LOVEBOY ARTIST : ตอนที่ 1
“นินลงมากินเข้าได้แล้วลูก เดี๋ยวทำงานสายนะ” เสียงเรียกของสาดังขึ้นเรียกลินิน ลูกสาวของเธอที่กำลังแต่งตัวไปจะไปทำงานอยู่บนบ้าน
“มาแล้วค่ะแม่”
ตึงๆๆ หญิงสาวตอบรับเสียงเรียกของแม่ พร้อมวิ่งลงมาด้านล่าง
“นินอย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก” สาเอ๋ยเสียงดุใส่ลูกสาว นินก็ทำสีหน้าง๋อยๆ ที่โดนแม่ดุ ก็จะเดินไปลงบนโต๊ะกินข้าวที่แม่เธอทำไว้
“อร่อยไหมลูก”
“อร่อยมากเลยค่ะแม่ แต่นินไม่อย่างให้แม่ต้องตื่นมาทำอาหารให้นินแต่เช้า นินอยากให้แม่พักผ่อนนะค่ะ” เธอหันไปพูดกับแม่ด้วยความเป็ห่วง เพราะว่า่นี้ของเธอไม่สบายบ่อย แต่แม่ของเธอก็ยังดื้อไม่ยอม
“ไม่เป็ลูก ยังไงแม่ก็ต้องตื่นมาทำขนมอยู่แล้ว”
“นินไม่อยากให้แม่ทำงานแล้วนะค่ะ นินอยากให้แม่พัก ส่วนหนี้นินจะทยอยใช่ให้เอง”
“ไม่เป็ไรลูก แค่นี้เอง อีกอยากแม่ไม่อยากอยู่เฉย......”
“........ กินข้าวต่อเถอะเดี๋ยวไปทำงานสายนะ” สาบอกกับลูกสาวของเธอพร้อมทั้งลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู แต่ให้ทำไงได้เธอไม่อยากเป็ภาระให้กับลูก ไหนจะหนี้ที่ผัวเก่าเธอไปสร้างไว้แล้วหนีไปปล่อยให้เธอใช่หนี้แทน
ตึง!ตึง!
เสียงทุบประตูอย่างแรงที่หน้าบ้านดังขึ้นทำให้คนที่อยู่ในบ้านหันไปมองตามเสียงหน้าประตูด้วยความกลัว ก่อนที่จะมีเสียงะโดังเข้ามา
“เห้ยย!เปิดประตู ฉันรู้ว่ามีคนอยู่....”
“.... ออกมาก่อนที่ฉันพังบ้านแก” สิ้นเสียงของชายที่ยืนหน้าบ้าน ทำให้นินที่นั่งอยู่ข่มความกลัวแล้วจะลุกขึ้นจะไปเปิดประตู
“นินมันอันตรายนะลูก” สาที่เป็ห่วงลูกสาวจึงดึงมือของลูกสาวไว้
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ พวกมันไม่ทำไรเราหรอก เพราะยังต้องใช่หนี้ให้มันอยู่” หญิงสาวพูดจบก็เดินไปเปิดประตู
แอ๊ด
“มาแหกปาก!ทำอะไรแต่เช้า” ฉันพูดขึ้นกับพวกเ้าหนี้ที่อยู่หน้าบ้าน ด้วยน้ำเสียงที่แข็งพยายามข่มความกลัวไว้
“แหม่คนสวย หน้าตาก็ดีพูดให้มันเพราะๆ เหมือนหน้าตาหน่อยสิ” ชายหนึ่งในนั้นพูดขึ้นพร้อมมองด้วยสายตาลวนวาม ทำให้หญิงสาวไม่พอใจอย่างมาก
“ถ้าให้ฉันพูดดีๆ กับแกให้ฉันไปพูดกับหมายังดีกว่า”
“แก!!!” ทำให้ชายที่พูดกับเธอโมโหจัดง้างมือเตรียมจะตบลงไปบนหน้าของหญิงสาวแต่ทว่า.......
