ใน่เย็นที่ใจกลางเมืองกรุงเทพ เมืองที่มีความวุ่นวายมิเคยหลับใหล ขมิ้น เชฟสาวอายุ28ปี กำลังเร่งทำเค้กที่ลูกค้าได้ออเดอร์ไว้สำหรับงานแต่งงาน แต่แล้วกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน เตาที่ใช้อบเค้กดันเกิดะเิ!! ตัวขมิ้นนั้นก่อนจะเสียชีวิตเธอได้เห็นแสงสีขาวสว่างจ้าอย่างเรือนราง ก่อนจะหมดสติไป
"ตื่นเถอะ" อยู่ๆขมิ้นก็ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นดังขึ้นมาใกล้ๆตัว
เสียงนั้นฟังดูอบอุ่นใจดี เธอจึงค่อยๆเปิดเปลือกตาออกมาช้าๆ สิ่งแรกที่เธอเห็นนั้น คือชายชราท่าทางใจดีในชุดขาว มีแสงสว่างรอบๆตัวเหมือนเป็ดั่งออร่า รอยเหี่ยวย่นตามใบหน้านั้น บ่งบอกถึงความมีอายุ "หนูอยู่ที่ไหนหรอคะคุณอา แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับหนูคะเนี่ย" ขมิ้นได้ถามออกไปด้วยความสงสัย "ตัวเรา ต้องขอโทษเ้าด้วยนะสาวน้อย" ชายชราตอบด้วยแววตารู้สึกผิดที่ส่งมาทางขมิ้น "ขอโทษเื่อะไรหรอคะ หนูพึ่งได้เจอกับคุณอาไม่น่าจะมีเื่ต้องขอโทษหนูหรอกมั้งคะ" ขมิ้น ตอบทันทีด้วยท่าทีลนลาน อาจจะเพราะอีกฝ่ายดูมีอายุมากกว่า จึงทำให้เธอประหม่าเมื่อโดนชายชรากล่าวขอโทษเธอ ชายชราได้ยิน ขมิ้น เรียกขานว่าคุนอาอีกครั้ง จึงทำให้เขายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า "ฉันจะอธิบายให้เธอฟังเองสาวน้อย เื่มันมีอยู่ว่า ในโลกที่เ้าอาศัยอยู่นั้น ได้มีความเจริญทางวัฒนธรรม ในด้านอาหารสูงมาก ตัวเราจึงอยากให้เ้าช่วยนำความสามารถของเ้า มาช่วยโลกของตัวเราให้พัฒนาในด้านวัฒนธรรมอาหารน่ะ" ขมิ้น ได้ฟังแล้วจึงทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะตอบชายชรา "แล้วถ้าหนูปฏิเสธหล่ะคะ" รอยยิ้มของชายชรากว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมา "สาวน้อย ตัวเ้าในโลกนั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว ถ้าเ้าปฏิเสธคำขอของตัวข้า เ้าคงต้องไปเกิดใหม่ ในบรรดาโลกทั้งหลาย โดยที่เ้าไม่สามารถเลือกได้เลยว่าเ้าจะเป็สิ่งมีชีวิตประเภทใด เ้า้าอย่างนั้นหรือ"
ขมิ้น ได้ยินดังนั้นจึงตาเบิกโพลง ก่อนจะค่อยๆนึกทบทวนเื่ราวก่อนหน้านี้ "หนูตายแล้วสินะคะ" หลังจากจิตตกไป่เวลาหนึ่ง ขมิ้น จึงเงยหน้าเพื่อถามชายชรา "แล้วหนูจะได้อะไรตอบแทนหรอคะ ถ้าหนูช่วยคุณอาทำสิ่งที่้า"
ชายชราทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบออกไป "ตัวเราจะคอยช่วยเหลือเ้า และเมื่อเ้าทำสำเร็จ ตัวเราจะให้เ้าเลือกว่าจะกลับไปอยู่ที่โลกเดิม หรือเ้าจะอยู่ที่โลกนี้ต่อไป เ้าไม่ต้องห่วงไป ตัวเราสามารถรับรองความปลอดภัยของเ้าได้ และจะยังอำนวยความสดวกให้เ้าด้วยเล็กน้อย" ขมิ้น ได้ยินคำว่ากลับไปอยู่ที่โลกเดิมพลันเกิดแววตาสงสัยก่อนที่ชายชราจะพูดออกมาว่า "ตัวเราสามารถส่งเ้าไปโลกเดิมได้ แต่ว่า ตัวเราต้องใช้พลังมหาศาล เนื่องจากที่นั่นไม่ใช้โลกที่ตัวเราดูแลโดยตรง ทำไมเ้าไม่ลองช่วยเราดูสักหน่อย เ้าอาจจะชอบโลกนี้ก็ได้นะ" ขมิ้น ได้ฟังจึงตัดสินใจ "ได้ค่ะหนูจะลองดูสักตั้ง" "ถ้าอย่างนั้นตัวเราขอมอบตัวช่วยให้เ้าสักเล็กน้อย จะเป็อะไรนั้น ให้เ้ารู้เองน่าจะสนุกกว่า เอาล่ะ! ขอให้เ้าโชคดีนะสาวน้อยยย!!! หลังชายชราพูดจบ ก็เกิดแสงรอบตัวขมิ้น ก่อนที่ภาพต่างๆจะมืดไป