" เคท " เสียงเรียกจากคนๆหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู เป็ใครไปไม่ได้นอกจากเลน่า เพื่อนสาวของตนก่อนเคทจะรีบเช็ดน้ำตาแล้วหันไปตอบรับเสียงขานนั้น
" โทษที หานานไปหน่อยหนะ " เคทหันมาตอบสาวตัวเล็กตรงหน้าประตูด้วยร้อยยิ้มบนใบหน้า เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่รอยยิ้มเสแสร้งนั้นก็ไม่สามารถเล็ดรอดพ้นผ่านสายตาของเลน่าไปได้ ก่อนเลน่าจะถามขึ้นทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง " ใครทำอะไรแก "
" อึก~ " ทันทีที่เคทได้ยินคำถามนั้นน้ำตาที่เคทพยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาอย่างไม่มีอะไรมาห้ามได้ ดั่งเช่นน้ำตก
" อะไรกัน ที่แท้ก็คิดถึงบ้านหรอกเหรอ ฮ่า ฮ่า " หลังจากเลน่าและเคทออกจากอาคารพักผ่อน เคทก็เล่าถึงเื่ราวที่ทำให้ตนร้องไห้ ว่านั่นเกิดจากความคิดถึงบ้าน ที่ตนออกมาค้างข้างนอกด้วยความที่ไม่ชินนัก
เคทยิ้มรับแหยๆอย่างรู้สึกผิดในใจและรู้ดีว่าเลน่าไม่ได้เชื่อเธออย่างแน่นอน แต่เลน่าเป็คนที่ค่อนข้างใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น และเคารพความเป็ส่วนตัวของคนรอบข้างมากๆโดยไม่ค่อยจะได้สนใจความรู้สึกของตัวเองสักเท่าไหร่
" มากันครบแเล้ว งั้นเริ่มเลยนะ " เสียงของหัวหน้าห้องพูดขึ้นก่อนทุกคนจะเริ่มเข้าไปยืนตรงตำแหน่งเป็วงกลมทั้ง 12 คน และมีสายตะกูลรักษาอีก 7 คน อยู่ภายนอกอาเขตจำลองเพื่อเตรียมรักษาสำหรับผู้ที่ใช้พลังเวทย์เกินขีดจำกัด
และการทำอาเขตวงเวทย์จำลองก็ผ่านไปอย่างไม่มีอุปสรรคใดๆ ก่อนจะเริ่มงานจบระดับ 3 ในวันถัดมา
~~~~~
@หอประชุมใหญ่ในตึกรวม
" เป็อะไรเลน่า " เคทเพื่อนสาวถามเลน่าขึ้นหลังจากเริ่มเข้าร่วมพิธีส่งจบระดับ 3 ในเช้าวันถัดมา ก่อนเลน่าจะหันไปตอบเพื่อนรักด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างกังวลก่อนเลน่าจะหันไปตอบเพื่อนรักด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างกังวล
" ฉันยังไม่เห็นพี่เลย แกเห็นไหม "
" อะ อื้ม นั่นสินะ "
" ไม่เป็ไร เดี๋ยวก็คงเห็นตอนขึ้นไปรับแหวนเองแหละเนอะ " เลน่ายิ้มแหยให้เพื่อนสาวแต่สายตาเต็มไปด้วยความกังวล เหมือนเผื่อใจไว้ว่าเขาคงไม่มาแน่ แต่ก็ไม่อยากจะคิดอย่างนั้น
ทันทีที่ระดับ 3 ทุกคนขึ้นรับแหวนครบ เลน่าก็ยังไม่เห็นอีธานปรากฏตัวมาแม้แต่เงา จึงมีคำถามเกิดขึ้นภายในหัวของตัวเอง ก่อนจะบ่นอุบเบาๆ " ไม่มาจริงๆ "
เคทยืนมองเพื่อนรักข้างๆที่ยืนพูดอย่างล่องลอย ก่อนเลน่าจะพูดขึ้นอีกครั้ง
" เธอรู้ไหมเคท ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องไม่มาแน่ๆ แต่ฉันก็ยังคิด "
" ..... "
" ยังคิด ว่าถ้าไม่มีชื่อพี่ในวันนี้หละก็ ฉันก็จะเข้าใจทุกอย่างได้ทันทีว่าพี่ไปทำงานลับให้ซอยคอร์สจริงๆ "
" ละ เลน่า " เคทค่อยๆเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนรักเบาๆอย่างรู้สึกผิดในใจ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ทำได้แค่ยืนฟังเพื่อนรักตัดพ้อต่อ
" แต่วันนี้ หลังจากได้ยินชื่อพี่ แต่พี่ก็ไม่มา ฉันว่างเปล่ามากเลยเคท ฉันไม่เข้าใจอีกต่อไปแล้วว่าเขาไปไหน ว่าเขาคิดอะไร ทำอะไร และทำไมถึงต้องโกหก ต้องปิดบังฉัน สิ่งที่ฉันคิดว่าจะเข้าใจ ตอนนี้ไม่มีตรงไหนที่เข้าใจแล้วจริงๆ " ระหว่างเลน่าค่อยๆพูดจนจบประโยค โดยมีเพื่อนรักยืนฟังอยู่ข้างๆเธอ อยู่ดีๆสาวตัวเล็กก็ขมวดคิ้วและเดินไปตรงแถวพวกระดับ 3 ทันทีหลังจากระดับ3ปล่อยแถว และเตรียมตัวเข้างานจบ่ค่ำ
" เลน่า จะไปไหนหนะ!! "
" นาย!! " เสียงของสาวตัวเล็กะโดังขึ้นกลางแถวของรุ่นพี่ระดับ 3 ทุนคนรอบข้างหันมามองเธอเป็ตาเดียวด้วยความงุนงง
ปึก!!
