ตำนานดาวแปรผัน

ภายในจวนเจิ้นตงอ๋องรายล้อมไปด้วยสิ่งปลูกสร้างสลักเสลาวิจิตรบรรจง ศาลารายเรียง หอสูงตระหง่าน ดูโอ่อ่าอลังการ องครักษ์แต่ละนายจูงพยัคฆ์เพลิงเดินตรวจตราไปรอบบริเวณ สะท้อนให้เห็นถึงความเข้มงวดในการรักษาความปลอดภัย

ขณะนี้เป็นเวลาดึกสงัด บนยอดหลังคาของหอสูงแห่งหนึ่ง ปรากฏเงาร่างของคนหนึ่งคนและอินทรีหนึ่งตัวนั่งเคียงข้างกัน แม้เหล่าองครักษ์จะมองเห็น แต่ต่างทำเป็นมองข้ามไป

"ฝึกหนักมาสามวัน พละกำลังกลับเพิ่มขึ้นไม่มากนัก" ฉินอวี่ทอดถอนใจ

นับตั้งแต่เฟิงอวี้จื่อเริ่มเก็บตัวหลอมสร้างอาวุธในห้องลับ ฉินอวี่ก็ปลีกตัวออกมาฝึกฝนอย่างหนักเพียงลำพัง เขารู้ว่าเฟิงอวี้จื่อต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันในการหลอมสร้าง ดังนั้นเขาจึงออกไปฝึกฝนข้างนอกสามวันก่อนจะกลับมา สามวันที่ผ่านมานี้ ฉินอวี่รีดเร้นขีดจำกัดของตนเองจนถึงที่สุด ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งไม่กลัวตาย ทว่าแม้จะมีน้ำตาดาวตกคอยช่วยฟื้นฟู ร่างกายกลับยังไม่มีความก้าวหน้าเท่าที่ควร

เขารู้ดีว่า ตนเองได้มาถึงขีดจำกัดของขั้นบ่มเพาะแล้วจริงๆ

"เสี่ยวเฮย การฝึกกำลังภายใน จากขั้นบ่มเพาะสู่ระดับฟ้าประทานยังมีเคล็ดวิชาของผู้อาวุโสมากมายให้ศึกษาอ้างอิง แต่วิชาภายนอกของข้าหากจะทะลวงผ่านขีดจำกัด ควรจะใช้วิธีอะไรกันนะ? ข้าไม่มีแนวทางของผู้อาวุโสให้ศึกษาเลย" ฉินอวี่เปรยกับเสี่ยวเฮยที่อยู่ข้างกาย แม้จะดูเหมือนถามเสี่ยวเฮย แต่แท้จริงแล้วคือการถามตนเองเสียมากกว่า

ปีกขนาดใหญ่ของเสี่ยวเฮยตบลงบนร่างฉินอวี่เบาๆ พร้อมจ้องมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน ฉินอวี่สัมผัสได้ถึงการปลอบประโลมจากสหายคู่ใจ เขาคลี่ยิ้มออกมา ดูเหมือนเสี่ยวเฮยจะรู้ว่าเขากำลังอยู่ในช่วงที่จิตใจว้าวุ่น

ทันใดนั้นฉินอวี่ก็ชะงัก

"ศึกษาอ้างอิง... อา ใช่แล้ว!" ดวงตาของฉินอวี่เป็นประกายวูบ เขาตบศีรษะตัวเองฉาดใหญ่พลางกล่าวว่า "ฉินอวี่เจ้านี่มันโง่จริงๆ เจ้าไม่สามารถศึกษาจากผู้อาวุโสสายวิชาภายนอกได้ แต่เจ้าสามารถศึกษาจากผู้ฝึกกำลังภายในได้นี่นา ว่าการฝึกกำลังภายในนั้นทะลวงผ่านจนถึงระดับฟ้าประทานได้อย่างไร"

ในห้วงความคิดของฉินอวี่พลันดังก้องด้วยคำพูดที่เหลียนเหยียนเคยกล่าวไว้ในอดีต —— "ยอดฝีมือขั้นบ่มเพาะ ขอเพียงมีวิธีฝึกฝนย่อมสามารถเป็นได้ แต่การจะกลายเป็นยอดฝีมือระดับฟ้าประทานนั้นยากเย็นแสนเข็ญ การจะเป็นยอดฝีมือระดับฟ้าประทาน มีเงื่อนไขสองประการ หนึ่ง ต้องบรรลุถึงขั้นบ่มเพาะขั้นสมบูรณ์แบบ สอง ต้องมีความรู้แจ้งในวิถีแห่งธรรมชาติ"

ฉินอวี่พึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว "บ่มเพาะขั้นสมบูรณ์แบบ... ตอนนี้การฝึกฝนวิชาภายนอกของข้าก็นับได้ว่าถึงขั้นบ่มเพาะสมบูรณ์แล้ว ส่วนความรู้แจ้งในวิถีแห่งธรรมชาติ... นี่กลับเป็นเรื่องลึกลับซับซ้อนยิ่งนัก"

