“นี่พวกแกๆ พวกแกรู้อะไรไหม คุณผู้หญิงนี่สตอจริงๆนะ ก็ไอพี่สักมันเล่าให้ฉันฟังว่า เมื่อคือก่อน คุณชายกลับมาบ้านตอนดึก ยัยคุณผู้กับยัยลูกสาวก็มาหาเื่คุณชายแหน่ะ” เสียงแหว่วเด็กรับใช้ในบ้านกำลังเล่าเื่ที่ตนได้ฟังมาจากยามอีกทีให้เด็กรับใช้ในบ้านคนอื่นๆฟังอย่างสนุกปาก
“แล้วไงต่อแก กล้ามาหาเื่คุณชายยังไง คุณชายก็แรงไม่เบานะยะ เล่ามาๆ” เมื่อแหว่วเปิดประเด็นขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมของกันอยู่ในครัว ก็เรียกความสนใจให้ทุกคนละจากการทำงานมาจับกลุ่มฟังกัน
“พี่สักเล่าว่า ยัยคุณนายเนี่ยหาเื่คุณชายก่อน ไปหยิบกุญแจรถคุณชายปาดัง ปั้ง! ทีนี้คุณชายโกรธมากใช่ไหมแก ยัยลูกสาวมันก็กลัวจะมีเื่กันเลยเก็บกุญแจรถที่แม่ตัวเองปาขึ้นมาให้คุณชาย ทีนี้คุณชายของพวกเราไม่ยอมไงเลยปากุญแจลงพื้นดัง ปั้ง! คุณชายตั้งใจให้คนแม่เก็บมาคืนใช่ไหม คนลูกไม่ยอมจ้า บอกไม่อยากให้คนแม่ลดตัวมาเก็บให้คุณชาย” แหว่วเล่าอย่างเสริมสีตีไข่เพิ่มอรรถรสทำให้เื่ที่สักเล่ามาบิดเบือนไป
“อุ๊ยแรงมาก ทั้งแม่ทั้งลูกเลยแก เห็นคนลูกหงิมๆนะเนี่ย” คนอื่นๆต่างทำหน้าหมั่นไส้เมื่อคิดภาพตามที่แหว่วเล่า
“แล้วพวกแกรู้อะไรไหม เมื่อวานตอนเช้าเวรฉันจัดโต๊ะจ้า ยัยคุณผู้หญิง ชีก็ทอแหลอะนะ บอกคุณผู้ชายว่าคุณชายพูดดีกับนางจ้า กลัวคุณผู้ชายรู้ละสิว่าตัวเองทำอะไรไว้ บทแม่เลี้ยงใจร้ายชัดๆเลยพวกแก” แหว่วเล่าเื่ที่เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารให้ทุกฟัง
“ยัยแหว่วแกรู้อะไรไหม เช้านี้เวรฉันจัดโต๊ะ เมื่อกี้ฉันเห็นยัยลูกสาวขับรถคุณชายไปเรียน” นิดเสริมขึ้นมาเมื่อเห็นว่าวงเม้าส์มอยในหมู่พวกหล่อน เื่คุณชายกับแม่เลี้ยงป้ายแดงกำลังเป็ประเด็นร้อน
“ คันไหนฉันเห็นคุณชายพารถคันสีดำคันโปรดออกไปั้แ่เมื่อวานตอนเช้าจนวันนี้ยังไม่กลับบ้านเลย” เสียงป้าติ๋มคนรับใช้รุ่นใหญ่ที่ฟังอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง
“หึ คันสีแดง ลูกคันโปรดคุณชายจ้า ขนาดเ้าตัวยังไม่ค่อยขับ หวงหนักหนาเพราะคุณตาท่านซื้อให้ เมื่อกี้บนโต๊ะอาหาร ฉันเห็นยัยคุณนายอ้อนคุณผู้ชาย อ้อนแล้วอ้อนอีก พอคุณผู้ชายทำท่าทางยักๆยือๆ จะให้คันอื่นนางไม่เอาจ้า มารยาจนคุณผู้ชายต้องยอม” นิดพูดน้ำเสียงใส่อารมณ์ ตอนแรกที่จะเล่าเื่นี้เธอก็หมั่นไส้นิดหน่อย พอได้ยินเื่ที่แหว่วเล่ามาทำให้เธออารมณ์ขึ้นทันที ในบ้านหลังนี้เรื่ิองของเ้านายก็ปานจะเป็เื่ของเด็กในบ้านเหมือนกัน
