บทที่ 14 วิธีหาเงินที่ถูกต้องของถังหูลู่
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลี่ฉางอันเปิดประตูห้องออกมา รู้สึกสดชื่นโล่งสบาย
หลังจากประสบกับความผิดปกติของคัมภีร์หยกขาวเมื่อคืนที่ผ่านมา ร่างกายดูเหมือนจะแข็งแรงขึ้น ร่างที่ผอมแห้งเริ่มมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นบ้าง
ร่างกายที่แต่เดิมค่อนข้างอ่อนเปลี้ย ก็มีกำลังเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
หลิ่วจืออินที่กังวลและหวาดกลัวมาตลอดทั้งคืน หลังจากที่เขายืนยันอย่างหนักแน่นหลายครั้ง นางถึงได้ไม่ไปตามหมอมา
"น้องรอง เ้าแน่ใจหรือว่าไม่มีปัญหา"
วันนี้หลิ่วจืออินดูซูบซีดยิ่งนัก ในดวงตามีความเหนื่อยล้าที่ลบไม่ออก
หลี่ฉางอันยิ้มพร้อมส่ายหัว
"พี่สะใภ้พักผ่อนอยู่ที่บ้านก่อน เื่ที่เหลือข้าจะจัดการเอง"
หลิ่วจืออินยังอยากจะตามไปด้วย แต่ถูกหลี่ฉางอันห้ามไว้
หลี่ฉางอันเข็นรถเข็นไม้เดินออกไปบนถนน ได้ยินเสียงวิจารณ์จากคนรอบข้าง จึงได้รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
"ได้ยินว่าเมื่อคืนหอชมดาวได้จัดให้มีงานประชันบทกวีแต่จู่ ๆ ก็ยุติลงเสียอย่างนั้นหรือ"
"ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทั้งนายอำเภอท่านนั้น ท่านเ้าเมือง รวมถึงนักเรียนจากสถานศึกษาอำเภอต่างรีบจากไปกันหมด"
"ช่างประหลาดจริง ๆ เมื่อคืนนี้มีผู้คนมากมายไปร่วมงาน แต่กลับจบลงอย่างเร่งรีบเช่นนี้ นึกว่าจะได้มีบทกวีเยี่ยม ๆ ออกมาให้ชื่นชม น่าเสียดายจริง"
"ก็ใช่น่ะสิ"
…
หลี่ฉางอันแปลกใจ งานเมื่อคืนนี้ช่างคึกคักอย่างไม่ธรรมดา และมีบุคคลสำคัญมากมายมาร่วมงาน แล้วทำไมงานถึงจบลงง่ายดายเช่นนั้น
เฮ้อ! ข้าไม่เข้าใจบุคคลสำคัญพวกนั้นจริง ๆ ช่างไร้วุฒิภาวะเสียนี่กระไร
บอกจะไม่ทำ ก็ไม่ทำเสียดื้อ ๆ เหมือนหลอกลวงผู้อื่นไม่ใช่หรือไง
ช่างเอาแต่ใจ ไม่ไหว ไม่ไหว
ขณะที่นำสุราไปส่งที่สุราสถานจางจี้ เขาได้พบกับคนคุ้นเคยโดยบังเอิญ
นั่นคืออาจารย์กู้ที่พบเมื่อคืนที่หอชมดาวประตูบูรพานั่นเอง
"อาจารย์กู้ข้าน้อยคารวะท่าน"
อาจารย์กู้มองมาด้วยความใ เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"นี่เ้า..."