อะไรคือความรู้แจ้งในวิถีแห่งธรรมชาติ? ฉินอวี่ไม่รู้ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจถ่ายทอดเป็นคำพูดได้ หากสามารถบอกเล่าได้ ยอดฝีมือระดับฟ้าประทานในทวีปเฉียนหลงคงจะไม่หาได้ยากและล้ำค่าถึงเพียงนั้น ฉินอวี่ครุ่นคิดอย่างหนัก

"รู้แจ้งในวิถีสวรรค์ รู้แจ้งในธรรมชาติ... เอาล่ะ ข้าจะลองสัมผัสดูว่า ธรรมชาตินี้แท้จริงคืออะไร"

ฉับพลัน ฉินอวี่หลับตาลง ราวกับยามที่สัมผัสถึงลมปราณภายในร่างกาย ทั้งกายและใจเข้าสู่สภาวะว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ ทว่าเขาไม่ได้ดูดซับพลังปราณฟ้าดิน เพียงแค่ดำรงอยู่ในสภาวะที่ว่างเปล่าเช่นนี้ ปล่อยกายใจให้สัมผัสถึงการไหลเวียนของกระแสอากาศตามธรรมชาติ

เงียบสงบ...

เวลาผ่านไปทีละชั่วอึดใจ แต่ฉินอวี่กลับไม่ขยับเขยื้อน กายสงบนิ่ง ใจสงบนิ่ง...

ไม่รับฟัง ไม่ดมกลิ่น ไม่มองดู...

ฉินอวี่หารู้ไม่ว่า ในขณะที่เขาดำรงอยู่ในความว่างเปล่า ปราณฟ้าดินสายแล้วสายเล่าได้ค่อยๆ รวมตัวเข้ามาหาเขาอย่างมีเจตจำนง หรือพูดให้ถูกคือ รวมตัวเข้ามาหา 'น้ำตาดาวตก' ฉินอวี่ได้กลายเป็นศูนย์กลางของพายุหมุนแห่งพลังงาน

ความรู้สึกช่างวิเศษล้ำเลิศ ราวกับนอนแช่อยู่ในน้ำอุ่น ฉินอวี่สามารถสัมผัสถึงปราณฟ้าดินโดยรอบได้อย่างชัดเจน ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ช่างทำให้คนโหยหายิ่งนัก ขณะที่ฉินอวี่ลืมเลือนทุกสิ่งและจมดิ่งอยู่ในภวังค์อันแสนวิเศษนั้นอย่างสมบูรณ์ ——

ในเวลาเดียวกัน น้ำตาดาวตกพลันปลดปล่อยพลังงานอันอบอุ่นสายหนึ่งออกมา

แตกต่างจากกระแสพลังเย็นเยียบในอดีต ครานี้คือพลังงานที่อบอุ่นดุจสายน้ำ ไหลรินเข้าสู่ห้วงสมองของฉินอวี่อย่างเชื่องช้า ณ ส่วนลึกของห้วงสมอง มีพลังงานลักษณะคล้ายจานกลมสถิตอยู่ รอบๆ จานกลมนั้นมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ นั่นคือรากฐานที่สุดของมนุษย์ —— วิญญาณ!

วิญญาณจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตามการฝึกฝนของคนผู้นั้น ฉินอวี่ผ่านการฝึกฝนขีดจำกัดมาตั้งแต่เยาว์วัย วิญญาณย่อมแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากนัก

พลังงานสายนี้ดุจกระแสน้ำ เพียงชั่วพริบตาก็ไหลบ่าเข้าสู่ส่วนลึกของห้วงสมอง ทันทีที่วิญญาณสัมผัสถูกพลังงานนี้ ก็ดูเหมือนจะตื่นตัวขึ้นมาและเริ่มกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม เพียงครู่เดียว สีสันของจานกลมนั้นก็เข้มข้นขึ้น และดูเป็นรูปธรรมชัดเจนยิ่งขึ้น

เดิมทีจานกลมเป็นเพียงเงาเลือนราง แต่บัดนี้กลับเปล่งแสงเจ็ดสีสว่างไสว ตัวมันเองเริ่มมีความเป็นวัตถุขึ้นมา สายฟ้าที่รายล้อมจานกลมเจ็ดสีก็พลันทวีความทรงพลัง

"น้องรอง ตอนนี้เจ้าเซี่ยงกวงให้เจินสวีมาดูแลงานสืบราชการลับในสามเขตปกครองแดนบูรพา การเคลื่อนไหวของพวกเราก็ลำบากขึ้นหน่อย ภายใต้การนำของเจินสวีมีกลุ่มคนเฉพาะทาง การสืบข่าวนับว่าร้ายกาจกว่าเดิมมาก โดยเฉพาะยิ่งนานวันเข้า การเคลื่อนไหวของพวกเรายิ่งใหญ่โต อยากจะหลบเลี่ยงการตรวจสอบของมัน ยากนัก!"

"ท่านพี่ อย่าร้อนใจ ท่านพ่อออกไปคราวนี้ ย่อมมีวิธีจัดการเรื่องนี้แน่ แต่เจ้าเจินสวีผู้นี้ นับว่าเป็นหนามยอกอกจริงๆ มันตามติดพวกเราเหมือนยาแปะหนังหมาเลยทีเดียว"

......

