บทที่19
เื้ัแผนการลอบสังหาร
เมื่อคำถามนั้นหลุดจากริมฝีปากของเซี่ยอันอวี่หนานกงจิ่นอวี่ก็กระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบสายตาคมกริบมามองนางอย่างช้า ๆดวงตาคู่นั้นทอแววลึกลับยากหยั่งถึง
“อยากรู้แน่หรือ?”เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น
เซี่ยอันอวี่กระพริบตาถี่เล็กน้อยก่อนจะขยับริมฝีปากอย่างลังเล ทว่าก็ยังคงถามออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“...ตระกูลเซี่ยใช่หรือไม่?” หนานกงจิ่นอวี่คลี่ยิ้มเขามองสบตานางราวกับอ่านทุกอย่างที่นางคิดได้ทะลุปรุโปร่งก่อนจะเอ่ยเสียงเบาแต่เฉียบคม
“เ้าก็ถือว่าไม่โง่เสียทีเดียว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับทบทวนบางอย่างในความทรงจำแล้วกล่าวต่อ “ข้าเคยได้ยินมาว่า... ตอนอยู่ในจวนตระกูลของเ้าเองก็มักรังแกเ้าอยู่เสมอเ้าก็ไม่โง่เหตุใดจึงปล่อยให้เขารังแก”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเซี่ยอันอวี่สั่นะเืแม้นางจะเป็ิญญาจากอีกโลก แต่ร่างนี้ หัวใจนี้ ยังเป็ของเซี่ยอันอวี่และเมื่อได้ยินว่าตระกูลที่มีสายเืเดียวกันวางแผนสังหารทั้งที่เป้าหมายจริงคือสามีของตนก็ไม่อาจหักห้ามความรู้สึกตะหนกและหนักอึ้งในอกได้ราวกับมีก้อนหินถ่วงดวงใจให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
หนานกงจิ่นอวี่ยังคงมองนางอยู่ก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ตระกูลเซี่ย...ก็เป็เพียงหนึ่งในผู้เกี่ยวข้องเท่านั้น”
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบาราวกับบอกนางถึงคนที่อยู่เื้ัของเื่นี้
หนานกงจิ่นอวี่หรี่ตาลงมองกิริยาท่าทางของเซี่ยอันอวี่อย่างพินิจ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ราวกับยอมรับ “ท่าทางของเ้า... ดีกว่าที่ข้าเคยคาดไว้มาก”
เซี่ยอันอวี่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งนางระบายลมหายใจราวกับปลดปล่อยความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ภายในอกแล้วกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
“จะทำอย่างไรได้... สถานการณ์ในตอนนี้ข้าเห็นว่าควรคิดแค่เื่เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนดีกว่า”
หนานกงจิ่นอวี่พยักหน้า
“เ้าพูดถูก” เขาว่าเสียงเบาก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง
“ปัญหาของเราตอนนี้ คือการเอาชีวิตรอดจากดินแดนฮั่นโจวนี้ให้ได้ก่อน”
เขาหยุดไปเล็กน้อย ราวกับครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พรุ่งนี้...ข้าจะสั่งให้ทหารนำเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดมาให้เ้า”
“ได้!” เซี่ยอันอวี่รีบพยักหน้าตอบรับทันที ดวงตาทอประกายยินดี แต่ในขณะเดียวกันนางก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย
“เกี่ยวกับเื่...ความสามารถของข้า... ข้าคิดว่า ”
ทว่าคำพูดของนางก็ถูกขัดขึ้นกลางคัน
“เ้าไม่ต้องพูดข้ารู้ดี” หนานกงจิ่นอวี่กล่าวแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบดวงตาคู่นั้นยังคงสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยสติและความเข้าใจ
“ข้าไม่โง่พอ...ที่จะเปิดเผยเื่นี้ออกไปให้ผู้ใดล่วงรู้” เขากล่าวพลางปรายตามองนางแวบหนึ่งสีหน้าของเขาเรียบนิ่ง ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยประกายคมกริบ
เขารู้ดียิ่งกว่าผู้ใดว่าความสามารถนี้ความสามารถที่สามารถทำให้ดินแดนที่แห้งแล้งไร้ชีวิตกลับมามีพืชพันธุ์เติบโตได้อีกครั้งมีค่ามากเพียงใด หากความลับนี้ถูกเปิดเผยออกไปแม้แต่น้อยไม่เพียงแต่ราชวงศ์ต้าหลิงเท่านั้น ราชวงศ์อื่น ๆ ทั้งในและนอกแผ่นดินก็ต้องหาทางแย่งชิงนางอย่างแน่นอน
นั่นก็เพราะแผ่นดินฮั่นโจวที่เต็มไปด้วยทะเลทรายอันเวิ้งว้างนี้มีขนาดกว้างใหญ่ไพศาลเทียบเท่ากับอาณาจักรใหญ่ได้ทั้งอาณาจักร หากมีใครสามารถ ‘เปลี่ยน’ พื้นที่แห่งนี้ให้กลายเป็ดินแดนอุดมสมบูรณ์ได้จริงสิ่งที่ได้กลับไปไม่ใช่เพียงพืชผัก แต่คืออำนาจและอิทธิพลในระดับที่จะเขย่าทั้งใต้หล้าได้
และหากเซี่ยอันอวี่เป็กุญแจของการเปลี่ยนแปลงนั้น...เช่นนั้นนางก็ไม่ต่างอะไรจากขุมทรัพย์ล้ำค่าที่สุดในยุคนี้
หนานกงจิ่นอวี่ไม่จำเป็ต้องให้ใครบอกเขารู้ดีว่าในตอนนี้ นางคือคนที่เขาจำเป็ต้องปกป้องมากที่สุด
“ข้ามีเื่ขอร้องอีกหนึ่งอย่าง”เซี่ยอันอวี่ถือโอกาสนี้เอ่ยขึ้นทันที ในเมื่อบรรยากาศเอื้ออำนวยนางก็ไม่ควรรีรอ
หนานกงจิ่นอวี่หันมามองนางอีกครั้งดวงตาคมสงบนิ่งจับจ้องไปยังดวงหน้าอ่อนเยาว์ของสตรีตรงหน้า “ขอร้องเื่อะไร?” เขาถามเสียงต่ำ
“คือว่า... ท่านช่วยให้พวกทหารหรือคนของท่านไปช่วยพรวนดินกับหว่านเมล็ดให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” เซี่ยอันอวี่เอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มที่พยายามให้ดูจริงใจที่สุด
หนานกงจิ่นอวี่เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกระพริบตา มองนางอย่างสงบนิ่ง คล้ายรอฟังเหตุผลเื้ัคำขอ
เซี่ยอันอวี่ไม่ปล่อยให้ความเงียบทอดยาวนางรีบอธิบายต่อทันที พร้อมกับยกแขนเรียวของตนเองขึ้นให้ดู
“ดูสิแขนของข้านั้นเล็กแค่นี้... จะให้ข้าพรวนดิน หว่านเมล็ดเองทั้งหมดมันก็เกินกำลังไปหน่อยกระมัง”
น้ำเสียงของนางเจือความเหนื่อยหน่ายราวกับได้ผ่านการตรากตรำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งที่ความจริงแล้วเ้าภาระหนักทั้งหมดกลับตกเป็ของ มู่ซาน เ้าภูตน้อยในกำไลหยก
“อีกอย่าง...” เซี่ยอันอวี่เอนตัวเล็กน้อย ประสานมือไว้ตรงหน้าตักแล้วกล่าวเสียงเรียบจริงจังขึ้น “การที่ข้าจะเร่งการเจริญเติบโตของพืชพรรณได้ข้าก็ต้องใช้พลังของตนเองอยู่มากไม่น้อย หากต้องลงแรงพรวนดินอีก...ข้าคงหมดแรงและทำได้ไม่ต่อเนื่อง”
เหตุผลนั้นฟังดูสมจริงแต่ทั้งหมดเป็เพียงการปั้นแต่งด้วยสีหน้าที่มั่นใจแม้กำไลหยกบนข้อมือจะร้อนวาบขึ้นมาอย่างประท้วงแต่เซี่ยอันอวี่ก็ยังทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ แสร้งยิ้มต่อไปราวกับทุกถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นคือความจริงแท้
หนานกงจิ่นอวี่เงียบอยู่ชั่วครู่สีหน้าอ่านไม่ออกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ในที่สุด เขาก็พยักหน้ารับช้า ๆ
“อืมข้าจะให้คนไปช่วยพรวนดิน” เขาตอบเรียบ ๆ
เซี่ยอันอวี่ถึงกับยิ้มกว้างในทันที ความโล่งอกแผ่ซ่านไปทั้งร่างนางถอนหายใจอย่างพอใจ ราวกับยกูเาออกจากอกได้สำเร็จ
‘แค่นี้ข้าก็นั่งกินนอนกินได้แล้วล่ะ!’นางแอบหัวเราะในใจ
“เอาล่ะไปกินข้าวแล้วพักผ่อนเถอะ” หนานกงจิ่นอวี่กล่าวพลางหันกายเตรียมเดินนำออกจากห้อง
“เข้าใจแล้วเ้าค่ะ~”เซี่ยอันอวี่รับคำเสียงหวาน แววตาเต็มไปด้วยประกายยินดีคล้ายหญิงสาวผู้เพิ่งวางแอกแห่งแรงงานลงได้
837
![เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก [นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697445558_33040204.webp)
![[จบแล้ว] แม่สาวเข็มเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471472_78710577.webp)