เลน่าเดินเข้าไปหาราฟ ทันทีที่ถึงตัวชายหนุ่มเธอรีบใช้มือเล็กๆเอื้อมไปจับคอเสื้อของเขาและกระชากคอเสื้อเพื่อให้หน้าของเขาโน้มตัวลงมาจ้องตากับเธออย่างสุดกำลัง " เขาอยู่ที่ไหน ทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ ฉันหลงคิดไปว่านายจะปล่อยเขาให้จบไปก่อนแล้วค่อยไปสู้ตัวต่อตัวอย่างน่าภูมิใจกว่านี้ "
" ..... " ชายหนุ่มร่างสูงก้มมองสาวตัวเล็กตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนสาวตัวเล็กจะพูดต่อ
" สิ่งที่นายทำมันโคตรทุเรศเลย คงรู้ว่าจัดการเขาไม่ได้ง่ายๆสินะ เลยใช้วิธีสกปรก ให้พี่ฉันต้องกลายเป็ผู้หนีคดีแบบนี้อะ!! "
แป๊ะ!
หลังจากเลน่าพูดไม่ทันจะจบผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่เธอดึงคอเสื้ออยู่นั้น ก็ใช้มือของเขาขึ้นมาจับข้อมือของสาวตัวเล็กอย่างแรง ก่อนจะแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจเอามากๆ เขาค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้สาวตัวเล็กมากกว่าเมื่อกี้ก่อนจะพูดใส่เธอด้วยน้ำเสียงดูถูกและสมเพชเธออย่างไม่รักษาน้ำใจใดๆ
" เธอมันโง่ โง่เกินกว่าที่จะเข้าใจหรือจัดการทุกอย่างเองได้ พอไม่เป็ไปตามที่หวังเธอก็แค่โทษใครสักคนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องโทษตัวเอง และเธอก็โง่ ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ เธอโง่ที่ไม่รู้ว่าฉันเก่งพอที่จะฆ่าพี่เธอได้เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น โดยที่ฉันไม่ต้องใช้วิธีสกปรกอย่างที่เธอพูดเมื่อกี้เลย "
" อึก " สาวตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะค่อยๆพยายามจะดึงข้อมือของตนออกจากมือของชายหนุ่ม แต่ด้วยพละกำลังที่ต่างกันทำให้ชายหนุ่มยิ่งกำมือของเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมและพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ
" ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าไม่มีอีธาน เธอมันก็แค่เศษดิน ฉันพูดผิดที่ไหนกันหละ น่าสมเพช " ทันทีที่ราฟพูดจบเขาก็ปล่อยมือออกจากข้อมือของเลน่าและค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาตรงที่เดิมก่อนจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้จากสาวตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะก้มลงไปมองอย่างสงสัย
" ขอเค้าคืนเถอะ อึก~ ฉันขอพี่คืน งึก~ นายค่อยเอาฉันปะ ปะ อึก~ ไปแทนก็ได้ ถะ ถึงฉันจะไม่เก่งเท่าพี่ งึก~ แต่ฉันจะเป็ประโยชน์ หะ หงึก~ ให้นายแน่นอน ขอร้องเถอะ อึก~ "
" ดูตัวเองตอนนี้ให้ดีเถอะเลน่า " ราฟพูดเสียงแข็งใส่สาวตัวเล็กตรงหน้าที่กำลังร้องไห้และกำเสื้อเขาไว้แน่น สิ่งที่ชายหนุ่มเห็นตอนนี้คือ เลน่าเริ่มเสียสติและพูดจาไม่รู้เื่ ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย ทำให้ราฟอดไม่ได้ที่จะถอดแจ็คเก็ตของตัวเองออกและค่อยๆเอาไปครุมหัวของเลน่าแบบลวกๆอย่างไม่ได้อ่อนโยนเท่าไหร่นัก ก่อนพูดใส่ผู้คนที่กำลังจ้องมองอยู่รอบๆ ด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างจริงจัง
