บทที่ 1 เราหย่ากันเถอะ（1）
“นายหญิงคะนายท่านบอกว่าวันนี้ไม่กลับจะค้างคืนที่ตึกจุ้ยเซียง แล้วก็บอกให้นายหญิงสงวนเนื้อตัวให้ดีๆอย่าถือโอกาสออกไปหาผู้ชายตอนที่เขาไม่อยู่”
“หึ!”ลู่เซียงซือยกยิ้มมุมปากหัวเราะเยาะตัวเองพลางโบกมือให้สาวใช้เอาอาหารที่อุ่นแล้วอุ่นอีกกลับไปเก็บจากนั้นก็หันหลังเดินเข้าห้องแล้วปิดไฟ
เธอจำไม่ได้แล้วว่าสามีของเธอคนนี้พลตรีต้วนเสวียิไม่ได้กลับมาค้างคืนเป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว
ั้แ่ทั้งคู่แต่งงานกันมาสามปี ต้วนเสวียิกลับบ้านแทบจะนับครั้งได้หรือต่อให้กลับบ้าน ก็จะพาสาวๆ สวยๆ เข้ามาในบ้านด้วย หลังจากนั้นก็ไล่เธอไปนอนห้องแม่บ้านจนเธอซึ่งเป็นายหญิงตระกูลต้วนกลายเป็ตัวตลกของคนในบ้านแม้แต่สาวใช้ก็ยังไม่เคารพ
ลู่เซียงซือนอนร้องไห้อยู่บนเตียงภาพต้วนเสวียิพลอดรักกับสาวสวยอยู่ที่ตึกจุ้ยเซียงฉายเข้ามาในหัวของเธอไม่หยุดก่อนจะสะลึมสะลือเข้าสู่ห้วงความฝัน
กลางดึก ระหว่างกึ่งฝันกึ่งตื่น เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งบนร่าง
ลู่เซียงซือยังไม่ทันได้ลืมตา กระโปรงนอนของเธอก็ถูกมือใหญ่เลิกขึ้นอย่างหยาบคาย
ความแสบร้อนที่สอดแทรกเข้ามาทำให้หญิงสาวทรมานจนได้สติในทันที
แรงกระแทกที่รุนแรงและยาวนานทำให้ลู่เซียงซือต้องกัดฟันด้วยความเ็ป
ความปวดร้าวจู่โจมไปทั่วทั้งร่าง
“เจ็บ!”เสียงกระซิบแ่เบาของลู่เซียงซือเจือสะอื้นผู้ชายที่อยู่บนร่างของเธอไม่สะทกสะท้านแต่กลับเพิ่มแรงกระแทกอย่างรุนแรงเขาโน้มตัวลง ลมหายใจคละคลุ้งด้วยกลิ่นสุรารดศีรษะของลู่เซียงซือ
“จิ่นเยวียผม้าคุณ.....” ชายหนุ่มกระทำกับร่างกายของลู่เซียงซืออย่างรุนแรงพร้อมกับเรียกชื่อผู้หญิงอีกคนไปด้วยขณะเดียวกันเืแดงสดก็ไหลออกมาจากหว่างขาของหญิงสาว
ลู่เซียงซือใมาก ไม่รู้ว่าเป็เพราะเืของตัวเองหรือชื่อที่หลุดออกมาจากปากชายหนุ่มกระทบจิตใจเธอเธอพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีส่งเสียงร้องะโ“เสวียิ ฉันไม่ใช่จิ่นเยวีย เธอเป็แม่เลี้ยงของคุณไปแล้ว คุณคิดกับเธอแบบนั้นไม่ได้.....”
ยังไม่ทันจบประโยค ชายหนุ่มก็ผละออกมาจากร่างของลู่เซียงซือ
443
