“แง๊ๆๆๆ” ความเป็จริงอันโหดร้ายของคนที่กลับชาติมาเกิดใหม่ ถึงแม้จะดีใจที่ชายชุดดำคนนั้นไม่ลบความจำเดิมของเธอออกก็ตาม
“อย่าร้องๆ” เสียงพูดปลอบดังมาจากผู้หญิงที่เธอยังมองไม่เห็นหน้า ในใจอยากจะบอกเหลือเกินว่าตนนั้นโตแล้วแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะเสียงที่เปล่งออกมามีแค่คำว่า ‘แง๊ๆ’ เท่านั้น หัวสมองของเด็กทารกที่เธอมาอยู่ก็ช่างว่างเปล่าเหลือเกินดังนั้นดาราสาวจะต้องทำความคุ้นเคยกับร่างนี้ใหม่อีกครั้ง ‘ก็แน่ล่ะเธอมาเกิดใหม่นี่นา’ เมื่อเงียบเสียงร้องไห้ลง หูก็ได้ยินผู้หญิงคุยกันแว่วๆมา
“เป็ทารกหญิง แต่เหตุใด?”
“มีสิ่งใดรึท่านหมอ”
“ดวงตาที่ควรจะเป็สีดำของนางเป็สีเขียวมรกต”
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องจนดาราสาวในร่างของทารกต้องเงียบฟังอย่างตั้งใจ แต่เดิมตนเองนั้นเป็ลูกครึ่งอยู่แล้วจะมีตาสีนี้มันก็ไม่แปลก..มันจะแปลกก็คือตอนนี้เธอเป็ลูกใครน่ะสิ ที่สำคัญกว่านั้นคือ ‘ทุกคนพูดภาษาจีน’ และเธอเข้าใจมันทุกคำ
ดวงตาสีเขียวของเด็กทารกมองเพดานห้องด้วยรับรู้ว่าตนเองนั้นคงจะเห็นได้เพียงเท่านี้เพราะว่าตนอยู่ในห่อผ้า สักพักตัวของเธอลอยขึ้นคิดได้ว่าคงจะถูกอุ้มขึ้นมาเป็แน่ ทันทีที่อดีตดาราสาวมองสบตากับผู้หญิงที่อุ้มเธอ ในหัวพลันปวดร้าวขึ้นมาฉับพลันจนต้องร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น “แง๊!!!” ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
แล้วภาพผู้หญิงที่เธอมองหน้าเมื่อครู่พลันฉายชัดเข้ามาในความรู้สึก ผู้หญิงคนนี้จะถูกทำร้ายในอีกสามวันต่อมา ถูกทำร้ายโดยผู้ชายสามคนที่แต่งกายประหลาดท่าทางเมามาย ปัญหาในตอนนี้คือเธออยู่ในสภาพเด็กทารกอีกทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าภาพที่เธอเห็นในหัวนั้นมันจะเป็จริงหรือเปล่า ตาสีเขียวเริ่มหรี่ลงเพราะความปวดจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่มองผู้หญิงคนนี้ ดาราสาวในร่างเด็กน้อยร้องไห้งอแงและเลี่ยงสายตาไปมองเพดาน...เพียงครู่เดียวความเ็ปนั้นก็หายไป
“แง๊ๆๆๆ” อึ่กๆ
“แกคงจะหิวนมเ้าค่ะท่านยาย”
“ท่านหมอส่งมาให้ข้าเถิด” เสียงของคนที่ถูกเรียกว่าท่านยายดังอยู่ใกล้ๆ เด็กน้อยทนความอยากรู้ไม่ไหวจึงหันหน้าไปมอง
“แง๊!!!” ความปวดเจือจางกว่าตอนแรก..แต่ก็ปวด ภาพท่านยายผมดำแซมขาวผู้เป็หมอดูเทวดาฉายชัดเข้ามาในความรู้สึก ทุกคำทำนายจากท่านยาย ‘เจียวจิน’ ล้วนเป็จริงทุกครั้ง ดาราสาวในร่างเด็กน้อยรับรู้แล้วว่าท่านยายผู้นี้คือเครือญาติของเธอและในภายภาคหน้าเธอจะต้องอยู่กับคุณยาย ‘เพียงสองคน’ เื่ราวหนักหน่วงที่ไม่อยากจะรับรู้ไหลววนเข้ามาไม่ขาดสาย ความสงสัยมีมากกว่าสิ่งใดใจหวนนึกถึงคนชุดดำที่ผลักเธอมาในห้องๆนี้ แล้วเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นมา ‘อยากได้ความจำเดิมกับพลังวิเศษไม่ใช่เหรอ..โลกนี้มีวิทยายุทธ์ด้วยนะ ยังไงๆก็โชคดีละกัน’ ใจอยากจะะโถามออกมาดังๆว่า‘แล้วนี่มันที่ไหนกันเล่า!!!’
