ไป๋ลู่ จอมยุทธข้ามแดนสีชาด

        ภาพกลุ่มชาวยุทธ์ขนาดย่อมที่โอบล้อมร่างน้อยที่ก้าวถอยหลัง ท่าทางลำบากใจถึงที่สุด กลัยถูกดึงความสนใจทั้งหมดเข้าหาเสียงใหม่  ด้านหลังบุรุษที่เดินเนิบนาบ ท่าทางสบายๆ ไม่รีบร้อนสิ่งใดในปากกัดกินหมั่นโถวเนื้อด้านในมีแต่สมุนไพรบดที่อัดเเน่นเป็นจำนวนมาก เครื่องแบบไม่ใช่ชาวยุทธทั่วไปที่เป็นชุดขาวสลับดำบางสวมผ้าคลุมดำปิดตน

        บางครอบเอวด้วยสายผ้ายาวที่มีเชือกมัดขนาดย่อมผูกเข้ากับน้ำเต้าพกพาและตลับสีดำที่มีผลึกกักเก็บข้าวของมากมายภายใน บางคนมัดผมหางม้า บางกระจุก ไม่ซ้ำใครแล้วแต่ความชอบในรสนิยมของตัวเอง แต่บุรุษผู้มาใหม่นิกลับเป็นชุดชาวบ้านธรรมดาหากเป็นเสื้อสีดำ แหวกเห็นร่องกล้ามอก ระหว่างนั้นมีเชือกที่ข้ามประสานสามเส้นที่สามารถดึงปิดได้ ถ้าเกิดดึงขึ้นมาคลุมหัวด้านหลังจะถูกสวมเข้ามาทันทีดูลึกลับและสมัยใหม่

        ทั่วกายนวลขาวผ่องดั่งสตรีหน้าผากมีปานสามจุด ที่โดดเด่นเนื่องจาก เรียงรายทิ้งช่องว่างระหว่างกัน หนึ่งข้อนิ้ว ร่างสูงโย่งมองเห็นมวลกล้ามเป็นมัดเล็กน้อย แต่ด้วยบุคลิกใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา ไม่อาจมองเห็นนันย์ตาด้านในดั่งคนหลับตาเดินทั้งอย่างนั้น บุรุษผู้นี้กลับมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน

        "สายันต์สวัสดิ์ ทุกท่านที่ขัดจังหวะในการสรรหาผลประโยชน์ทว่า ข้าเป็นคนรู้จักเจ้าหนูนั้นเอง ขอความร่วมมือพวกท่านปล่อยสหายน้อยของข้าหน่อยขอรับ"

        ใบหน้าที่เปล่งวาจานาบเนิบที่สบาบ น้ำเสียงนิ่งแต่ดังชัดเจนไม่มีความผันผวนในวาจาที่เปล่งออกมาแต่น้อย ไป๋ลู่ที่เห็นช่องทางที่ชายหนุ่มเชื้อเชิญ แม้ไม่เชื่อใจซะทีเดียวแต่นี้ก็เป็นหนทางเดียวที่จะสลัดชาวยุทธที่รุมล้อมเด็กน้อยให้ออกไปได้ ร่างน้อยรีบวิ่ง กางมือทั้งสองเข้าหา เรียกชายหนุ่มเบื้องหน้าตนว่าพี่ขึ้นมาอย่างใสซื่อก่อนจะวิ่งเข้าด้วยใบหน้าที่ดีใจ

        กลุ่มชาวยุทธที่เห็นดังนั้นก็ยอมแยกตัวแหวกเส้นทางให้เด็กน้อยที่วิ่งเช้าหาบุรุษปริศนาด้านหลังของพวกเค้าอย่างจนใจ บางกัดฝัน เสียดายโอกาศในใจนึก รู้งี้พาไปทั้งที่ยังไม่รู้ตัวเลยก็ดี  ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มที่ยิ้มตลอดเวลาทั้งมุมปาก และมุมคิ้วที่ร่างน้อยกำลังวิ่งเข้าหา ก็ย่อตัวฉับไว กางแขนรับร่างน้อยก่อนอุ้มขึ้นมา และนำหันหลังจากไปอากัปกิริยาล้วนเป็นการเองทั้งสิ้นในสายตาคนอื่นๆ จึงต้องถอยจากไปในที่สุด

         "ท่านเป็นใครหรือขอรับ? เด็กหนุ่มถามพลางจิ้มไปที่ปากตนที่กำลังน้ำลายสอ เมื่อเห็นซาลาเปาที่กลิ่นสมุนไพรด้านในตลบอบอวนแม้ไม่ใช้เนื้อสัตว์ที่เป็นกับใน หากแต่วัตถุดิบที่ปรุงกระตุนความยากนี้กลับเร่งอยากรู้อยากลิ้มรสเด็กน้อยไม่ต่างกัน ชายหนุ่มที่เดินไปเนิบๆ พร้อมร่างเด็กน้อยก็หันมายิ้มเช่นเดิม