" ถ้ายังไม่หยุดมองกันหละก็จะไม่มีใครได้เดินออกไปจากตรงนี้เลยสักคนเดียว " จากสายตาของทุกคนที่กำลังมองมาเป็ตาเดียวเมื่อกี้หลบตาทันทีหลังจากได้ยินสิ่งที่ราฟพูด เพราะทุกคนรู้ดีว่าเขากล้าทำจริงๆ และก็ไม่มีเด็กระดับ 3 คนไหนกล้าลองดีกับเขานัก เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าเขากลับมาเพราะคำขอร้องจากซอยคอร์สซึ่งนั่นก็ยืนยันได้มากพอแล้ว ว่าราฟมีฝีมือมากขนาดไหน
" เวลาเธอร้องไห้ มันน่าเกลียดจนทำฉันขายขี้หน้าเลยหละ รู้ตัวเองหรือเปล่า หายไปไหนแล้วหละยัยคนเก่งคนนั้นหนะ "
" อึก~ ฉะ ฉัน~ งึก~ " เลน่าพยายามจะพูดบางอย่างหลังจากที่ชายหนุ่มแซะเธอจบ แต่ชายหนุ่มก็พูดขัดขึ้นเสียก่อน ก่อนที่เลน่าจะได้พูดอะไรต่อ
" เธอมองฉันดีๆสิเลน่า เธอคิดว่าเป็ฉันจริงๆงั้นหรอ เธอช่วยเอาสมองเล็กๆของเธอคิดดูอีกทีว่าตอนนี้เธอควรทำอะไรกันแน่ " เลน่าค่อยๆเอามือขึ้นมาจับเสื้อแจ็คเก็ตที่คุมหัวไว้ และเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด
" หงึก~ อึก~ " เลน่ายังคงสะอื้นไห้ต่อ
" เธอช่วยอยู่เฉยๆไปอีกนิด ทำตัวให้ฉลาดกว่านี้เธอไม่ใช่คนโง่ ถ้าอยู่ในโลกที่โหดร้ายนี้ได้ในจุดที่จะไม่เป็ภาระของฉัน ไว้ฉันจะมารับ "
หลังจากชายหนุ่มพูดจบ สาวตัวเล็กหยุดร้องไห้ไปชั่วขณะและทำหน้างุนงงก่อนจะถาม " นายหมายความว่าไง "
" ก็ถ้าถึงตอนนั้นเธอทำได้อย่างที่ฉันพูด ไว้ฉันจะพาเธอไปตามหาอีธาน และที่เธอบอกจะเป็ประโยชน์ให้กับฉัน ฉันจะรอวันนั้น " เลน่าเบิกตากว้างกับคำพูดของเขา เธอเข้าใจผู้ชายตรงหน้าผิดไปอย่างอย่างมหันต์ ตอนนี้เลน่ารับรู้ได้ถึงความจริงใจและความอบอุ่นที่เอ่อล้นออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้าเธอ เธอเข้าใจทุกสิ่งอย่างกระจ่างแล้ว ว่าราฟไม่ใช่คนที่จับตัวพี่ของเธอไปอย่างแน่นอน เขาคือคนที่คอยอยู่ข้างๆเธอมาตลอดด้วยซ้ำ แต่แค่ไม่รู้จักการแสดงออกเท่านั้นเอง
กึก~
ราฟค่อยๆเลื่อนมือขึ้นมาบริเวณเหนือหัวของเลน่า ก่อนจะใช้หลังมือของนิ้วชี้และกลางเคาะเข้าไปที่หน้าผากของสาวตัวเล็กตรงหน้าเขาและพูดประโยคสุดท้ายไว้ให้เธอ " ฉันจะรอ "
ซึ่งประโยคที่เค้าพูดทิ้งท้ายไว้ให้เลน่าในครั้งนี้มันต่างจากทุกๆครั้ง คำพูดและความอบอุ่นของราฟทำให้สาวตัวเล็กหลบสายตาอย่างไม่ตั้งใจพร้อมกับใบหน้าแดงระเรื่อ ก่อนเธอจะตอบราฟไปอย่างไม่ทันคิด
" ฉันก็จะพยายามให้ดีจนถึงวันนั้นนะ " นั่นทำให้ทั้งเลน่าและราฟงุนงงไม่ต่างกันที่ทั้งสองรู้สึกแปลกไปทันทีอย่างสิ้นเชิงหลังจากได้ปรับความเข้าใจกัน ก่อนชายหนุ่มจะยิ้มและเดินแยกออกไป เหลือทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังใหญ่ที่ชวนมองอย่างอดใจไม่ได้และแจ็คเก็ตที่เค้าทิ้งไว้ให้เลน่า
~~~~~
เอ๊ะ แปลกๆน้า555
#####################################
ทุกคนได้กลิ่นตุๆเหมือนเมต้าซ์มั้ยนะ?
อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้เมต้าซ์ด้วยน้า
ขอบคุณมากๆค่ะ กราบแบบเบญจางคประดิษฐ์
#######################################
1K