"ข้าน้อยมาส่งสุรา" หลี่ฉางอันยิ้มพลางรอให้ลูกจ้างมาขนสุรา
อาจารย์กู้ดูเหมือนได้เห็นอะไรแปลกประหลาด มองดูจางฟู่กวี้ที่ซุกตัวอยู่หลังโต๊ะเก็บเงิน แล้วมองกลับมาที่หลี่ฉางอัน อดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางส่ายหน้า
"น่าสนใจ ไม่คิดว่าเหล้าถูกปากที่ข้าเพิ่งหาได้เมื่อไม่นานนี้ จะเป็ของเ้าหนุ่มนี่เสียอย่างนั้น"
"อาจารย์กู้หากชอบ พรุ่งนี้ศิษย์จะนำไปส่งให้อาจารย์กู้หนึ่งไห" หลี่ฉางอันกล่าว
"ไม่จำเป็หรอก" อาจารย์กู้โบกมือ "เตรียมตัวให้ดีสำหรับการสอบระดับอำเภอปีหน้าเถอะ"
"ขอบคุณอาจารย์กู้ที่ชี้แนะ" หลี่ฉางอันคำนับแล้วเดินต่อไปส่งเหล้าบ้านถัดไป
อาจารย์กู้มองเงาร่างของหลี่ฉางอันที่กำลังจากไป แล้วเดินเข้าไปในร้านเหล้า
"อะไรกัน อาจารย์กู้รู้จักเ้าหนุ่มคนนั้นด้วยหรือ" จางฟู่กวี้หยิบถั่วปากอ้าคั่วโยนเข้าปาก
"อืม ได้รู้จักเมื่อคืนนี้ เป็เด็กหนุ่มที่มีความรู้ความสามารถมากทีเดียว"
ตอนนี้ในร้านสุรายังไม่มีลูกค้า อาจารย์กู้จึงไม่เลือกที่นั่ง ทรุดตัวลงบนม้านั่งหน้าประตูอย่างไม่ถือตัว
"ขอแบบเดิม ตวงสุราให้ข้าหนึ่งน้ำเต้า"
"มีความรู้ความสามารถอย่างนั้นหรือ ข้าไม่เคยได้ยินอาจารย์กู้ชมใครแบบนี้มานานแล้วนะ"
จางฟู่กวี้โบกมือเรียกลูกน้อง ให้ไปตวงสุรามา
"อีกอย่าง เ้าน่าจะจ่ายค่าสุราได้แล้วกระมัง"
อาจารย์กู้สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
"จ่ายเงินอะไรกัน การพนันระหว่างพวกเรามีแค่ว่าเ้าแพ้ และจะพูดต่อเมื่อเ้าสามารถเกลี้ยกล่อมข้าได้"
จางฟู่กวี้กำลังเคี้ยวถั่วปากอ้าคั่วในปากกรุบ ๆ
"ข้าเป็เพียงนักรบหยาบ ๆ จะไปพูดเอาชนะพวกเ้านักปราชญ์ยากจนได้อย่างไร เ้าตั้งใจจะเอาเปรียบข้าชัด ๆ … กล้าต่อสู้กันไหมล่ะ"
"ข้าแก่แล้ว แขนขาไม่ค่อยดี เลิกคิดเถอะ เด็กคนนั้น เถ้าแก่จางรู้จักหรือไม่"
อาจารย์กู้ไม่เสียเวลาพูดเื่นี้มาก แล้วดึงหัวข้อกลับมาที่หลี่ฉางอัน
จางฟู่กวี้พยักหน้า
"พอรู้จักอยู่ บิดาและพี่ชายของเขาไปที่แนวหน้าชายแดนเมื่อห้าปีก่อน ที่บ้านมีเพียงพี่สะใภ้และน้องสาว แถมเขายังป่วยหนักตลอดเวลา ชีวิตลำบากมาก"
อาจารย์กู้บิดหนวดเคราเล็กน้อยแล้วรับขวดน้ำเต้าบรรจุเหล้าที่ลูกน้องส่งมาให้
"อืม ข้าไปก่อนละ"
"อาจารย์กู้เดินทางปลอดภัย ไม่ต้องส่ง"
เมื่อไม่มีคนอยู่ จางฟู่กวี้ไม่เคยมีความคิดที่จะลุกขึ้นมาส่งแขกเลยด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะลูกค้าประเภทที่ไม่จ่ายเงิน
…
หลังจากส่งเหล้าเสร็จ
หลี่ฉางอันไม่ได้กลับบ้าน แต่ตรงไปนอกเมืองแทน
เมื่อไปถึงสวนผลไม้นอกเมือง ที่นั่นมีผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่แล้ว หลี่ฉางอันคุ้นหน้าคนเหล่านี้เป็อย่างดี ส่วนใหญ่เป็พวกที่เดินขายถังหูลู่ตามท้องถนน
"เถ้าแก่ วันนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่ขายผลซานจาแล้วล่ะ"
"ใช่แล้ว พวกข้ารอให้ผลซานจาเปิดร้านอยู่นะ ทำไมถึงไม่ขายแล้วล่ะ"
คนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่หน้าประตูสวนผลไม้ ส่งเสียงเอะอะวุ่นวาย ราวกับมาถึงตลาดขายผักเลยทีเดียว
หลี่ฉางอันซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน เฝ้ามองสถานการณ์ตรงหน้า
"ทุกท่านโปรดใจเย็น ๆ ข้าก็ไม่มีทางเลือก ผลซานจาถูกเหมาซื้อไปทั้งหมดโดยเ้านายผู้หนึ่งเมื่อสามวันก่อนแล้ว และได้ทำหนังสือสัญญาไว้ด้วย หากข้าแอบขายออกไป ก็จะถูกจับเข้าคุกแน่ โปรดเข้าใจด้วย ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ"
