ตอนที่ 7 : โรงประมูลหมื่นสมบัติ
เย่หลินซีกลับมาถึงเรือนพักท้ายจวนก่อนรุ่งสางโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ร่องรอยการต่อสู้ในป่าม่านิญญาเมื่อครู่ถูกลบเลือนไปจากความทรงจำของนางราวกับเป็เพียงภาพฝันที่เลือนลาง นางหาได้สนใจเื่ราวของบุรุษหน้ากากผู้นั้นไม่ การช่วยเหลือเขาเป็เพียงการกระทำตามอารมณ์ชั่ววูบที่เห็นคนมีความสามารถกำลังจะตายอย่างน่าเสียดายเท่านั้น สิ่งที่นางให้ความสำคัญมากกว่าคือสมุนไพรล้ำค่าที่เก็บมาได้
นางใช้เวลาตลอดทั้งคืนที่เหลือเพื่อปรุงโอสถอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องที่มืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาอาบไล้ร่างของนางที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและงดงามราวกับกำลังร่ายรำ ด้วยความรู้และประสบการณ์ที่สั่งสมมานับพันปี สมุนไพรธรรมดาในสายตาคนอื่น กลับถูกแปรสภาพเป็โอสถเม็ดงามที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องภายใต้มือของนาง
“โอสถฟื้นฟูปราณ โอสถทะลวงชีพจร และโอสถเสริมความงาม”
นางพึมพำขณะบรรจุโอสถแต่ละชนิดลงในขวดหยกธรรมดาที่เตรียมไว้ แม้โอสถเหล่านี้จะเป็เพียงของระดับต่ำสุดในคลังความรู้ของนาง แต่สำหรับเมืองหลวงแห่งนี้ มันคือสมบัติล้ำค่าที่สามารถสร้างความมั่งคั่งและอำนาจได้อย่างมหาศาล
รุ่งเช้าวันต่อมา เย่หลินซีมอบหมายให้เสี่ยวชุ่ยไปสืบข่าวเกี่ยวกับโรงประมูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนี้
เสี่ยวชุ่ยกลับมารายงานด้วยความฉงนใจ แม้จะไม่เข้าใจว่าคุณหนูของตนจะทำสิ่งใด แต่ด้วยความภักดีที่เพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ นางจึงไม่ซักถามให้มากความ
“เรียนคุณหนู โรงประมูลที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองคือ ‘โรงประมูลหมื่นสมบัติ’ เ้าค่ะ ว่ากันว่าเ้าของโรงประมูลเป็ผู้มีอิทธิพลลึกลับ แม้แต่เ้าเมืองยังต้องให้เกียรติสามส่วน ไม่มีผู้ใดเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา และโรงประมูลแห่งนี้ขึ้นชื่อเื่การรักษาความลับของลูกค้าเป็ที่สุดเ้าค่ะ”
“ดีมาก” เย่หลินซีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ข้อมูลส่วนหลังคือสิ่งที่นาง้าได้ยินมากที่สุด
“เตรียมชุดบุรุษธรรมดาให้ข้าชุดหนึ่ง ข้าจะออกไปข้างนอก”
นางเลือกที่จะปลอมตัวเป็บุรุษเพื่อลดความยุ่งยากและไม่เป็ที่สะดุดตาจนเกินไป นางใช้ผ้าคลุมหน้าสีดำบางเบาปิดบังใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้ เหลือเพียงดวงตาคมกริบที่มองทะลุทุกสิ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงประมูลหมื่นสมบัติที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมือง
โรงประมูลแห่งนี้โอ่อ่าและหรูหราสมชื่อ ผู้คนที่เข้าออกล้วนเป็ผู้มีฐานะและยอดฝีมือในเมืองนี้ทั้งสิ้น ทันทีที่นางก้าวเข้าไป พนักงานผู้หนึ่งก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยความนอบน้อมและสายตาที่ประเมินไปพร้อมกัน
“ไม่ทราบว่าคุณชาย้าจะซื้อหรือขายสิ่งใดขอรับ?”
