ความรักของยัยปลาทอง

ชลธารเดินออกมาจากหลังร้านที่แอบดูอยู่ รู้สึกเหลือเชื่อ พี่ชายผู้แสนเฉยชาของเขายินยอมให้ผู้หญิงกะโปโลที่มาเสนอตัวเองจีบได้ ทั้งยังกดเบอร์โทรให้เองกับมือ“เจ้านายคะ ลูกค้าคนเมื่อกี้ยังไม่ได้จ่ายเงิน”“ไม่เป็นไร ลงบัญชีผมไว้เลย”ชลธารหันไปบอกพนักงานที่เข้ามาบอกหน้าตาตื่น เธอสีหน้าดีขึ้น โล่งใจที่ไม่ถูกเจ้านายดุ รับคำแล้วเดินไปทำงานของตัวเองต่อชลธารยังรู้สึกเหลือเชื่อไม่หาย เรื่องเงินเล็กน้อยนั้นไม่เป็นไรเลย เทียบกับได้เห็นสีหน้าจนหนทางของผู้เป็นพี่ชายแล้วรู้สึกว่าคุ้มค่ามาก ไม่แน่ต่อไปเธออาจจะกลายมาเป็นพี่สะใภ้ของเขาก็ได้ ดังนั้นเรื่องเงินเล็กน้อยนี้ไม่เป็นปัญหา พอเป็นพี่สะใภ้แล้วให้กินฟรีตลอดชีพก็ยังได้...หรือว่าพี่ธีจะเริ่มออกตัวก่อนแล้ว?ชลธารนึกถึงความจริงได้ข้อหนึ่ง ถ้าหากว่าพี่ชายของเขาเริ่มเดินเกมไปก่อนแล้วล่ะ สมมติว่าผู้หญิงคนนั้นจีบติด เธอก็จะกลายเป็นแฟนกับพี่ชายของเขา แล้วยิ่งถ้าจีบติดก่อนงานวันเกิดคุณนายสายชลในอีกหนึ่งเดือนที่จะถึงนี้ พี่ธีก็รอดตัวไปเลยน่ะสิ ต่อให้ยังไม่ติด ก็จะยังมีข้ออ้างพาเธอไปร่วมงานด้วยได้ แค่แนะนำว่ากำลังคบหาดูใจกันอยู่ก็ได้แล้วคุณนายสายชลต้องตามสืบเหมือนเดิม แต่สิ่งที่คุณนายสายชลจะได้ก็มีเพียงแค่ พวกเขาสองคนรู้จักกันมาประมาณหนึ่งเดือน โดยที่หญิงสาวเป็นคนเข้ามาสารภาพรัก หลังจากนั้นก็ตามจีบพี่ชายของเขาอย่างหนักหน่วง สุดท้ายพี่ชายก็ใจอ่อนต่อลูกตื๊อ คุณนายสายชลก็จะเห็นความพยายามของว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่ ซึ่งคุณนายสายชลชอบคนแบบนี้มากถ้าสุดท้ายแล้ว พี่ชายของเขาตกลงปลงใจกับผู้หญิงคนนั้น ก็จะเป็นการปูทางให้คนรักผ่านด่านแม่สามีได้อย่างน่าประทับใจ แต่หากไม่ชอบพอ หลังจากจบเรื่องทุกอย่างแล้วก็ค่อยบอกหญิงสาวไปให้ชัดเจนก็พอแล้วโห ไม่คิดว่าพี่ชายจะร้ายขนาดนี้อย่างนี้ก็จะเหลือแค่เขาคนเดียวที่คุณนายสายชลจะมาจ้ำจี้จ้ำไชน่ะสิ!
ปานลินทิ้งตัวลงนอนที่โซฟา ชื่นชมเบอร์ที่ขึ้นชื่อหราในจออย่างสุขใจ ถึงแม้สุดท้ายแล้วชายหนุ่มจะไม่ตอบคำถามที่เธอตามไปวอแวเลยสักคำถามเดียว แต่แค่ได้เบอร์โทรก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากแล้ว แถมยังได้รับคำอนุญาตให้ตามจีบได้อย่างเปิดเผย ไม่ต้องกลัวว่าจะกลายเป็นตัวน่ารำคาญที่ตามตื้อเขาโดยที่เขาไม่ต้องการอีกต่อไป ดังนั้นการวอแวหลังจากนั้นก็เลยไม่มี พออีกคนบอกว่ามีธุระต่อ เธอก็โบกมือลาทันทีปานลินกำลังยิ้มอยู่ หัวคิ้วยกขึ้นเล็กน้อยก่อนกดรับสายโทรเข้า เป็นพลอยขวัญเพื่อนสนิทของเธอเองที่โทรมา“ว่าไงแก?”“ว่าไงอะไรล่ะ นี่ฉันโมโหทิ้งแกไว้ แกก็จะไม่โทรหาฉันหน่อยเหรอฮะ แล้วตกลงหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง?” ปานลินเอามือถือออกจากหู นวดเบาๆ ก่อนจะกรอกเสียงลงไป“นี่แกโมโหฉันเหรอ? แล้วแกโมโหฉันเรื่องอะไร?” ปานลินถามอย่างงุนงง“แกนี่มัน... โอ๊ย! ช่างเถอะ แล้วตกลงเรื่องหลังจากนั้นล่ะ” พลอยขวัญเห็นว่าไม่มีประโยชน์ที่จะด่าคนที่ไม่รู้ตัวให้โมโหอีกรอบ จึงปล่อยผ่านไป“เขาตกลงให้จีบด้วยแหละ” ปานลินบอกอย่างภูมิใจ “เขายังให้เบอร์โทรมาด้วยนะ”“อาฮะ แล้วยังไงต่อ?”“แค่นี้แหละ”“แค่นี้?” พลอยขวัญเสียงสูง “แค่นี้อะนะ แล้วแกจะเริ่มจีบเขายังไง รู้แค่เบอร์โทรเขาเนี่ย”“ก็โทรหาไง ส่งข้อความหาบ่อยๆ” ปานลินตอบ“ไอ้ดึกดำบรรพ์ เฟซบุ๊คหรือไลน์แกก็ไม่ขอเขามา ถ้าเขาจงใจไม่รับสายแก แกจะทำยังไง เขาอยู่ที่ไหน ทำงานอะไรแกก็ไม่รู้ แล้วอย่างนี้แกจะไปจีบเขายังไงฮะ”กึก...“จริงด้วย ทำไงดีล่ะ?” ปานลินเริ่มร้อนรนบ้างแล้วต้องยอมรับว่าความด้อยประสบการณ์ทำให้เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มจีบยังไงดีเหมือนกัน เธอไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีแม้กระทั่งคนที่ชอบ พอเจอก็เป็นรักแรกพบเสียอย่างนั้น คิดว่าได้เบอร์โทรเขามาก็ดีมากๆ แล้ว“แต่เหมือนร้านกาแฟร้านนั้นจะเป็นของคุณน้องนะ” ปานลินนึกถึงตอนที่อยู่ในร้าน เธอไปนั่งเฝ้าที่ร้านนั้นมาตลอดสองเดือน จำได้แวบๆ ว่าพนักงานเรียกคุณน้องว่าเจ้านาย เพราะอย่างนั้นเธอก็เลยไปนั่งรอที่นั่น ก็แหม หน้าตาพวกเขาพี่น้องคลายกันจะตาย เธอก็เลยเดาว่าจะต้องมีความสัมพันธ์อะไรกันสักทางหนึ่ง “ถ้าฉันไปรอที่นั่น ก็อาจจะได้เจอเขาอีกก็ได้”“ไอ้ปลา แกฟังฉันนะ ผู้ชายในฝันของแกท่าทางรวยมาก แล้วเขาก็หน้าตาดีมากๆ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีแฟนแล้วก็ได้ หรือบางทีก็คงมีคนต่อคิวจีบเขาอยู่เป็นโขยง แกจะมานิ่งนอนใจแบบนี้ไม่ได้ ถ้าแกอยากได้เขามาครอง แกก็ต้องรุกให้หนัก ทำทุกวิถีทางจีบเขาให้ติด แกเข้าใจใช่ไหม?”พลอยขวัญคิดว่าเพื่อนเธอฝันสูงเกินไปหน่อย แต่ในเมื่อเพื่อนของเธอชอบแบบนี้เธอก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ดีกว่าที่เพื่อนของเธอจะอยู่โดดเดี่ยวไปจนตาย เธอมั่นใจว่าปานลินจะต้องทำอย่างนั้นแน่ พอได้ตัดสินใจอะไรแล้วก็ต้องทำให้ได้ นิสัยของปานลินเป็นแบบนั้น และตลอดเวลาที่ผ่านมาก็พอจะทำให้เชื่อเช่นนั้น ปานลินไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหนเลย“ถ้าเขามีแฟนแล้วจะทำยังไงดี?” ปานลินได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นก็เริ่มใจเสีย โปรไฟล์ดีเลิศขนาดนั้น เขาจะเหลือมาถึงเธองั้นเหรอ“ก็แค่แฟนมะ เขายังไม่แต่งงานกันสักหน่อย อีกอย่างถ้าเขามีแฟนแล้วจะอนุญาตให้แกจีบเขาทำไม? ถ้าเป็นแบบนั้นนะ แกต้องเลิกยุ่งกับเขาทันที ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรเอามาทำพันธุ์” ปลายสายตอบกลับมาอย่างร้อนแรง“แกชั่วมากเลย แกจะคิดแบบนี้ไม่ได้นะพลอย ถ้าเขามีแฟนแล้วเราก็ต้องอย่ายุ่งกับเขา ถ้ามีคนมายุ่งกับแฟนเรา เราก็ไม่ชอบถูกไหม?”ปานลินบอกเพื่อน ถ้าเป็นอย่างที่เพื่อนเธอว่ามาจริง ถ้าเขามีแฟนแล้ว เธอก็จะรีบถอยออกมาทันที ต่อให้เขาจะรูปร่างหน้าตาเหมือนพระเอกนิยายของเธอแค่ไหน แต่ถ้ามีนิสัยอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่พระเอกของเธอ เขาเป็นได้แค่ตัวร้ายเกรดต่ำเท่านั้น!“ฉันรู้แล้วย่ะ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้น เผื่อว่าแกจะชอบเขามากจนตัดใจไม่ได้ไง” ปลายสายตอบกลับมาเสียงดัง เธออุตส่าห์คิดเผื่อ แต่อย่างน้อยไอ้เพื่อนเพี้ยนของเธอก็ยังมีสมองอยู่บ้าง “งั้นแกก็ไปถามกับน้องชายเขาให้รู้เรื่องไปเลยสิ แกบอกว่าน้องชายเขาเป็นเจ้าของร้านกาแฟไม่ใช่เหรอ เขาน่าจะรู้เรื่องพี่ชายตัวเองดีนะ อยากรู้อะไรก็ถามไปเลย เอาให้เคลียร์”“อือ” ปานลินพยักหน้างึกงัก หมายใจว่าจะต้องไปที่ร้านนั้นเพื่อพบกับคุณน้องชายในอีกไม่นาน “ว่าแต่ทำไมวันนี้แกดูรีบๆ โทรศัพท์เมื่อตอนนั้นเป็นเรื่องสำคัญมากเหรอ?”“ใช่ สำคัญมาก ฉันกำลังจะย้ายที่ทำงานแล้ว”“อะไร แกถูกไล่ออกเหรอ?!” ปานลินตกใจจนตาโต“บ้าเหรอ! หัวหน้าของฉันน่ะ เขาเสนอฉันให้เป็นเลขาของบริษัทใหญ่ที่เป็นบริษัทแม่ เห็นเขาบอกว่าเจ้านายกำลังต้องการเลขาคนใหม่ คุณสมบัติที่อยากได้คือสามารถทำงานเลขาได้ รู้เรื่องทางวิศวกรรม ถ้าพูดภาษาอังกฤษกับภาษาจีนได้จะดีมาก แล้วเขาเห็นว่าฉันตรงตามที่บอกมาพอดี ก็เลยลองเสนอชื่อของฉันไป แล้วเจ้านายทางนู้นเขาก็เรียกตัวฉันไปสัมภาษณ์วันจันทร์ที่จะถึงนี้ด้วย!”“จริงเหรอ ดีใจด้วยนะแก อย่างนี้เงินเดือนแกก็เพิ่มขึ้นด้วยน่ะสิ”“ก็น่าจะงั้นนะ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะสักสองเท่า”“สองเท่า!” ปานลินตะลึง “งั้นถ้าแกได้งานจริงๆ แกต้องเลี้ยงฉลองนะ”“ได้เลยจ้ะ” ปลายสายหัวเราะอย่างสุขใจ “ถ้าได้งานจริงๆ ฉันจะพาแกไปเลี้ยงที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่แกชอบเลย”“โห แม่คนดีของนังปลา ขอให้แกได้งานนะ”“ขอบใจ พอหมดวันหยุดก็จะต้องไปทำงานวันจันทร์พอดี หัวหน้าอนุญาตให้ฉันไปสัมภาษณ์ได้ แต่วันนั้นฉันคงจะพาแกไปรับน้องชายที่สนามบินไม่ได้นะ”“โอ๊ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขับรถไปรับไอ้ทูเองก็ได้ แกสบายใจเถอะ ไว้แกสัมภาษณ์เสร็จแล้ว ค่อยไปหาอะไรกินกัน”“ได้ๆ แกก็ขับรถระวังๆ อย่าคิดเพ้อเจ้อถึงนิยายของแกตอนขับรถรู้ไหมยะ?”“เออ รู้แล้ว”“งั้นแค่นี้แหละ”“บาย”“อีกสองวันสินะ ไปเก็บกวาดของไว้รอเลยดีกว่า” ปานลินลุกขึ้น ตรงไปยังห้องนอนที่กำลังจะมีเจ้าของอีกฝั่ง เก็บกวาดห้องไว้รอน้องชายสุดที่รักที่จะย้ายมาอยู่ด้วยฟู่...หลังจากเก็บกวาดอยู่นานหลายชั่วโมง ห้องนอนก็สะอาดเรียบร้อย ปานลินถอยมาชื่นชมผลงานของตัวเองอย่างภูมิใจรู้สึกเหมือนยังขาดอะไรอยู่นะ?เอาไว้พรุ่งนี้แวะไปซื้อของมาตกแต่งห้องเพิ่มดีกว่า น้องรักของเธอจะต้องปลาบปลื้มในความแสนดีของพี่สาวคนนี้อย่างแน่นอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ฉันว่างนะคะ 2

นิยายแนะนำ

ความรักของยัยปลาทอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ฉันว่างนะคะ 2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้