        "เอากินนี้ก่อนซิ นี่ๆ ข้ากินให้เจ้าดูก็ได้ว่าไม่มียาพิษ ฮ่าๆ เห็นเจ้าท่าทางลำบากใจข้าก็ช่วยเจ้าแค่นั้น อยากจะไปที่ใดเป็นพิเศษรึเปล่า ข้าเดินเล่นยังไม่คุ้นชินเส้นทางที่แห่งนี้เท่าไหร่ เจ้าพอจะพาข้าเยี่ยมชมที่แห่งนี้ได้หรือไม่ ? ชายหนุ่มเปิดปากเชื้อเชิญเด็กน้อยที่รับซาลาเปากัดกินตาม แต่โดยดี ท่าทางใจดีของชายหนุ่มทำให้เด็กน้อยเริ่มเปิดใจพูดคุยด้วยในที่สุด

        "ท่านมาจากเมืองหลักหรือขอรับ?" 

        โอ้ไม่ใช่หรอกเจ้าหนู ข้านะมาจากทวีปอื่นไม่ใช่คนของ"ทวีปพฤกษา" หรอก "นั้นคือสถานที่แห่งใดหรือขอรับ?" เด็กน้อยถามตาแป๋วความอยากรู้และคำพูดไม่คุ้นหูเริ่มเกิดความสงสัย "นี่เจ้าไม่รู้หรือว่าที่เจ้าอยู่นะ คือหนึ่งในอนาจักรทวีปพฤกษา ทั่วพื้นที่ราบหนองน้ำ ภูเขาอยู่ในอนาเขตพื้นที่ว่ามาทั้งหมด เจ้าไม่รู้คงจะเด็กเกินไป ความคุ้นชินจากสิ่งแวดล้อมรอบด้านคงไม่ได้ทำให้เจ้ารู้สึกแปลกใหม่

        " ชายหนุ่มเดินพาร่างน้อย เดินเล่นไปตามเส้นทางที่เด็กน้อยนั้นชี้ ก่อนจะมาหยุดที่ลานกว้างที่มีผู้คน นั่งเกาะกลุ่มจัดสรรอาหารที่กองกำลัง เมืองหลักจัดเตรียมไว้ให้ในงานฉลอง ที่สามารถกินได้อย่างเต็มที่ หรือจะนำกลับไปก็ต้องขอในปริมาณที่ระบุไว้อย่างชัดเจนได้ ทั้งคู่ใช้เวลาในการเลือกสรรอาหารและเครื่องดื่มที่ปราถนาได้ไม่นาน ก็มาหาพื้นที่ห่างจากกลุ่มคนที่สุดแต่ก็ไม่ไกลเกิน ไปเพื่อความสบายของเด็กหนุ่มด้วยเช่นกัน ก่อนทั้งสองจะนั่งไปพูดสนทนาไป เด็กน้อยค่อยๆเริ่มไว้ใจชายหนุ่มตรงหน้าถึงที่สุด 

        ตั้งแต่ใช้ชีวิตอย่างลำบาก เด็กน้อยไม่ค้อยได้รับโอกาศพูดคุยกับผู้ใดได้เนิ้นนานเช่นนี้มาก่อน  การไม่เปิดใจของผู้คนทำให้เด็กน้อยไม่สามารถอธิบายหรือแม้แต่ จะเปิดสนทนาอันใดได้ นอกจากคนของโรงเตี้ยม ที่เฒ่าแก่เฉินซินกำกับอยู่เท่านั้น ท่าทางตื่นเต็มและการได้พูดคุยปลดปล่อยอย่างไม่ต้องปิดบัง ความต้องการ ก็เร่งให้ชายหนุ่มผู้นี้แปลกใจไม่น้อย

        การคุยกับคนแปลกหน้าได้อย่างถูกคอนั้น หากเป็นบุคคลที่รุ่นราวคราวเดียวกันคงไม่น่าลำบากมาก เด็กๆมากมายก็คงไม่ค่อยให้ความสนใจที่จะพูดคุยมากเท่าไหร่ คงพยายามสรรหาสหายวิ่งเล่นคงไม่ค่อยสนใจเรื่องเช่นนี้ แต่กลับต่างจากไป๋ลู่ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง "เจ้าคงผ่านเรื่องที่ลำบากใจมาไม่น้อยเลยสินะ การพบเจอกันครานี้ก็คงนับเป็นชะตา ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เล่าเรื่องต่างๆที่เจ้าใคร่รู้ ตามที่เจ้าปราถนาก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ มาๆ แด่มิตรภาพใหม่และการสลัดเรื่องราวแย่ๆ ที่ผ่านมาและเปิดรับอนาคตเบื้องหน้าที่สุขสกาวสดใส เบื้องหน้า!"