“หึ ฉันละเกลียดยัยสองแม่ลูกนี้จริงๆ” เสียงแหว่วพูดขึ้น คนอื่นๆก็อยู่ในอารมณ์เดียวกัน
ในตอนดึกคืนนั้นเอง ซึ่งทุกคนก็เข้านอนหมดแล้ว นับพันได้กลับเข้าบ้านมาหลังจากไปดื่มที่สถานบันเทิงของเพื่อนเขา อีกนัยหนึ่งไม่ใช่เพราะว่าเขาตั้งใจจะเป็แบบนี้หรอก แต่เขาไม่อยากเห็นหน้ายัยแม่เลี้ยงกับลูกสาวที่เดินเพ่นพ้านในบ้านเขา และอยากประชดพ่อของเขาเองให้มันรู้สะบ้างว่าเขาต่อต้านสิ่งที่ท่านทำอย่างไร
“คุณชายค่ะ คุณชาย” เสียงแหว่วเรียกอย่างรีบร้อน ในขณะที่นับพันเดินเข้ามาในบ้าน
“ยังไม่นอนอีกเหรอแหว่ว มีธุระอะไรกับฉันรึเปล่า” นับพันถามเสียงราบเรียบแปลกใจนิดหน่อยที่เด็กรับใช้ในบ้านยังไม่นอนทั้งๆที่นี่ก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว
“แหว่วรอคุณชายอยู่ค่ะ เห็นดึกมากแล้วคุณชายยังไม่กลับมา” แหว่วสาวใช้วัยละอ่อนบอกเ้านายหนุ่มด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ขอบใจมาก ถ้าไม่มีไรแล้วฉันขอตัวก่อน” นับพันได้ยินดังนั้นก็คิดว่าแหว่วแค่ทำเกินหน้าที่คงไม่มีธุระอะไรอื่นอีก ร่างสูงก็เลยตั้งใจจะขึ้นห้องไปอาบน้ำ เพราะเขาเองดื่มมาพอกรึ่มๆแล้วเหมือนกัน
“คุณชายรู้หรือเปล่าคะ เื่ที่คุณผู้ชายยกรถคันสีแดงของคุณผู้ชายให้คุณขิมไปแล้ว” แหว่วโพล่งออกมาเมื่อนับพันไม่มีท่าทีสนใจตนมากนัก เธอแอบชอบพอในตัวนับพัน ทำให้เป็ห่วงผลประโยชน์ของเ้านายหนุ่ม แถมเป็ตัวตั้งตัวตียุยงให้คนในบ้านให้เกลียดสองแม่ลูกคู่นี้
“ว่าอะไรนะแหว่ว” นับพันเดินเข้ามาใกล้แหว่ว ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง รถคันนี้คุณตาเป็คนซื้อให้เขาตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย พ่อเขาเนี๊ยะนะจะยกให้ใครไปได้ยังไง
“คุณผู้ชายส่งคุณขิมเรียนมอX คุณผู้หญิงบอกว่ากลัวคุณขิมจะน้อยหน้าเพื่อนๆที่ไม่มีอะไร คุณผู้ชายเลยยกรถของคุณชายให้คุณขิมไปค่ะ” แหว่วพูดเติมเชื้อไฟ หารู้ไม่ว่าแค่นับพันได้ยินว่าพ่อเขายกรถให้ยัยลูกกาฝากนั่น เขาก็แทบจะจุดะเิขึ้นมาตรงนี้ นับพันกำมือแน่น
“เื่นี้คุณผู้หญิงเป็คนยุยงน...”
