำให้เธอยิ้ม

“ตอนนี้ได้ข้อมูลค่ะถ้าทำซ้ำได้ค่อยคิดว่าฉันควรได้อะไรจากมัน”

ลู่ชิงเหอมองเธอครู่หนึ่ง

“สมกับเป็นคุณ”

เธอหัวเราะ“ประโยคนี้ฟังอันตรายกว่าคำว่าดีอีกนะคะ”

เขาเดินจากไปโดยไม่ได้บอกว่าสิ่งใดกำลังเกิดขึ้นหลังโรงสี

หลินซูเหยาก็ไม่ได้ถาม

หลินซูเหยากำลังจะหันกลับไปทำงานลู่ชิงเหอกลับเรียก

“ซูเหยา”

น้อยครั้งนักที่เขาจะเรียกชื่อเธอตรง ๆ แบบนี้

เธอหัน

“ถ้ากลับบ้านมืดให้ใช้ทางหน้าหมู่บ้าน”

“รับทราบค่ะ”

เขาเดินไปแล้ว

เธอยืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนรู้ตัวว่าตัวเองกำลังมองตาม

จึงรีบก้มลงจับเชือกตะกร้าแทน

หลังลู่ชิงเหอจากไป หญิงคนหนึ่งถามเธออย่างล้อ ๆ

“ผู้พันมาคุยเรื่องงานของเธอทุกครั้งเลยหรือ”

หลินซูเหยาก้มผูกเชือก“เขามาถามเรื่องทางค่ะ”

“แล้วถามของด้วย”

“เห็นอยู่ตรงหน้าก็ถามค่ะ”

“อ้อ”

เสียงยาวนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่น

หลินซูเหยาทำเหมือนไม่ได้ยินแต่ปลายหูร้อนขึ้นนิดหนึ่งอย่างน่ารำคาญ

เธอเคยเจรจากับผู้บริหารทั้งห้องโดยไม่กะพริบตา

กลับมาตอบคำแซวของป้าสองคนในหมู่บ้านไม่คล่อง

เรื่องนี้ไม่มีประโยชน์ต่อยอดขายแม้แต่น้อย

เธอจึงตัดสินใจไม่คิดต่อ

ช่วงเย็นเธอตรวจยอดของที่คนสองบ้านนำมาทดลอง

จำนวนยังไม่มากแต่ปัญหาใหม่เริ่มเห็นแล้ว

ถ้าของมาจากหลายบ้านแล้วทุกคนเอามาหาเธอคนละเวลา เธอจะเสียทั้งวันไปกับการยืนรับตะกร้า

จุดรับต้องมีเวลา

เกณฑ์ต้องมองแล้วตัดสินได้โดยไม่ต้องถามเธอทุกครั้ง

ความคิดนี้ถูกจดไว้สั้นๆ ก่อนเลิกงาน

ส่วนอีกฟากหนึ่งลู่ชิงเหอวางหมุดลงบนแผนที่

จุดพักจากสมมติฐาน

กลายเป็นเส้นทางที่ยืนยันได้แล้ว

และปลายทางหนึ่งของมัน

อยู่ใกล้หนานซานเกินกว่าจะมองผ่าน