“ไปหาท่านแม่ของเ้าด้วยกันเถอะนะ” คำพูดคำจาคล้ายๆว่าคงจะอยู่ในยุคโบราณกาล ยุคไหนสักแห่งสังเกตุได้จากการแต่งกายของคนที่นี่และการทำทรงผม ‘ไม่ผิดแน่’ เธอหลงมาอยู่ในยุคเก่าเหมือนหนังจีนกำลังภายใน
จังหวะการเดินและเสียงเปิดประตูห้องดังเข้ามาในหูเด็กน้อยที่แสร้งหลับตา
“มาแล้วบุตรสาวตัวน้อยของเ้ามี่กวา” ส่งตัวเด็กให้แก่คนที่นั่งรออยู่บนเตียง ข้างๆกันนั้น เด็กทารกมองเห็นผู้ชายตัวใหญ่เสียงในสำนึกแว่บเข้ามาว่าเป็ ‘ท่านพ่อ’
“บุตรสาวของแม่” มี่กวาก้มลงหอมแก้มพร้อมกับมองหน้าเด็กน้อยในอ้อมกอด พลันใไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มออกมา “ดวงตาเ้าช่างงดงามยิ่งนัก..หนิงอันของแม่” ชื่อที่ท่านแม่ตั้งขึ้นมาในขณะนั้น
ความยินดีจากมารดาช่างแตกต่างกับความรู้สึกของทารกน้อยลิบลับ ดาราสาวผู้มีชื่อใหม่ว่าหนิงอันปวดหัวจนยากจะข่ม จึงทำได้แค่เพียงหลับตาหนีจากความจริงอันโหดร้าย ความจริงที่ว่า ‘มารดาของเธอกำลังจะตายเพราะตกเื’ หลังจากคลอดบุตร ความเสียใจไหลลงไปสู่กลางหน้าอก ชาติก่อนที่จากมาพ่อกับแม่ก็ประสบอุบัติเหตุตายพร้อมกัน มาชาตินี้ก็ยังจะขาดพ่อกับแม่อีกเหรอ ‘หนิงอัน’ รู้ว่าหลังจากมารดาตายจากไป บิดาของนางจะเดินทางขึ้นเขาไปบวชในทันที น้ำตาเด็กน้อยไหลรินออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิท หากยามนี้ความรู้สึกที่แท้จริงเป็แค่เด็กทารกมันก็คงดี ‘แต่มันกลับไม่ใช่’
“ท่านแม่ข้าอ่อนแรงเหลือเกินเ้าค่ะ” มี่กวาส่งตัวบุตรสาวให้มารดาของนาง ‘แม่หมอเจียวจิน’ แม่หมอที่รู้ชะตาของบุตรสาวตนเองดีอยู่แล้ว รู้แต่ทำสิ่งใดไม่ได้ รู้ั้แ่แรกว่าหากมี่กวามีบุตร นางจะต้องตายและยังรู้อีกว่าเด็กน้อยที่เกิดมาในวันนี้ ตรงนี้ ‘มีความพิเศษ’ แม่หมอตอบไม่ได้ว่าอย่างไหนมันจะดีกว่ากัน นางรู้ว่ามี่กวาไม่แข็งแรงแต่ชะตาก็คือชะตาหากเลี่ยงได้หนิงอันจะไม่ได้เกิดหากเลี่ยงไม่ได้...มี่กวาก็ตาย แม่หมอก้มมองเด็กน้อยที่นอนหลับตาพริ้มก็นึกสงสาร..ชะตามันเป็ไปแล้วและนางทำใจไว้มากกว่าครึ่งจนวันนี้มาถึง
