ณ ทางขึ้นเขาหน้าสำนักเขาต้าลู่ ได้มีขบวนรถม้า และทหารของราชสำนักจำนวนหนึ่ง กำลังควบม้ามุ่งตรงมาที่สำนักเขาต้าลู่ด้วยความรวดเร็ว ทำให้ศิษย์ในสำนักต่างใและทันใดนั้นเอง ขบวนรถม้า และทหารก็ได้หยุดอยู่หน้าประตูทางเข้าสำนักเขาต้าลู่
"หยุดดดดด" ผู้นำทหารสั่งให้ม้าหยุด ที่หน้าประตู ทันใดนั้นได้มีอาจารย์จากสำนักได้ออกมาต้อนรับทันที "เชิญทุกท่านด้านใน"
เมื่อขบวนม้าเข้ามาถึงด้านใน ได้มีอาจารย์ของสำนักเดินตรงมาที่รถม้า และแจ้งกับผู้ที่อยู่บนรถม้าว่า "ท่านอ๋อง รีบหน่อยเถอะ ท่านอาจารย์ใหญ่รอท่านที่ห้องนานแล้ว อาการของท่านอาจารย์ไม่สู้ดีนัก" สิ้นสุดเสียงของอาจารย์ในสำนัก ท่านอ๋องได้เร่งฝีเท้าไปยังห้องอาจารย์ใหญ่ทันที เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องก็พบกับฮ่าวเซียน ที่นั่งร้องไห้อยู่หน้าห้อง "ฮ่าวเซียน หลานเป็อะไร แล้วเหยียนเออร์เป็อย่างไรบ้าง" ท่านอ๋องเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง "เหยียนเออร์นอนอยู่ด้านใน และมีท่านอาจารย์ดูแลอยู่ ท่านอาจารย์สั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไป" เมื่อได้ยินคำตอบของ ฮ่าวเซียน ท่านอ๋องก็รีบเดินเข้าห้องทันที
บรรยากาศภายในห้องนั้นดูอึมครึม และเงียบสงัด ไม่ต่างอะไรจากป่าเขาในยามกลางคืนที่แม้แต่เสียงจิ้งหลีดก็ไม่ได้ยิน ท่านอ๋องยังคงเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่ลังเล ทันใดนั้นก็ต้องหยุดชะงัก เพื่อพบร่างของบุตรสาวตน นอนบนเตียงด้วยความอิดโรย สภาพไม่ได้ต่างจากศพแม้แต่น้อย น้ำตาผู้เป็พ่อแทบไหลออกมาเดี๋ยวนั้น เมื่อเห็นสภาพบุตรสาวที่เป็ดังแก้วตาดวงใจนอนไม่ได้สติ "เหยียนเออร์ เหยียนเออร์ ได้ยินพ่อไหมลูก เหยียนเออร์ เ้าตื่นขึ้นมาคุยกับพ่อของเ้าได้แล้ว เหยียนเออร์"
"ท่านอ๋อง นางไม่เป็อะไรแล้ว พักรักษาตัวสัก 3 วันก็ให้พานางกลับไปกับท่านเถอะ"
เสียงแ่เบาจากมุมหนึ่งของห้อง เมื่อท่านอ๋องมองไปที่ต้นเสียง ก็พบกับอาจารย์ใหญ่ที่ร่างกายอิดโรย เส้นผมสีขาว ใบหน้าเหี่ยวย่น ราวชายชะราอายุ 90ปี ท่านอ๋องใกับภาพที่เห็นและได้เอ่ยถามกับท่านอาจารย์ใหญ่ทันที "ท่านอาจารย์ เกิดเื่อะไรขึ้นกับท่าน เหตุใดท่านถึงมีสภาพเช่นนี้ ท่านาเ็หนักเพียงนี้ เหตุใดไม่มีศิษย์ดูแลข้างกาย" สิ้นสุดเสียงท่านอ๋อง อาจารย์ใหญ่ก็รีบบอกเื่สำคัญกับท่านอ๋องทันที
"ท่านอ๋อง ท่านต้องตั้งใจฟังสิ่งที่ข้าจะพูดและเก็บเื่นี้เอาไว้เป็ความลับ ห้ามบอกผู้ใด และเมื่อเหยียนเออร์เติบโตเป็ผู้ใหญ่ ก็ให้ท่านเป็ผู้ตัดสินใจว่าสมควรบอกเื่นี้แก่นางหรือไม่ " ลมหายใจของท่านอาจารย์ใหญ่แ่ลงเรื่อย ๆ แววตาอ่อนล้า คล้ายคนใกล้จะหมดลมไม่มีผิด
