ใบบัวหญิงสาวที่มองโลกในแง่ดี เธอชอบทำบุญ และรักสัตว์มากๆเธอมีบุคลิกที่อ่อนโยนอารมณ์ดี เธอมักจะชอบถักผมเปียทั้งสองข้าง ผิวขาวอมชมพู ดูเปราะบางรูปร่างเล็กผ่ายผอม ใบหน้าของเธอดูใสบริสุทธิ์ คิ้วบางเบาแต่ได้รูป ดวงตาเรียวเล็กปากนิด จมูกหน่อย ใบหน้ากลมมน ใครที่พบเห็นเธอมักจะเอ็นดูในความน่ารักของเธอทั้งหน้าตาและนิสัยอยู่เสมอ
วันนี้หลังเลิกเรียนเธอยังคงเดินกลับบ้านเช่นเคยเพราะบ้านกับโรงเรียนอยู่ไม่ห่างจากกันมากนัก เธอเดินมาเรื่อยๆเมื่อเจอสุนัขเธอก็มักจะให้อาหารและเล่นด้วยทุกครั้ง จนพวกมันรักและติดเธอมากจนบางครั้งมันยังเดินไปจนถึงบ้านของเธอ แต่พ่อแม่ของเธอไม่ให้เข้าบ้าน เหตุผลก็คือสัตว์เลี้ยงของเธอมีเยอะแล้วนั่นเอง
เธอเดินมาเรื่อยๆ แต่จู่ๆพวกกุญแจลูกบอลของเธอก็กลิ้งหลุดออกมามันทำให้จังหวะนั้น สุนัขเห็นเข้าจึงวิ่งตามลูกบอลไปเธอวิ่งตามสุนัขแล้วไม่ทันระวัง มีรถมาพอดีจังหวะที่เธอกลับตัวไม่ทันแล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งดึงมือเธอมันทำให้เธอพลิกตัวลงไปในอ้อมกอดของเขา แล้วช่วยชีวิตเธอได้ทัน เธอใจหายวาบหลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาดูคนช่วยชีวิต
เขาขาวมากออร่าสุดๆ หน้าตาเขาก็หล่อมากด้วยจนใจของเธอตอนนี้เต้นแรงไม่หยุด เธอมองเขาอยู่นาน จนเขาต้องเรียกเธอเพราะกังวลว่าเธอเป็อะไรหรือเปล่า แต่ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ไปแล้ว
“เป็อะไรมากหรือเปล่า”
ใบบัวรู้สึกตัวก็ลุกขึ้นมาจากอ้อมกอดของเขา เธอส่ายหน้า สายตาไม่กล้ามองเขาตรงๆอีกแล้วเพราะเธอเขินเขามากจริงๆ เขามองเธออยู่นาน สำรวจร่างกายไปทั่วว่ามีแผลหรือเปล่าเมื่อไม่มีแล้วอะไร เขาจึงเดินถอยออกไปก้าวหนึ่ง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะครับ”
“มีค่ะ เ้าดาโก้ มันวิ่งไปเอาลูกบอล ไม่รู้ว่ามันโดนรถชนไหม”
เธอหันไปมองสุนัขที่วิ่งไปเอาลูกบอลตัวนั้น เธอตั้งชื่อให้มันว่าเ้าดาโก้เขาหันไปมองหามัน ยังไม่ทันไร มันก็วิ่งมาหาเธอแล้ว พร้อมกับคาบลูกบอลมากด้วยเธออดที่จะไปจับหัวมันไม่ได้
“ขอบใจมากนะเ้าดาโก้ คราวหลังไม่ต้องวิ่งไปแบบนี้นะมันอันตราย”
“ผมว่าคุณก็ระวังตัวด้วยนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอไปก่อนนะครับ”
“ขอบคุณมากนะคะ”
ใบบัวยกมือไหว้ ก้มหัวลงเล็กน้อย ส่วนเขาก็ยกมือไหว้กลับมาแล้วเตรียมตัวเดินต่อไป เธอทำท่าจะพูดอะไรกับเขาอีก แต่ดูเหมือนเขาจะมีสายเข้าโทรศัพท์เข้ามาพอดี เธอจึงไม่เรียกเขาอีกเขาเดินไปไกลขึ้นเรื่อยๆ และตอนนี้ก็เขาก็ขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว เขาคงจะอยู่แถวนี้เดี๋ยวสักวันคงได้เจอกันอีก เธอคิดแบบนั้น
ใบบัวมาถึงบ้านของเธอแล้ว เ้าดาโก้ก็ยังมาส่งเธอเช่นเดิม แต่มันดูเหมือนจะเข้าใจมันมาส่งแล้วเดินกลับไปที่ของมันดั่งเดิม ก็คือสวนหย่อมหรือสวนสาธารณะนั่นเอง เธอเดินเข้ามาในบ้านเห็นแม่ของเธอกำลังทำงานอยู่เธอสวัสดีแม่ของเธอแล้วขึ้นไปที่ห้องของเธอ ส่วนพ่อของเธอทำงานนอกบ้านเย็นถึงจะกลับบ้านพ่อกับแม่ของเธอตั้งใจทำงานมาก พวกเขาให้เหตุผลว่าทำทุกอย่างเพื่อลูกสาวคนเดียวซึ่งก็คือใบบัวนั่นเอง
ใบบัวเข้ามาที่ห้องแล้วก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เ้าแมวน้อยนางชื่อว่ารักจังก็มาอ้อนที่ตักของเธอ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ สมาธิของเธอไม่ค่อยดีเท่าไรเพราะมัวแต่คิดถึงคนๆนั้นที่ช่วยชีวิตเธออยู่ เขาชั่งหล่อแล้วก็จิตใจดีสุภาพมากๆเลย
เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มใหม่ ที่ยังไม่เคยเขียนขึ้นมาเลยมานั่งเขียนถึงเขาคนนั้น เธอเขียนเื่ราวในวันนี้ทั้งหมดที่เจอกัน เธอชื่อว่าเธอไม่ได้เขียนถึงเขาแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแต่เธอจะเขียนเื่ของเขาและเธอในทุกๆวัน เพราะเขาคือ รักแรกพบ
7K
