เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 57 อย่าพูดมาก แล้วนั่งให้ดี ๆ

        จวีซือหนานแสดงสีหน้าไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ยังคงเช็ดคราบไวน์บนเสื้อผ้าราวกับลูกแมวเปียกฝน

        กงเจ๋ออวี้ดึงแขนกลับในทันที ดวงตาลึกลับของเขาเคลือบไปด้วยความเฉียบคมพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “เธอคือผู้หญิงของฉัน ถ้ากล้ามาแตะต้องอีก ก็ลองดู!”

        มู่เจียซินยังอยากอธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่กงเจ๋ออวี้ไม่แม้แต่จะมองเธอด้วยซ้ำ เขาดึงจวีซือหนานลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

        เมื่อขึ้นรถมาแล้ว กงเจ๋ออวี้ก็หยิบกระดาษทิชชูจากช่องเก็บของมาให้จวีซือหนาน พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “ทำไมเวลาที่ฉันไม่อยู่ เธอชอบถูกคนอื่นเอาเปรียบอยู่เรื่อยเลยนะ เธอไม่รู้จักป้องกันตัวเองเลยหรือไง”

        จวีซือหนานรับกระดาษทิชชูมาเช็ดผมและใบหน้า “ฉันไม่รู้ว่าเธอกับคุณมีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่ แล้วฉันจะกล้าสู้เธอได้ยังไงล่ะ”

        กงเจ๋ออวี้พิงไหล่เบาะนั่ง พลางก้มหน้ามองเธอ “เธอเป็นคนที่ทำธุรกิจกับบริษัทของฉัน ฉันก็ไม่ค่อยรู้จักเธอนักหรอก”

        จวีซือหนานส่ายหัว “คุณไม่ต้องอธิบายเรื่องนี้กับฉันหรอกค่ะ”

        กงเจ๋ออวี้จึงตอบเธอว่า “เรื่องนี้ฉันจะจัดการ”

        “ช่างเถอะค่ะ เธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นเอง ฉันไม่อยากมานั่งเถียงกับเธอเพราะเรื่องผู้ชายหรอกนะคะ”

        กงเจ๋ออวี้มองจวีซือหนานที่ดูจริงจัง และนึกถึงเรื่องที่จวีซือเฝยเคยรังแกเธอ จึงเอ่ยเสียงเรียบ “เธอใจดีเกินไป ถึงได้ถูกคนอื่นเอาเปรียบตลอดแบบนี้ไง”

        “ฮึ!” จวีซือหนานบ่นเบา ๆ “คุณเองก็ชอบรังแกฉันบ่อย ๆ นี่นา”

        “หา?” กงเจ๋ออวี้เอียงหน้าเข้ามาใกล้ จนจมูกแทบจะแตะกัน “เธอพูดว่ายังไงนะ”

        เธอรีบหันหน้าหนี ไม่กล้าพูดซ้ำคำเดิม

        เวลาผ่านไปพักใหญ่ เมื่อเห็นว่ากงเจ๋ออวี้ยังไม่ขับรถออกไป เธอจึงท้วงขึ้นมา “อ๊ะ... ดึกแล้ว ฉันขอกลับบ้านก่อนนะคะ เสื้อผ้าเปียกไปหมด ไม่สบายตัวเลย”

        กงเจ๋ออวี้หมุนพวงมาลัยในทันที เขาเปลี่ยนทิศทางรถ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ไปเปลี่ยนชุดที่บ้านฉัน”

        “ฉันแค่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำไมต้องไปบ้านคุณด้วย” จวีซือหนานรีบปรามเสียงหลง “นี่! จอดรถก่อน! นี่!”

        “อย่าพูดมาก แล้วนั่งให้ดี ๆ”

        “…”

        ผ่านไปราวยี่สิบนาที ทั้งสองก็มาถึงจุดหมาย

        หลังจากกงเจ๋ออวี้จอดรถเรียบร้อยแล้ว จวีซือหนานก็ลงจากรถตามลงมา เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางสบาย ๆ แน่นอนว่าจวีซือหนานก็ไม่ได้ขัดขืน

        เพราะเธอรู้ว่า ต่อหน้าคนในบ้านของกงเจ๋ออวี้ พวกเขาคือ ‘คู่รัก’

        “คุณชายใหญ่ คุณหนูจวี พวกคุณกลับมาแล้ว”

        แม่บ้านต้อนรับอย่างนอบน้อม

        “อืม” กงเจ๋ออวี้ก็พยักหน้า จากนั้นก็จูงมือจวีซือหนานไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง

        จวีซือหนานมองเขาเดินตรงไปที่ห้องแต่งตัว ในใจยังสงสัยว่าผู้ชายคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่ ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นด้านในห้องแต่งตัว...

        ข้างในจัดวางเสื้อผ้าผู้หญิงอย่างเป็นระเบียบ มีชุดราตรีสง่างามหรูหรา มีเสื้อเชิ้ต สูทผู้หญิง ชุดกีฬาเรียบง่ายสดใส และชุดกระโปรงสำหรับใส่ในชีวิตประจำวันอีกบางส่วน

        เธอตกใจมาก ชี้ไปที่เสื้อผ้าเหล่านี้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ทำไมบ้านคุณถึงมีเสื้อผ้าผู้หญิงเยอะขนาดนี้”

        กงเจ๋ออวี้สอดมือลงในกระเป๋ากางเกง ยืนพิงผนัง นันย์ตาสีดำจับจ้องไปที่จวีซือหนาน ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรออกมา

        เรื่องนี้มันแปลกเกินไป จวีซือหนานยืนครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะตกตะกอนได้ว่า ทั้งหมดนี่อาจเป็นเสื้อของแฟนเขาก็เป็นได้

        เมื่อคิดได้แบบนี้ เธอจึงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด

        “อ๋อ ฉันเข้าใจแล้ว เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของแฟนคุณทั้งหมดเลยงั้นเหรอ”

        สีหน้าของกงเจ๋ออวี้มืดครึ้มลง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ยัยบื้อ! ของพวกนี้ฉันซื้อให้เธอทั้งหมดเลยต่างหาก!”