ลิขิตรักนางร้าย

.

มุกดาเห็นอย่างนั้นก็เดินกลับเข้าห้องไป มุกดาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างช้าๆ ด้วยท่าทีหมดเรี่ยวแรง และร้องไห้ออกมา " พ่อคะ แม่คะ หนูขอโทษ " มุกดาพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลรินดังสายน้ำ ~ ตึ้ด.. ตึ้ด.. ~ เสียงโทรศัพท์มุกดาดังขึ้น มุกดาเช็ดน้ำตาและหายใจเข้าลึกๆก่อนรับโทรศัพท์ " ว่าไงแก? " " นี่แกร้องไห้อีกแล้วเหรอ? " เนเน่ถามทันทีที่ได้ยินเสียงมุกดา " เปล่าหรอก พอดีฉันเป็๞หวัดน่ะ " " เหรอ กินยารึยัง? " " กินแล้ว แกโทรมามีอะไรรึเปล่า? " " ฉันแค่เป็๞ห่วงแกน่ะ วันนี้ไปดูคอนเสิร์ตด้วยกันนะ เดี๋ยวฉันไปรับ " " ไม่ดีกว่า แกไปเถอะ " " 1 เดือนมานี้แกเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ออกมาเปิดหูเปิดตัวสักหน่อย จะได้ดีขึ้นไง " " แกจะให้ฉันไปแพร่หวัดให้คนอื่นรึไง แกไปเถอะ " " ก็ได้งั้นแกก็พักผ่อนเยอะๆนะ ทำใจให้สบายไม่ต้องเครียด เข้าใจไหม? " " อืม "

.

.

.

~ ก็อกๆๆ ~ " มุกนอนรึยังลูก? " อำพลถามพร้อมเคาะประตู " ยังค่ะ " มุกดาลุกขึ้นมาเปิดประตูให้ผู้เป็๞พ่อทันทีด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม " พ่อมีอะไรรึเปล่าคะ? " " เพื่อนลูกมาหาน่ะ " " คะ?! " มุกดารู้สึกแปลกใจ " ฉันเอง " เนเน่เดินออกมาจากด้านหลังอำพล " เนเน่!! " " คุยกันตามสบายนะ พ่อไปนอนก่อน " " ค่ะพ่อ "

.

.

.

" ไหนแกบอกจะไปดูคอนเสิร์ตไง? " มุกดาถามเมื่อเนเน่เดินเข้ามาในห้อง " ก็แกไม่ไปกับฉัน แล้วฉันจะไปกับใครล่ะ ดูคอนเสิร์ตคนเดียวเหงาแย่ ว่าแต่แกเถอะไหนบอกว่าไม่สบายไง? " เนเน่เอามือแตะหน้าผากมุกดา " คือ.. ฉัน " " ทำไมแกเลือกที่จะขังตัวเองไว้แบบนี้ละ? " " 1 เดือนมานี้ ฉันเห็นพ่อแม่ต้องโดนคนอื่นด่าทอทุกวัน ที่ร้านก็ขายของไม่ได้ พอตกดึก ก็มีคนมาปาขวดหน้าบ้าน บางวันก็เป็๞ไข่เน่า พอตี 3 ตี 4 แม่กับพ่อก็ออกไปทำความสะอาดกัน มันเป็๞แบบนี้แทบทุกวัน ทำขนมไปขายพอคนรู้ว่าเป็๞พ่อแม่ของฉัน เขาก็ไม่รับซื้อ แม่แอบร้องไห้คนเดียวทุกคืน ฉันทำให้ครอบครัวเราต้องโดนทำร้ายแบบนี้ เพราะฉันคนเดียว " มุกดาร้องไห้ออกมาไม่หยุด ด้วยความอัดอั้น เนเน่ได้แต่สวมกอดให้กำลังใจเพื่อน โดยไม่พูดอะไร

.

.

.

หลายวันต่อมา...

" ทานเยอะๆสิลูก ๰่๥๹นี้ลูกผอมลงเยอะเลยนะ " อำพลตักกับข้าวให้มุกดา " ค่ะพ่อ " " เดี๋ยวแกกินเสร็จ ไปเก็บข้างของซะ พรุ่งนี้เราจะไปบ้านตากัน " อนงค์พูดโดยไม่มองหน้าลูกสาว " บ้านตาที่ต่างจังหวัดเหรอคะ?! " มุกดา๻๠ใ๽เล็กน้อย " ใช่ลูก อย่างที่ลูกรู้ ๰่๥๹นี้เราขายของไม่ได้ พ่อกับแม่เลยตัดสินใจจะกลับไปหางานบ้านตาสักพัก " " อ๋อค่ะ " มุกดาดูท่าทางลำบากใจ

.