"ท่านอ๋อง ตอนนี้บนร่างกายของบุตรสาวท่านไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เืบนกายนาง สามารถใช้เป็ยารักษาโรค เืจากหัวใจสามารถต่อชีวิตให้กับอีกคนได้ เมื่อใดก็ตามที่นางใช้กริชเล่มนี้แทงเข้าที่หัวใจ เพื่อใช้เืต่อชีวิตให้กับผู้อื่น นางจะสิ้นลมภายใน 3 วัน
"มีเื่เช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" ท่านอ๋องถามกลับทันที
"เหยียนเออร์โดนพิษจากกลีบดอกไม้ ในหนังสือเรียน พิษนี้มีเพียงรั่ว รั่ว ศิษย์เก่าสำนักที่ถูกขับไล่เมื่อ 20ปีก่อนเป็ผู้ปรุงได้เท่านั้น วิธีแก้พิษมีเพียงวิธีเดียว คือใช้เืของสัตว์พิษ 9อย่าง รวมเข้ากับเืของข้า แล้วดื่มกินหลังสิ้นลมภายใน2วัน
บัดนี้เืของนางไม่ต่างจากเืของข้า... กริชทองคำขาวบริสุทธิ์นี้ แล้วแต่ท่านจะเก็บไว้หรือทำลายทิ้งไป" พูดจบท่านอาจารย์ใหญ่ก็ยื่นกริชให้กับท่านอ๋องทันที
"หนี้ชีวิตที่ติดค้างท่านไว้ ข้าชดใช้คืนแล้ว ท่านต้องระวัง รั่ว รั่ว ไว้ให้ดีอย่าให้นางมีโอกาสลงมือกระทำการชั่วอีก!" สิ้นสุดเสียงท่านอาจารย์ใหญ่ ท่านอ๋องก็รู้ได้ในทันทีว่าท่านอาจารย์ได้จากไปแล้ว
ท่านอ๋องได้จัดการพิธีศพให้กับอาจารย์ใหญ่ที่สำนักเขาต้าลู่ และได้พาเหยียนเออร์กลับจวนในวันต่อมา
"ท่านพ่อ เราจะกลับบ้านกันแล้วหรือเ้าคะ พี่ฮ่าวเซียน จะกลับด้วยหรือไม่ พี่หยวนชิ่ง กลับด้วยหรือไม่" เสียงน้อย ๆ ของเหยียนเออร์ สอบถามพ่อด้วยความสงสัย
"ลูกพ่อ มีเพียงเ้าที่กลับ ท่านพี่ของเ้ายังต้องอยู่ที่สำนักเพื่อร่ำเรียนต่อ ท่านแม่ของเ้าคิดถึงเ้ามาก เตรียมขนมที่เ้าชอบเอาไว้ให้เ้ากินมากมาย เ้าไม่คิดถึงท่านแม่ของเ้าหรือ" ท่านอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนลูกสาว และกอดลููกสาวเอาไว้ไม่ปล่อย ในใจกลัวว่าจะมีคนลอบทำร้ายลูกสาวของตนอีก
"เหยียนเออร์ เหยียนเออร์ จะกลับแล้วหรือ" หยวนชิ่ง วิ่งตามมาจนถึงรถม้า พร้อมยื่นขนมไส้ครีมให้เหยียนเออร์
"พี่หยวนชิ่ง" น้ำเสียงที่ดีใจของเหยียนเออร์ พร้อมรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า ทำให้หยวนชิ่ง ยิ้มตามทัันที เหยียนเออร์รับขนมและโผล่กอดหยวนชิ่งทันที
"เหยียนเออร์ เหยียนเออร์ " เสียงของฮ่าวเซียนดังขึ้น "พี่ฮ่าวเซียน หายไปไหนมา "
"ข้าอยู่ในครัว ตั้งใจทำขนมใส้ครีมให้เ้า แต่ขนมหายไปแล้ว เ้าเลยอดกินเลย TT"
"เหยียนเออร์มีขนมกินแล้ว พี่ฮ่าวเซียนไม่ต้องเป็ห่วง ^^" เหยียนเออร์โผล่เข้ากอดฮ่าวเซียนพร้อมรอยยิ้ม
หลังเด็ก ๆ บอกลากันแล้ว ท่านอ๋องก็ได้บอกให้เหยียนเออร์ขึ้นรถม้า และบอกให้องค์รัชทายาทกับฮ่าวเซียนดูแลตัวเองให้ดี ในสำนักตอนนี้มีทหารจากฮ้องเต้ดูแลความปลอดภัย และอวยพรให้ทั้งสองคนร่ำเรียนวิชาให้สำเร็จ หลังจากองค์รัชทายาทและฮ่าวเซียนกลับเข้าสำนัก ท่านอ๋องก็ได้เร่งออกเดินทางทันที
899