“อย่าทำอะไรลูกฉันนะ!!!” สาที่ออกมาเห็นในตอนที่ชายคนนั้นกำลังจะตบลูกเธอทำให้เธอะโห้ามพร้อมวิ่งไปหาลูกสาว แต่เพราะร่างกายที่ไม่แข็งแรงของเธอทำให้เธอที่จะเข้ามาห้ามกับทรุดไปกลับพื้น
“แม่ค่ะ!” ฉันที่เห็นแม่ทรุดลงกับพื้นรีบวิ่งเข้าดูด้วยความเป็หวง
“ฉันจะไม่ทำลูกของแกหรอก ที่ฉันมาเพราะถ้ารอบนี้แกยังไม่จ่ายหนี้อีก ครั้งหน้าฉันมายึดบ้านแกแน่หรือว่า...........”
“..............ฉันจะเอาลูกแกไปขายในบ่อนดีนะ สวยๆ แบบนี้น่าจะได้ราคาดีอยู่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ไปเว้ยพวกเรา” พอพูดจบพวกมันก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้สองแม่ลูกไว้ตรงนั้น
หลังจากเหล่าเ้าหนี้ของเธอเดินจากไปแล้วเธอจึงค่อยๆๆ พยุงแม่ของเธอให้ลุกขึ้น แล้วพาแม่ไปนั้งข้างในบ้าน
"แม่ไปหาหมอไหมคะ" นินถามแม่ด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรลูก แม่ไม่เป็ไร เราไปทำงานเถอะเดี๋ยวถ้าสายจะโดนเขาว่านะลูก"
"แต่ว่า......"ยังไม่ทันที่หญิงสาวพูดจบ สาก็เอ๋วบอกลูกเพื่อไม่ให้ลูกต้องเป็ห่วง
"แม่ไม่เป็ไร เดี๋ยวแม่นั่งพักสักแปบก็หายแล้ว เราไปเถอะ"
"ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าแม่ไม่ไหวหรือพวกนั้นมันมาอีกแม่ต้องโทรบอกนินนะคะ"
"ได้ลูก"
"งั้นนินไปนะคะ"หลัวจากพูกกลับแม่เสร็จฉันก็เดินไปขึ้นเมล์เพื่อจะเดินทางไปทำงานที่ร้านอาหาร
"เห้ออออ"ฉันถอนหายใจออกมาด้วยเหนื่อยกับชีวิต แต่ก็นะฉันต้องสู้เพราะตอนนี้ฉันยังมีแม่ที่ต้องดูแล ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปี4 เทอมสุดท้าย เทอมนี้ฉันก็เหลือแค่ฝึกงานฉันจึงมีเวลาไปทำงานมากขึ้น ฉันพยายามหาเงินเพื่อเบาภาระแม่ให้ได้มากที่สุดเพราะไม่อยากให้แม่เหนื่อย ไหนจะหนี้จากคนที่เป็พ่อฉันสร้างไว้อีก ฉันจึงอยากช่วยแม่ให้ได้มากที่สุด
เอี๊ยดดดด
เสียงเบรกรถดังขึ้นฉันจึงเดินลงเพราะตอนนี้ถึงร้านที่ฉันทำงานอยู่ ฉันเดินเข้าไปในร้านแล้วเจอกับพี่แอนพี่เ้าของร้าน ฉันจึงเดินเข้าไปกล่าวทักทาย
"สวัสดีค่ะพี่แอน"
"หวัดดีจ๊ะนิน วันนี่มาสายนะเรา "
"พอดีที่บ้านมีเื่นิดหน่อยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ"
"พี่ไม่ได้ว่าอะไรเราหรอกพี่แค่เเซวเราเฉยๆ ไปเตรียมตัวเถอะจะถึงเวลาเปิดร้านแล้ว" พอพี่แอนพูดจบฉันก็เดินไปเตรียมหลังร้าน
----------------------------------------------------------------
แค่มาตอนแรกชีวิตของน้องลินินก็หน้าสงสารแล้ว
ช่วยกดไลค์+คอมเมท์ให้ไรท์ด้วยนะ
95K