เ้าของสวนผลไม้ะโเสียงดัง กระวนกระวายจนเหงื่อผุดเต็มศีรษะ ค้อมตัวคำนับไม่หยุด
"หาก้าซื้อผลไม้อื่น สวนเล็กของข้ามีผลไม้ให้ทุกท่านเลือกมากมาย"
"ไม่ใช่! แล้วธุรกิจถังหูลู่จะทำอย่างไร"
"ท่านเ้าของร้าน ท่านทำการค้าแบบนี้ไม่ได้นะ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาผลซานจาก็ได้ขึ้นราคาไปแล้ว แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่ขายอีกล่ะ"
อีกหนึ่งเสียงบ่น ทุกคนที่อยู่ในสถานที่ต่างก็ไม่สงบ
ธุรกิจถังหูลู่นี้ทำกำไรได้มาก ถึงแม้ว่าใน่ไม่กี่วันมานี้ผลซานจาจะมีการปรับราคาขึ้น แต่ก็ยังคงทำกำไรได้มากเกินไป ไม่มีใครเต็มใจที่จะละทิ้งธุรกิจที่ทำเงินได้เร็วเช่นนี้
แต่สถานการณ์ตอนนี้ ถ้าไม่มีผลซานจาแล้วถังหูลู่จะมาจากไหน
นี่ไม่ใช่การหลอกลวงคนหรอกหรือ
คนทยอยเข้ามาอีกมากมาย หวังจะซื้อผลซานจา
แต่เ้าของสวนผลไม้ยังคงยืนกรานไม่ขาย
กลุ่มคนพากันสบถด่าแล้วจากไป
ในที่สุดหลี่ฉางอันก็เข็นรถเข็นไม้มาหยุดที่ประตูสวนผลไม้
"ขออภัยอย่างยิ่ง ผลซานจา..." เ้าของสวนผลไม้เอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด เมื่อเห็นว่าเป็หลี่ฉางอันก็รีบประสานมือคำนับทันที
"ท่านหลี่ ท่านกำลัง..."
หลี่ฉางอันหยิบม้วนตั๋วออกมาจากอกเสื้อ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า
"เหล่าถัง สามวันมานี้ท่านทำกำไรไม่น้อย ถึงเวลาจัดการเื่สำคัญได้แล้ว พรุ่งนี้ท่านเริ่มขายตั๋วสินค้า ข้าก็ทำเครื่องหมายเวลาไว้บนนั้นแล้ว แต่ละใบตั๋วสินค้าแลกได้สิบชั่ง แต่เวลาไม่เหมือนกัน บางใบสามารถรับผลซานจาได้พรุ่งนี้ บางใบก็มะรืนนี้ สุดท้ายนี้ให้ท่านประกาศว่า สามารถรับผลซานจาได้ด้วยตั๋วเท่านั้น ไม่มีการขายปลีก"
เ้าของสวนผลไม้กลืนน้ำลายอย่างหนัก มองไปที่หลี่ฉางอันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
เขาไม่เคยคิดเลยว่า เ้านายที่กวาดซื้อผลซานจาทั้งหมดคนนี้ กล้าที่จะขายของในลักษณะนี้
"ท่านหลี่ การ… การทำแบบนี้เหมาะสมหรือขอรับ"
"วางใจได้เหล่าถัง เมื่อถึงเวลานั้น คนที่จะแย่งกันซื้อจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ" หลี่ฉางอันวางตั๋วสินค้าลงในมือของเ้าของสวนผลไม้
"แล้วตั๋วสินค้านี้จะขายอย่างไรขอรับ"
"หนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะต่อใบ" หลี่ฉางอันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "นอกจากนี้ ตั๋วสินค้าจะมีจำหน่ายเฉพาะในวันพรุ่งนี้เท่านั้น พูดอีกนัยหนึ่งคือ หาก้าผลซานจาก็มีโอกาสเพียงวันพรุ่งนี้วันเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้เช้าให้เผยแพร่ข่าวออกไป ตอนเที่ยงรอข้ามาถึงแล้วค่อยเริ่มขาย"
แก้วตาของเ้าของสวนผลไม้ดูเหมือนกำลังเกิดแผ่นดินไหว ทั้งร่างของเขาตกตะลึง
เขาได้ตั้งราคาสูงเกินไปหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ราคาจะสูงถึงขนาดเหลือเชื่อเช่นนี้
นี่มันต่างอะไรกับการปล้นเงินกัน!
และยังโจรกรรมเงินอย่างเปิดเผยอีกด้วย
หลี่ฉางอันเข็นรถเข็นไม้ "ที่นี่มีหนึ่งพันแผ่น น่าจะพอแล้ว…อีกเื่นะเหล่าถัง ช่วยหยิบผลซานจาสิบชั่งให้ข้าด้วย..."
เ้าของสวนผลไม้มองตามหลี่ฉางอันที่จากไป แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ราวกับเพิ่งเสียคนที่รัก
เขาทำไมถึงได้หลงเชื่อคำหลอกลวงของคนผู้นี้ด้วย
หลายหมื่นชั่งของผลซานจา ตอนนั้นขายไปแค่สิบตำลึงเงินเท่านั้น!
มองดูตั๋วสินค้าในมืออีกครั้ง เ้าของสวนผลไม้รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเื
396