“ท่านแม่ข้าฝากดูแลหนิงอันด้วยนะเ้าคะ” มี่กวาร้องไห้โดยมีสามี ตี้เจาหยุ่น นั่งกุมมืออยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
“เพราะข้า ข้าผิดที่ไม่ฟังคำท่านแม่จนมี่กวามีหนิงอันขึ้นมา” บุรุษหน้าคมน้ำตาไหลออกมาเป็ทาง “ข้าดีใจที่ข้ามีบุตรสาวที่น่ารักแต่ข้าเสียใจที่มี่กวาต้องเสียเืหนักขนาดนี้ ข้า...ฮืออ” ร้องออกมาอย่างไม่อายผู้ใดแม้เพียงนิด “หากนางมีอันเป็ไปข้าจะขอบวชจนกว่าจะครบอายุไขของนาง ฮือๆๆ” น้ำตาบุรุษไหลออกมาไม่ขาดสายก่อนจะลุกขึ้นก้มตัวลงโขกหน้าผากจรดพื้นสามครั้ง “ข้าขออภัยขอรับท่านแม่”
“ท่านพี่” มี่กวาน้ำตาซึม นางรับรู้ชะตาตนเองั้แ่แรกอยู่แล้วว่าจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงยี่สิบเจ็ดปีจะมีหรือไม่มีหนิงอันก็หาได้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไม่
แม่หมอเจียวจินรีบดึงรั้งลูกเขยขึ้นมา “อย่าทำเช่นนี้เจาหยุ่น” ความโศกเศร้าปกคลุมไปทั่วห้อง “ก่อนที่เวลานั้นจะมาถึงเ้ากับมี่กวาควรจะช่วยกันเลี้ยงดูหนิงอันก่อนดีหรือไม่อย่างน้อยยามนี้มี่กวาก็มิได้เป็อันใด ไม่แน่ชะตาอาจจะเปลี่ยนแปลง” ส่งบุตรสาวในห่อผ้าให้บิดาเป็ฝ่ายอุ้ม “ไปสิ อุ้มไปให้ภรรยาเ้าป้อนนมสักครั้ง”
“ขอรับ” ค่อยๆอุ้มแล้วเดินไปนั่งข้างๆเตียง ทุกนาทีนั้นมีค่ามากมายสำหรับพวกเขา
ดาราสาวในร่างทารกอ้าปากดูดกินนมจากเต้านั้นตามสัญชาตญาณของความเป็เด็ก ความผูกพันแผ่ซ่านเข้ามาในห้วงสำนึก ในใจอยากจะช่วยเหลือท่านแม่ของตนให้มีชีวิตรอดแต่ทางรอดนั้นคือการเติมเืซึ่งแน่นอนว่าในยุคนี้คงจะไม่มีเป็แน่ น้ำตาจากเด็กน้อยไหลรินทั้งๆที่ยังหลับอยู่...แม้ในใจอยากจะโทษจนเองแต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อเธอเองก็เพิ่งจะตายแล้วมาเกิดใหม่ ‘ลาก่อนท่านแม่เจียวมี่กวา’
339
![อาทรรัก...[Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609083879_50225200.webp)