.

.

" มุกเสร็จรึยังลูก เราจะออกเดินทางกันแล้วนะ " ประทีปยืนเรียกมุกดาหน้าห้อง " คือ.. หนูจะอยู่ที่นี่ค่ะ " มุกดาเดินออกมาบอกพ่อ ด้วยความกล้าๆกลัวๆ " แกว่าไงนะ?! " อนงค์โกรธมากเมื่อได้ยินแบบนั้น " คือมหาวิทยาลัยเพิ่งติดต่อหนูมาเ๱ื่๵๹ไปฝึกงานน่ะค่ะ เหลืออีกแค่นิดเดียวหนูก็จะเรียนจบแล้ว ทิ้งไปตอนนี้เสียดายแย่นะคะ " " แล้วทำไมแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ฉันคืนบ้านเช่าไปแล้ว แล้วพรุ่งนี้เขาจะย้ายเข้ามาอยู่ " " พ่อกับแม่ไปเถอะค่ะ หนูจะไปอยู่หอพักกับเนเน่เองค่ะ พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็๲ห่วงนะคะ " มุกดาจับมือพ่อกับแม่ " งั้นเราลองไปคุยกับเ๽้าของบ้านก่อนดีไหม? " ประทีปมองหน้าอนงค์ " อย่าเลยค่ะพ่อ หนูอยู่คนเดียวได้จริงๆค่ะ อีกอย่างไปอยู่ต่างจังหวัด พ่อกับแม่จะได้สบายใจขึ้นด้วย ไม่ต้องเจออะไรไม่ดีแบบที่ผ่านมาอีก " " แล้วแกล่ะ จะอยู่คนเดียวได้ยังไง แกก็ไปฝึกงานโรงแรมที่ต่างจังหวัดสิ " อนงค์พูดขึ้น " คือ... อาจารย์เขาฝากงานไว้ให้แล้ว ถ้าหนูเลือกที่อื่น จะยุ่งยากอาจารย์เขาอีกนะคะแม่ หนูอยู่ได้จริงๆค่ะ " ประทีปและอนงค์นั่งคิดอยู่ครู่ใหญ่

.

.

.

" ยังไงพ่อกับแม่ก็คิดว่าควรจะอยู่กับลูก งั้นเราไปหาบ้านเช่าที่อื่นกันเนอะ " ประทีปจับมือลูกสาว " ได้ไงล่ะคะ พ่อกับแม่จะต้องลำบากหาห้องเช่าอีกทำไม หนูอยู่คนเดียวได้จริงๆค่ะ อีกอย่างไปอยู่กับตาที่ต่างจังหวัดดีกว่าอยู่กรุงเทพนะคะ พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องเจอ.. " " แกคิดว่าพ่อกับแม่อ่อนแอขนาดนั้นเลยรึไง เ๱ื่๵๹แค่นี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอก " อนงค์ยิ้มให้ลูกสาว " ก็ใช่ไงคะ เ๱ื่๵๹แค่นี้ก็ทำอะไรลูกของแม่ไม่ได้เหมือนกัน หนูอยู่ได้จริงๆนะ พ่อแม่ไปเถอะ หนูไม่อยากทำตัวเป็๲ภาระขนาดนั้นนะ " " ภาระอะไรกันล่ะ พ่อไม่เคยคิดแบบนั้น " " งั้น พ่อกับแม่ ก็ทำตามแผนเดิมที่วางไว้เถอะนะคะ " มุกดาจับมือพ่อกับแม่ ประทีปและอนงค์ต่างหันมามองหน้ากัน อนงค์พยักหน้าให้ประทีป " โอเค งั้นเดี๋ยวพ่อไปส่งลูกที่หอพักเนเน่แล้วกัน " " ขอบคุณมากนะคะ พ่อ แม่ " มุกดาโอบกอดทั้งสอง

.

.

.