“พอได้แล้ว” ไม่ทันที่แหว่วจะได้รายงานจบนับพันก็กระชากเสียงดังใส่ด้วยความโกรธ ทำให้แหว่วสะดุ้งเฮือก เธอใมากจนทำตัวไม่ถูก
นับพันเห็นว่าตนได้ใส่อารมณ์ผิดคนเลยไล่แหว่วไปเพราะไม่อยากฟังต่อ
“ขอบใจแหว่วมาก ไปได้แล้ว” นับพันเอ่ยปากไล่
ร่างถมึงทึงเดือดประทุพร้อมเผาผลาญทุกสิ่ง เขารีบพาตัวเองมายังหน้าประตูห้องของขิม ก่อนจะเคาะประตูรัวๆปานจะพังประตูเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด
ทำให้ร่างบางที่หลับไหลไปแล้วแล้วต้องสะดุ้งตื่นด้วยความใ ขิมคิดว่าเกิดเื่อะไรขึ้น เธอจึงรีบดีดตัวขึ้นเดินมาเปิดประตูให้อย่างรีบร้อน
แต่พอเปิดประตูปัปเธอก็พบเข้ากับชายหนุ่มที่มองเธอด้วยความเกรี้ยวโกรธ ทำให้ขิมตะหนักดีว่าตัวเธอเองที่เปิดประตูให้เื่ใหญ่นั้นเข้ามา
นับพันไม่พูดพร่ำทำเพลง ไฟของเขาถูกจุดั้แ่คนรับใช้เขาเล่าให้ฟังเื่ของผู้หญิงตรงหน้าแล้ว ยิ่งแหว่วพูดยุยงก็เหมือนน้ำมันที่ราดเข้ากองเพลิง ตอนนี้เพลิงนั้นมันก็โหมกระหน่ำในตัวเขาแล้ว
นับพันกระชากร่างบางผลักเธอตกลงไปบนพื้นอย่างแรง ก่อนที่เขาเองจะรีบลงกลอนล็อคประตูอย่างแ่า
ขิมเองสะโพกกระแทกลงบนพื้นอย่างจังจนเจ็บไปหมด หันมามองผู้ชายที่ทำหน้าเหมือนจะกินเืกินเนื้ออย่างไม่เข้าใจ
“คุณนับพัน คุณทำอะไร” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
ใบหน้าไร้เดียงสานั้น ทำให้นับพันยิ่งโกรธเกลียดเธอเข้าไปอีก เธอเหมืิอนที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด เธอมันตอแหล ทำเป็ไม่รู้เื่ ไร้เดียงสา ทำเป็ไม่อยากได้อะไร ไม่ได้มักใหญ่ใฝ่สูงเหมือนแม่ของเธอ หึ เขาเกือบจะเชื่อแล้วว่าเธอมันไร้เดียงสาจริงๆ
“เธอนี่มันแสดงละครเก่งจริงๆ แม่เธอเธอคือตัวตั้งตัวตี เธอก็เป็กำลังเสริม ทำตัวเหมือนไม่มีพิษภัย แต่พิษสงเย่อะกว่าแม่เธอเสียอีก” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดพูดบอกคนที่ยังคงตีหน้าซื่อไม่รู้อิโหน่อิเหน่อยู่บนพื้น
นับพันย่อตัวลงชันเขาข้างๆคนบนพื้นก่อนจะออกแรงบีบไหล่ร่างเล็กอย่างแรง
“คุณนับคุณปล่อยขิมนะ ขิมเจ็บ” ขิมนิ่วหน้าอย่างเ็ป แต่เขาก็ไม่ผ่อนแรงลงเลย ทำให้ตอนนี้เธอชาไปทั้งแขน
“เจ็บเหรอ แค่นี้คงไม่ทำให้ผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอเ็ปได้หรอก”
“ฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณนับพัน” ขิมถามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงได้ทำรุนแรงกับเเธอขนาดนี้
“ได้กับพ่อฉันไปกี่ครั้งแล้วละ พ่อฉันถึงได้ส่งเธอเรียนดีๆ ยกรถฉันให้แบบนี้” นับพันพ่นคำถามซึ่งเป็คำดูถูกคนตรงหน้า มือหนาก็ยังไม่ละออกจากการบีบแขนร่างบาง มีแต่จะกดน้ำลงไปเพิ่มจนกระดูกแทบจะป่น
“ฉันไม่เคย ฮึก ฉันไม่เคยทำอะไรสกปรกแบบนั้นกับคุณลุง” ขิมปฏิเสธเสียงขาดห้วงเพราะความเจ็บที่แขน
“หึ จะบอกว่าเธอมีดีใช่ไหม ยังไม่พลีกาย เขาก็ยอมยกนี้ยกนู้นให้เธอ ไหนๆแล้วก็ทำให้ฉันดูหน่อยสิ ว่าของเธอมันดียังไง” นับพันว่าก่อนจะลากแขนที่เขาบีบอยู่กระชากร่างบางของขิมขึ้นไปที่เตียงอย่างแรง
“คุณนับปล่อยขิมนะ คุณจะทำอะไรขิม” ขิมร้องปราม แม้เธอจะเจ็บจากการที่ถูกเขาเหวี่ยงขึ้นมา แต่ร่างกายของเธอมันก็สั่งการทันทีเมื่อเธออยู่ในอันตราย แขนบางกอดรัดร่างกายตนเองแน่น ขาก็หนีบชิดกันทันที
469