“ข้า้าพบผู้จัดการของพวกท่าน” เย่หลินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้ทุ้มต่ำเล็กน้อย แต่ยังคงความราบเรียบและแฝงด้วยอำนาจกดดันเช่นเดิม
พนักงานผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ธรรมดาและดวงตาที่ลุ่มลึกเกินวัยของนางจึงไม่กล้าดูแคลน รีบผายมือเชื้อเชิญ
“เชิญคุณชายทางนี้ขอรับ ข้าจะนำทางท่านไปยังห้องรับรองแขกพิเศษที่ชั้นบน”
ไม่นานนัก ชายชราผู้หนึ่งในชุดผ้าไหมเนื้อดีก็เดินเข้ามา เขามีหนวดเคราสีขาว ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม แต่ดวงตาฉายแววหลักแหลมราวกับสุนัขจิ้งจอกเฒ่า เขาคือเถ้าแก่หม่า ผู้จัดการของโรงประมูลแห่งนี้
“คารวะคุณชาย ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดให้โรงประมูลของเรารับใช้หรือขอรับ?” เถ้าแก่หม่าเอ่ยถามอย่างสุภาพพลางประเมินผู้มาเยือนอย่างรวดเร็ว
เย่หลินซีไม่พูดพร่ำทำเพลง นางวางขวดหยกสามขวดลงบนโต๊ะอย่างแ่เบา
“ข้า้านำของเหล่านี้เข้าร่วมการประมูลในวันพรุ่งนี้”
เถ้าแก่หม่าเหลือบมองขวดหยกธรรมดาๆ ด้วยสายตาเรียบเฉย ในใจรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย คิดว่านางเป็เพียงคุณชายจากตระกูลเล็กๆ ที่บังเอิญได้ของดีมาแล้วอยากจะมาขายทำกำไร
แต่ทันทีที่เขาเปิดจุกขวดหยกขวดแรกออก
กลิ่นหอมอันเข้มข้นของโอสถก็พลันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พลังปราณอันบริสุทธิ์ที่แฝงอยู่ในโอสถทำให้เถ้าแก่หม่าผู้คร่ำหวอดในวงการมานานถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
“นี่...นี่มันโอสถฟื้นฟูปราณคุณภาพสูง!” เขาร้องอุทานออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบเปิดขวดที่สองและสามตามด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย
“โอสถทะลวงชีพจร! และโอสถเสริมความงาม ์ โอสถทุกเม็ดล้วนมีคุณภาพระดับสูงสุด ไร้ซึ่งสิ่งเจือปน!”
เถ้าแก่หม่าเงยหน้าขึ้นมองบุรุษลึกลับตรงหน้าอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความยำเกรงอย่างสุดซึ้ง
ผู้ที่สามารถนำโอสถระดับนี้ออกมาได้พร้อมกันสามชนิด ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน อาจเป็ศิษย์ของปรมาจารย์ด้านการปรุงยาที่ซ่อนเร้นกายอยู่ก็เป็ได้
“คุณชาย...ของล้ำค่าเช่นนี้ ไม่ทราบว่าท่าน้าให้เราตั้งราคาเริ่มต้นไว้ที่เท่าใด?” เถ้าแก่หม่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม
“นั่นเป็เื่ของพวกท่าน” เย่หลินซีตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ
“ข้า้าเพียงส่วนแบ่งเจ็ดส่วน และไม่้าให้ผู้ใดล่วงรู้ตัวตนของข้า”
“เจ็ดส่วน” เถ้าแก่หม่าสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปเฮือกหนึ่ง ปกติแล้วโรงประมูลจะหักค่าดำเนินการถึงสี่ส่วน การที่นางเรียกร้องเจ็ดส่วนถือว่าสูงมาก แต่เมื่อมองไปยังโอสถล้ำค่าตรงหน้า เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าตกลง
“ไม่มีปัญหาขอรับ โรงประมูลของเราจะเก็บความลับของท่านไว้เป็อย่างดีที่สุดและด้วยโอสถชุดนี้ ข้ารับรองได้ว่าการประมูลในวันพรุ่งนี้จะต้องเป็ที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงแน่นอน”
หลังจากจัดการเื่ราวเรียบร้อยแล้ว เย่หลินซีก็เดินออกจากโรงประมูลไป ทิ้งให้เถ้าแก่หม่ายืนมองขวดหยกสามใบนั้นด้วยดวงตาเป็ประกาย
พรุ่งนี้...ทั้งเมืองหลวงต้องสั่นะเืเป็แน่
ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดใจกลางเมือง บุรุษหน้ากากเงินกำลังจิบชาอย่างสบายและนึกถึงเื่ที่ผ่านมาของหลิวอวิ๋นเหยา
คนไร้ค่าที่สามารถซ่อนเร้นพลังมาได้ถึงสิบห้าปี กล้าเข้าไปในป่าม่านิญญาเพียงลำพัง และยังสามารถปรุงโอสถถอนพิษระดับสูงได้งั้นหรือ?
หลิวอวิ๋นเหยา เื้ัของเ้า มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่?
เขาวางจอกชาลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
“พรุ่งนี้ที่โรงประมูลหมื่นสมบัติ เตรียมห้องที่ดีที่สุดไว้ให้ข้า”
ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ^^ ่นี้อาจจะลงช้าเล็กน้อย และ อีบุ๊ค อาจจะล่าล้า เนื่องจากติดงานขาว ดำ นะคะ
2K