ฉินอวี่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ทันที

ในชั่วพริบตาที่ลืมตาขึ้น ปราณฟ้าดินก็กลับคืนสู่สภาวะปกติเหมือนในอดีต ฉินอวี่ไม่สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนอีกแล้ว ในขณะเดียวกันน้ำตาดาวตกก็สงบลง พลังงานอันอบอุ่นนั้นเลือนหายไป ทว่า... ตัวฉินอวี่กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่หลวง

หูทิพย์ตาทิพย์... นี่คือคำเปรียบเปรยถึงผู้ที่หูได้ยินชัดเจน ตามองเห็นได้ไกล

แต่ดั่งเช่นฉินอวี่ในยามนี้ เสียงกระซิบของพี่ใหญ่และพี่รองที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง เขากลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง แม้กระทั่งเสียงไส้เดือนเลื้อยคลานในระยะไกลก็ยังได้ยิน และดวงตายิ่งมองเห็นการขยับตัวทีละข้อของไส้เดือนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง หากเป็นเช่นนี้ ยังจะใช้คำว่าหูทิพย์ตาทิพย์มาเปรียบเปรยได้อีกหรือ?

"พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเขา..." ฉินอวี่ไม่ได้ใส่ใจความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพในทันที ในหัวสมองของเขามีแต่คำพูดของพี่ใหญ่และพี่รอง

ฉินอวี่ล่วงรู้แผนการของเสด็จพ่อดีว่าต้องการทำลายตระกูลเซี่ยงเพื่อชิงแผ่นดินราชวงศ์ฉู่ ตอนนี้ดูเหมือนว่าหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับของตระกูลเซี่ยงที่ดูแลสามเขตปกครองแดนบูรพาจะเป็นตัวปัญหาใหญ่

สมองของฉินอวี่แล่นเร็วรี่ ประมวลผลเรื่องราวมากมายได้ในชั่วพริบตา คำพูดของพี่ใหญ่และพี่รองถูกนำมาเชื่อมโยงกันได้ทันที การจากไปของเสด็จพ่อ ความสัมพันธ์ของสี่ตระกูลใหญ่ หัวหน้าหน่วยข่าวกรองผู้นั้น... ทีละเรื่องราว สมองของฉินอวี่เรียบเรียงออกมาได้อย่างครบถ้วน ชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ข้า..." ฉินอวี่ตกตะลึงทันที ชั่วพริบตาเมื่อครู่ เขาถึงกับคิดวิเคราะห์เรื่องราวได้มากมายถึงเพียงนั้น "สมองของข้าฉับไวปานนี้ตั้งแต่เมื่อใด"

ในที่สุดฉินอวี่ก็ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงอันมหาศาลของตนเอง เมื่อมองไปรอบกาย เขาได้แต่อ้าปากค้าง

"เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมข้าถึงเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายเช่นนี้?" ตอนนี้ฉินอวี่เพิ่งจะพบความเปลี่ยนแปลงที่น่าตระหนกของตนเอง ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก้มหน้ามองรอยปานน้ำตาดาวตกที่หน้าอกแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วกระโดดลงจากยอดหลังคาหอสูง

ร่างของฉินอวี่วูบไหว กลายเป็นเงาติดตาสองสาย ร่างทั้งร่างก็ลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล

"ความรู้สึกที่มีต่อสายลมก็ชัดเจนกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า" ฉินอวี่รู้สึกว่าท่าร่างของตนเองสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น "อีกทั้ง... ดูเหมือนความยืดหยุ่นของร่างกายและส่วนอื่นๆ ก็แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก"

คนภายนอกอาจมองไม่ออก แต่ฉินอวี่รู้ดีว่าท่วงท่าของตนเมื่อครู่นั้นเป็นธรรมชาติเพียงใด ร่างกายเคลื่อนไหวได้ผ่อนคลายดุจเดินเล่นในสวน เขารู้สึกว่าตนเองเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่รากฐาน

"หรือว่า... ข้าสัมผัสได้ถึงธรณีประตูจากบ่มเพาะขีดจำกัดสู่ระดับฟ้าประทานแล้ว?" ฉินอวี่คิดในใจ แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจ เพราะยังไม่รู้สึกถึงการก่อกำเนิดของลมปราณฟ้าประทานภายในร่างกาย

ทันใดนั้นสายตาของฉินอวี่ก็พุ่งตรงไปยังลานบ้านที่อยู่ไกลออกไป ใต้ลานบ้านนั้นมีห้องลับซึ่งเฟิงอวี้จื่อใช้หลอมสร้างอาวุธ และเมื่อครู่... ฉินอวี่ถึงกับได้ยินเสียงประตูกลไกของห้องลับเปิดออก

"ศาสตราเซียนหลอมสร้างสำเร็จแล้วหรือ?" ฉินอวี่รีบก้าวยาวๆ ตรงไปยังลานบ้านทันที