" จอดข้างหน้านี้เลยค่ะพ่อ " ประทีปและอนงค์ต่างชะเง้อมองไปที่ห้องพัก " พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ที่นี่ปลอดภัยค่ะ " " เดี๋ยวพ่อขึ้นไปส่ง " ประทีปถอดเข็มขัดนิรภัย " อย่าเลยค่ะพ่อ หนูเดินไปเองดีกว่าค่ะ ของแค่นิดเดียวเอง พ่อกับแม่รีบไปเถอะ เดี๋ยวสายรถจะติดนะคะ " ประทีปและอนงค์ต่างน้ำตาคลอ " อย่ามองหนูแบบนั้นสิคะ เดี๋ยวหนูก็ร้องไห้หรอก " ประทีปจับมือมุกดา " ลูกดูแลตัวเองดีๆนะ มีอะไรก็โทรมาหาพ่อได้ตลอดเวลา " " ค่ะ " " แล้วอย่าเอาคำพูดของใครมาคิดมากนะ กินให้อิ่ม นอนให้หลับ " อนงค์พูดเสริม " รู้แล้วค่ะ พ่อกับแม่ก็เหมือนกันนะคะ " มุกดาหอมแก้มพ่อกับแม่ฟอดใหญ่ " ถึงบ้านตาแล้วโทรมาบอกหนูด้วยนะคะ " " จ้า " " ดูแลตัวเองดีๆละ " อนงค์พูดก่อนมุกดาลงจากรถ มุกดาหันไปยิ้มให้แม่ ก่อนปิดประตูรถ มุกดายืนมองรถพ่อกับแม่แล่นไปจนสุดสายตา ก่อนเดินขึ้นหอพักไป

.

.

.

~ ก็อกๆๆ ~ " มุก!! " เนเน่เดินมาเปิดประตูด้วยท่าทางงัยเงีย " ขอโทษที่มาปลุกแกแต่เช้านะ " " ไม่เป็๲ไร เข้ามาสิ " มุกดาเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่ " นี่กระเป๋าอะไรเหรอ? " " คือ.. พ่อกับแม่จะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดน่ะ " เนเน่ยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง " ฉันแวะมาลาแกน่ะ เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกสักพัก " " ทำไมกะทันหันแบบนี้ล่ะ? " " พ่อกับแม่คงคิดมาสักพักหนึ่งแล้วล่ะ " " แล้วแกอยู่กับฉันไม่ได้เหรอ แกโดนพักการเรียนนะ ไม่ได้โดนไล่ออกสักหน่อย เผื่ออาจารย์เรียกไปฝึกงานไง " เนเน่จับมือมุกดา " ขอบใจแกมากนะ ที่เป็๲ห่วงฉัน แต่ไปอยู่ต่างจังหวัดสักพักก็ดีเหมือนกัน ถือโอกาสนี้ไปพักผ่อนด้วย " เนเน่มองเพื่อนด้วยความเป็๲ห่วง " ถ้าแกคิดแบบนั้น ฉันรั้งแกไว้คงดูเห็นแก่ตัวเกินไปสินะ " " แกดูแลตัวเองดีๆล่ะ หัดตื่นเร็วๆมากินข้าวเช้าด้วย จะได้ไม่ปวดท้อง เวลาไปเที่ยวคนเดียวก็อย่าดื่มเยอะ เพราะฉันไม่ได้อยู่ไปรับแกกลับห้องแล้วนะ " เนเน่สวมกอดมุกดา และร้องไห้โฮ " ร้องไห้เหมือนเด็กเลย แกเนี่ย " " แกก็ดูแลตัวเองดีๆนะ " ทั้งสองคนต่างกอดกันแน่น 

.

.

.

" ฉันไปนะ " มุกดาหันมายิ้มให้เพื่อน " เดี๋ยวก่อน " เนเน่เดินมาหามุกดาอีกครั้ง " คือฉันไม่รู้ว่าจะบอกแกดีไหม แต่ไหนๆแกจะไปแล้ว... " เนเน่ดูท่าทางลำบากใจที่จะพูด " ว่ามาสิ " " คือพี่นนท์... เขาถามหาแกกับฉันทุกวันเลย ทั้งโทรมา ทั้งส่งข้อความมา บางวันก็มาหาแกที่นี่ ซื้อของมาฝากแกให้ฉันเอาไปให้ อาหารเสริมคราวก่อนที่ให้แกไป ก็ของพี่เขา " " อืม " มุกดาดูท่าทางนิ่งๆเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร " แกจะไม่บอกลาพี่เขาหน่อยเหรอ? " มุกดายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง " ไม่ล่ะ ให้มันจบแบบนี้ดีแล้ว " " อืม ตามใจแก ฉันแค่อยากให้แกรู้ไว้ " " ฉันไปนะ " " เดี๋ยวฉันเดินลงไปส่ง " " ไม่เป็๲ไร ส่งแค่นี้แหละ เดี๋ยวเห็นหน้าแกก่อนขึ้นรถ มีหวังได้ร้องไห้กันพอดี " " แต่ฉันอยากไปส่งแกหนิ " " อย่าเลย ฉันไปนะพ่อกับแม่คงรอแล้ว " มุกดาหันมาโบกมือลาเนเน่ เนเน่ยืนโบกมือลาเพื่อนพร้อมน้ำตาคลอ