รักวุ่นวายนายซีอีโอเอาแต่ใจ

        ซูเสี่ยวเชินขมวดคิ้วแล้วเลื่อนไป๪้า๲๤๲สุดของหน้าเพื่อจะได้เห็นสถานที่จัดงานหมั้นของหลงเย้เจว่กับซูหยูฝูจัดขึ้นที่โรงแรมรอยัลวันเสาร์นี้

        ซูเสี่ยวเชินกัดริมฝีปากล่าง ถ้าหากว่าผู้ชายคนนั้นเป็๞พ่อแท้ๆของพวกเขาจริงๆงั้นเขาก็ต้องไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นสิ

        แต่ว่าจะรู้ได้ยังไงว่าชายคนนั้นเป็๲พ่อของพวกเขารูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มคล้ายเขามาก และจากท่าทางของเขาก็มีลางสังหรณ์ว่าจะมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น

        “ ซินเธออยากไปหาคุณพ่อจริงๆเหรอ”

        “ ใช่! ฉันอยาก!”

        ซูเสี่ยวเชินใช้นิ้วนับเลข เหลือเวลาอีกสามวันเขายื่นมือไปบีบน้องสาว“ งั้นก็มาเสี่ยงกันหน่อย!”

        ทันใดนั้นดวงตาของซูเสี่ยงซินก็เปล่งประกายขึ้น“ น่าสนุกเน๊อะ? ”

        "สนุกแน่" ซูเสี่ยวเชินยิ้มเล็กน้อยเขาก้มหน้าลงมองเห็นรอยยิ้มของหลงเย้เจว่ที่ปรากฏอยู่ในรูป มันเป็๞รอยยิ้มที่มาจากพิมพ์เดียวกัน

        ภายในห้อง

        ๰่๭๫นี้ที่สตูดิโอของเซี่ยซินเปิดตัวเสื้อผ้าสไตล์ใหม่ออกมาแต่ตอนนี้เธอกลับไม่มีแรงบันดาลใจใหม่ๆเลย ดังนั้นเธอจึงรู้สึกหดหู่มาก ซูลั่วลั่วพยายามช่วยถึงแม้เธอจะไม่คุ้นเคยกับวงการนี้ แต่เธอก็ยังมีความรู้ด้านแฟชั่นอยู่บ้าง

        เพราะตอนนี้เธอเป็๲ช่างแต่งหน้ามืออาชีพ ซึ่งก็มีความเกี่ยวข้องกับวงการแฟชั่น

        “ เฮ้！ฉันไม่อยากติดอยู่แหงกอยู่นี่แล้ว ตอนเย็นเราไปกินของอร่อยกันเถอะ” เซี่ยซินคิดว่ามีแค่อาหารเท่านั้นที่สามารถรักษาอาการซึมนี้ได้

        “ ได้ งั้นฉันเลี้ยงเอง” ซูลั่วลั่วยิ้ม

        หลายวันมานี้เซี่ยซิน ได้ขับรถพาเด็กน้อยทั้งสองไปสถานที่ที่น่าสนใจมากมายดูแลพวกเขาอย่างดีและทุกวันก็จะกลับบ้านมาในสภาพหมดแรงดังนั้นใน๰่๭๫เวลานี้ลั่วลั่วและเซี่ยซินจึงไม่สนใจที่จะอ่านข่าวออนไลน์นัก

        พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่างานใหญ่ของเมืองA จะเป็๲การหมั้นหมายของกลุ่ม บริษัทหลงซื่อกรุ๊ปกับซูซื่อกรุ๊ป

        ตอนเช้าของวันที่สามหลังจากที่พวกเขาเที่ยวเล่นไปทั่วเมืองเซี่ยซินจึงตัดสินใจที่จะงีบหลับพักผ่อนในตอนเช้า

        ทว่าตอนเช้าเวลาประมาณแปดโมงขณะที่ลั่วลั่วและเซี่ยซินกำลังนอนหลับสนิทอยู่นั้น เด็กน้อยทั้งสองคนก็ได้ตื่นขึ้นแล้ว ซูเสี่ยวซินตามพี่ชายไปด้วยความตื่นเต้นพวกเขาแบกเป้สะพายหลังเล็กๆของพวกเขาแล้วแอบเข้าไปในลิฟต์

        “ พี่คะ พวกเราจะไปผจญภัยที่ไหนคะ?”

        “ ไปที่โรงแรม ซิน เธอต้องตามพี่มานะ ห้ามหลงเด็ดขาด!”

        “ จะไปโรงแรมทำไมหรอ?”

        “ ตามหาพ่อไงล่ะ”

        "แต่หม่ามี๊บอกว่าคุณพ่อหลับอยู่นี่นา"

        “ โง่จริง หม่ามี๊โกหก ผู้ชายที่นอนอยู่ใต้ดินนั้นไม่ใช่พ่อของพวกเราหรอกตอนนี้พวกเราจะไปหาคนที่อาจจะเป็๲พ่อของพวกเรา” ซูเสี่ยวเชินอธิบาย

        ซูเสี่ยวซินกระพริบตาปริบๆด้วยความสงสัยก่อนถาม“ จริงเหรอ? คุณพ่อของเราอยู่ที่โรงแรมนั้นเหรอ?”

        “ หลังจากไปที่โรงแรมก็รู้เอง” ซูเสี่ยวเชินพูดพลางจูงมือเธอลงไปชั้นล่างจากนั้นพวกเขาก็เห็นรถแท็กซี่จอดอยู่ เขารีบเดินไปดู คนขับรถเป็๲ผู้หญิง เขายิ้มให้กับเธอก่อนเอ่ย“ คุณน้าครับ คุณน้าพอจะพาพวกเราไปสถานที่หนึ่งได้ไหมครับ”

        “ เด็กๆพ่อแม่ของพวกเธออยู่ที่ไหนจ๊ะ?”

        “ แม่ของพวกเรายัง ... ” ซูเสี่ยวซินอยากจะบอกว่าพวกเขายังคงนอนอยู่แต่ซูเสี่ยวเชินพูดตัดบท“ คุณแม่กับคุณพ่อทะเลาะกันครับพวกเราจะไปหาคุณพ่อครับ”

        “ โถ่ว! เด็กน้อยน่าสงสาร มาขึ้นรถก่อน พวกเธอจะไปที่ไหนล่ะ?”คนขับรถหญิงคนนี้ดูใจดีและกระตือรือร้นมาก

        ซูเสี่ยวซินเงียบลงทันที เธอมักจะขัดพี่ชายตัวเองเสมอดังนั้นพี่ชายของเธอมักจะเรียกเธอว่าเด็กโง่สำหรับเธอพี่ชายเป็๲เด็กที่ฉลาดที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา