วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 4: ชายปริศนาและโลกเื้ั
แสงไฟนีออนสว่างจางๆ ในวอร์ดผู้ป่วยรวมชั้น 4 สั่นกระพริบเบาๆ บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน นนท์ชักมือออกจากข้างเตียงผู้ป่วย ถอยหลังก้าวหนึ่งพร้อมตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ ั์ตาสว่างวาบเพ่งมองชายปริศนาตรงหน้าอย่างระมัดระวัง
ชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิท รูปร่างสูงโปร่ง อายุราวๆ สามสิบปี ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินอ่อน ดวงตาคู่กลมโตฉายประกายแสงสีม่วงลึกลับที่คนทั่วไปมองไม่เห็น แต่ในสายตาผกผันของนนท์ ชายคนนี้กลับมีกลุ่มก้อนพลังงานปราณอันหนาแน่นหมุนเวียนอยู่ทั่วร่าง!
นนท์เพ่งจิตสำรวจชายตรงหน้าด้วยความตะลึง: *พลังปราณหนาแน่นมาก! ไม่ใช่แค่ชี่ตื้นเขินเหมือนคนธรรมดา แต่เป็พลังปราณที่ถูกเคี่ยวกรำมาอย่างยาวนาน! ชี่สีม่วงวนเวียนอยู่รอบจุดชีพจรหลักทั่วร่าง... ชายคนนี้เป็ผู้ฝึกปราณจริง ๆ!*
นนท์: "คุณเป็ใคร? และเข้ามาในวอร์ดผู้ป่วยเวลานี้ทำไม?"
นนท์ถามเสียงเรียบแต่แฝงความตื่นตัว พลังปราณัฟ้าสีทองในจุดตันเถียนถูกกระตุ้นให้หมุนวนเตรียมพร้อมจู่โจมหรือป้องกันในทันที
ชายสูทดำยิ้มบางๆ เขายกมือสองข้างขึ้นเล็กน้อยในท่าทางที่ไม่มีเจตนาอิจฉาร้าย ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้อย่างเนิบนาบ โดยไม่ส่งเสียงเท้าแม้แต่น้อย
ชายสูทดำ: "อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไปน้องชาย... ฉันไม่ได้มาหาเื่ ฉันชื่อ 'เฉินหลง' เป็ตัวแทนจากสำนักแพทย์หมื่นปราณ"
นนท์: "สำนักแพทย์หมื่นปราณ? ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน"
เฉินหลง: "คนธรรมดาทั่วไป ย่อมไม่เคยได้ยินชื่อพวกเราอยู่แล้ว โลกที่เราอยู่นี้ไม่ได้มีแค่เื่ของวิทยาศาสตร์และเครื่องมือแพทย์แผนปัจจุบันหรอกนะ ยังมี 'โลกเื้ั' ของผู้ฝึกปราณ และสำนักแพทย์โบราณที่สืบทอดกันมานับพันปีอยู่อีกมาก"
เฉินหลงหยุดยืนห่างจากนนท์ราวๆ สามก้าว สายตาของเขามองสลับไปมาระหว่างข้อมือของนนท์และผู้ป่วยบนเตียงเบอร์ 12 ที่บัดนี้สีหน้ากลับมามีเืฝาดอย่างน่าอัศจรรย์
เฉินหลง: "เมื่อครู่... ฉันเห็นชัดเจนด้วยจิตัั คุณไม่ได้ใช้พลังปราณส่งเข้าไปรักษาเหมือนหมอชี่กงทั่วไป แต่คุณกลับ 'ดูดซับ' ปราณแห่งความตายและพิษโรคร้ายของผู้ป่วยเข้าตัว จากนั้นก็แปรเปลี่ยนมันตรงจุดชีพจรข้อมือ... นั่นมันวิชา 'วิถีปราณผกผัน' วิชาในตำนานที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปีไม่ใช่หรือ?"
นนท์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความระแวง เคล็ดวิชานี้คือความลับสูงสุดและเป็ทางรอดเดียวของเขา เขารู้ดีว่าหากวิชานี้หลุดรอดออกไป อาจดึงดูดศัตรูและความงดงามที่เป็ภัยมาสู่ตัวอย่างแน่นอน
นนท์: "ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเื่อะไร ผมก็แค่หมอฝึกหัดที่ใช้วิธีกดจุดช่วยคนไข้เท่านั้น"
เฉินหลงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ั์ตาสีม่วงของเขาทอประกายรอบรู้
เฉินหลง: "ไม่ต้องปิดบังฉันหรอก นนท์... อ๊ะ ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมฉันถึงรู้จักชื่อคุณ ฉันติดตามดูคุณั้แ่เื่ที่เกิดขึ้นในห้องฉุกเฉินเมื่อเช้าแล้ว การที่คนหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันและเซลล์สมองเริ่มตายกลับมาฟื้นคืนสติได้ในเสี้ยววินาที ไม่มีเทคนิคการแพทย์แผนปัจจุบันใดทำได้ นอกเสียจากการควบคุมพลังชีวิตระดับสูง"
นนท์เพ่งจิตกดดัน: *ชายคนนี้สังเกตเรามาพักใหญ่แล้วงั้นหรือ? ถ้าเขาคิดจะแย่งชิงตำราหรือทำร้ายเรา การปะทะกันในโรงพยาบาลตอนนี้ย่อมไม่ส่งผลดีแน่!*
เฉินหลง: "ผ่อนคลายหน่อยน้องชาย ฉันไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงวิชาของคุณ อันที่จริง สำนักแพทย์หมื่นปราณของพวกเราแสวงหาผู้มีพร์และผู้วิชาแพทย์โบราณอยู่เสมอ โดยเฉพาะวิชามืดหรือวิชาผกผันที่ทรงพลังเช่นนี้"
นนท์: "แล้วคุณ้าอะไรจากผมกันแน่?"
เฉินหลงยื่นการ์ดใบหนึ่งที่ทำจากโลหะสีดำเงา ขอบทองคำบริสุทธิ์ ออกมาให้นนท์ บนการ์ดสลักลายลวดลายัพันคทาหมอไว้อย่างงดงาม
เฉินหลง: "สัปดาห์หน้า จะมีการประมูลสมุนไพรปราณและนัดพบของผู้ฝึกตนในโลกเื้ัจัดขึ้นที่เมืองนี้ ฉันอยากเชิญคุณไปร่วมงาน ในงานนั้นมี 'สมุนไพรวิเศษ' ที่สามารถช่วยทะลวงจุดชีพจรและรักษาโรคภัยทางกายภาพได้ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ต่อ... โรคมะเร็งไขกระดูกที่คุณกำลังเป็อยู่ก็ได้นะ"
คำพูดของเฉินหลงทำให้นนท์ดวงตาเบิกกว้าง! ชายคนนี้มองออกแม้กระทั่งโรคร้ายที่ซ่อนอยู่ในไขกระดูกของเขา!
เฉินหลง: "ไม่ต้องใไป คนฝึกปราณระดับฉัน ย่อมมองเห็นความฟุ้งซ่านและชี่แห่งความตายที่ตกค้างในไขกระดูกของคุณได้ แม้คุณจะใช้วิชาผกผันสลายมันไปได้ส่วนหนึ่ง แต่รากเหง้าของโรคมันลึกซึ้งมาก หากได้สมุนไพรปราณมาช่วยเสริม การรักษาของคุณจะรวดเร็วขึ้นนับสิบเท่า"
นนท์ยื่นมือไปรับการ์ดโลหะสีดำมาถือไว้ ััถึงความเย็นเยียบและพลังปราณจางๆ ที่แฝงอยู่ในตัวการ์ด
นนท์: "งานประมูลสมุนไพรปราณงั้นหรือ..."
เฉินหลง: "ถูกต้อง ถือว่านี่เป็การเจริญสัมพันธไมตรีจากฉัน หากวันใดคุณ้าความช่วยเหลือในโลกเื้ั นามของสำนักแพทย์หมื่นปราณสามารถช่วยคุณได้ระดับหนึ่ง... แต่จงระวังไว้ด้วย นนท์"
เฉินหลงเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็จริงจังและกดต่ำลง
เฉินหลง: "วิถีปราณผกผัน แม้จะทรงพลังและไร้เทียมทานในการต่อชีวิต แต่มันคือวิชาที่แย่งชิงชะตาฟ้าดิน ปราณแห่งความตายที่คุณดูดซับมา หากวันใดจุดชีพจรข้อมือของคุณกรองมันไม่ทัน หรือคุณโลภมากดูดซับพิษปราณที่เกินระดับความสามารถของตนเอง... พิษเ่าั้จะสะท้อนกลับ และเผาทำลายอวัยวะภายในของคุณจนกลายเป็ข้าวมันเน่าในเสี้ยววินาที!"
พูดจบ ร่างของเฉินหลงก็หมุนตัว ก้าวเดินหายลับไปในความมืดของโถงทางเดินอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าเขาไม่เคยยืนอยู่ตรงนั้นมาก่อน!
นนท์ยืนเงียบอยู่คนเดียวในวอร์ดผู้ป่วย กุมการ์ดโลหะสีดำในมือแน่น ั์ตาทอดมองไปทางที่ชายสูทดำหายตัวไป
นนท์คิดในใจขณะเพ่งมองละอองปราณสีทองในท้องน้อย: *โลกเื้ั... ผู้ฝึกปราณ... สำนักแพทย์หมื่นปราณ... โลกใบนี้มันกว้างใหญ่และอันตรายกว่าที่เราคิดไว้มากจริงๆ!*
*คำเตือนของเฉินหลงเป็เื่จริง วิถีผกผันคือดาบสองคม หากเรารักษาคนป่วยเพื่อต่อชีวิตตัวเอง โดยไม่พัฒนาความแข็งแกร่งของจุดชีพจรและระดับปราณัฟ้า วันหนึ่งเราอาจถูกพิษโรคร้ายสะท้อนกลับจนตาย!*
นนท์กำหมัดแน่น ดวงตาฉายประกายความแน่วแน่ที่ไร้ซึ่งความลังเล
นนท์: "แต่ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน... ในเมื่อเดินเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว ฉันจะไม่มีวันถอยหลังกลับเด็ดขาด!"
7K
