ตอนที่แปดสิบเจ็ด สัตยาธิษฐาน
“คำสาบาน”
เป็นเวทย์ที่ทรงพลังเสมอ
แม้กระทั่งลอร์ดโวลเดอมอร์ที่มั่นใจในความสามารถและความรู้ด้านศาสตร์มืดของตนเองที่โดนคาถาสะท้อนกลับก็เพราะผลจาก“คำสาบาน”นี้
หมายความว่าหากมีนายกรัฐมนตรีไม่ยอมให้สัตย์สาบานว่า
“จะปกป้องและพิทักษ์ไว้ซึ่งรัฐธรรมนูญ”
นอกจากหมายความว่าเขาเชื่อเรื่องสัตย์สาบานและสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้ว
แสดงว่านายกรัฐมนตรีผู้นั้นไมได้คิดที่จะพิทักษ์รักษาไว้ซึ่งรัฐธรรมนูญแต่ประการใดนั่นเอง
“ข้าพเจ้าจะจงรักภักดีต่อชาติ ศาสนาพระมหากษัตริย์”
ผมกล่าวต่อหน้าพระพุทธรุปพนมมือก่อนกล่าวเปิดงาน
“ข้าพะเจ้า จะจงรักภักดีต่อชาก—”
เสียงสาบานของเจ๊กฮงและคนอีกนับร้อยคนก็ตามมา
“ข้าพเจ้าสาบานว่าจะปฏิบัติตามระเบียบของสมาคม”
ผมทำตามแบบการเปิดงานมหรสพหรือทางเทคนิคคือพรรคฟ้าดิน
ที่เราต้องอัญเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์เทวามานั่งเก้าอี้ว่างเป็นประธานในพิธี
ส่วนผมจากประธานตามกฎหมายลดมาเป็นท่านเลขาธิการสมาคมเวลาประกอบพิธี
“เก้าอี้ว่าง”
วางไว้ตรงกลางห้องเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการที่อัญเชิญสิ่งศักดิสิทธิ์ลงมาต่อหน้าการกระทำแลกเปลี่ยนเงินตรา
เอาสถานที่แห่งศรัทธามารวมกับสถานที่แลกเปลี่ยนเงินตรา
คงทำให้พระเยซูโกรธขนาดวิ่งเข้ามาล้มโต๊ะและเอาแส้ฟาดผมอย่างแน่นอน
ความจริงแล้วการเอา”เก้าอี้ว่าง”ไว้ตรงกลางเป็นสัญลักษณ์นั้นไม่ได้เกิดขึ้นแต่ในโลกวันพีซหรือพรรคฟ้าดินแต่ประการใด
ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์สัญลักษร์ของ”เก้าอี้ว่าง”ที่ค้นพบกันมานานที่สุดนั้นมาจากศาสนาพุทธ
อาจจะตั้งแต่สมัยพุทธกาลด้วยซ้ำ
หรือเรียกได้ว่าวิธีที่ผมใช้ไม่ใช่วิธีใหม่แต่เรียกว่าพิธีกรรมเก่าด้วยซ้ำ
แต่ในการพัฒนาการของศาสนา
หากเราเอาพิธีเก่าของศาสนาหนึ่งกลับมาใช้ให้คนนับถือศาสนาปัจจุบันเห็น
เราอาจจะโดนกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตนั่นเอง
“สาธุ”
พวกเราสาธุโดยพร้อมเพียงกันหลังจากสาบานว่าจะรักษาการชำระหนี้และคุณธรรมอย่างครบถ้วน
พร้อมกับแจกน้ำใส่น้ำยาอาทิตย์อุทัยลงไปกับขนมคนละชิ้นสองชิ้นให้ครบสูตรน้ำสาบานและผสมกับพิธี“เลือดและเนื้อ”ของพระคริสต์
และยังเป็นการทำให้ประชาชนทั่วไปมีน้ำทานและขนมระหว่างการประมูลแชร์ด้วย
“เอาล่ะอั๊วจะมาประกาศตามลำดับวงแชร์เข้ามาตามหมาเลกน่อ”
บรรดาชาวบ้านที่สวดมนตร์เสร็จได้เข้ามาตามหมายเลข
แม้พวกเขาจะเป็นคนกินเหล้าเมายาไม่รักษาศีล
ทำบาป พูดคำหยาบ ตบลูก เตะเมีย มีชู้ฯลฯ
ทำทุกอย่างที่ศาสนาห้ามไม่ให้ทำ
ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่นับถือศาสนา
คนนับถือศาสนามีแนวคิดที่น่าสนใจว่า
พวกเขาเชื่อว่าสิ่งที่พวกเขารักษาไม่ได้ในศาสนานั้นจะมีคนอื่นรักษาได้นั่นเอง
“เอาพวกลื้อเตรียมป้ายให้ดีนาเริ่มวงแชร์วงที่หนึ่งได้ วงเงินสามร้อยน่า”
บรรดาคนในช่วงคิวของวงแชร์ได้เริ่มยกป้ายประมูลดอกเบี้ยแข่งกัน