สลับร่าง พลั้งชน

ในขณะที่เครื่องปรับอากาศในห้องนอนอาร์ตทำงานส่งเสียงครางครืดคราดตามปกติ ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ก็ถูกแม่ของอาร์ตตะโกนเรียกให้ลงมาทานข้าวเย็น เธอจำเป็นต้องลงมาทานอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอต้องประคองร่างสูงใหญ่ของเด็กหนุ่มเดินลงบันไดมาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เผลอเดินบิดสะโพกตามความเคยชิน

"กินเยอะๆ สิอาร์ต วันนี้แม่ใส่หมูสับเยอะเป็นพิเศษเลยนะ" แม่พูดพลางตักหมูสับแบบพูนๆ และใบกะเพราราดข้าวให้ลูกชาย (ตัวปลอม)

ครูแพรวจ้องมองจานข้าวตรงหน้า กลิ่นอาหารอันหอมหวน โชยเข้าจมูก แต่ความกังวลและความเศร้าใจกลับทำให้เธอรู้สึกหมดแรงจะทำอะไร แม้แต่ข้าวกับกระเพราหมูสับที่แสนอร่อยก็รู้สึกฝืดคอกลืนไม่ลง แถมเธอยังกลัวว่าถ้าพูดอะไรออกไป พ่อกับแม่ของอาร์ตจะจับพิรุธได้ว่าลูกชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"เป็นอะไรอาร์ต วันนี้ดูเงียบไปนะ ปกติเห็นกลับมาต้องบ่นเรื่องเพื่อน ไม่ก็เรื่องสาวๆ" พ่อของอาร์ตเงยหน้าจากจานข้าวขี้นมาถามด้วยความเป็นห่วง

"ปะ... เปล่าครับพ่อ วันนี้แค่เพลียๆ นิดหน่อยครับ" ครูแพรวตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด เธอรีบตักข้าวเข้าปากคำใหญ่เพื่อตัดบทสนทนา ในใจได้แต่ภาวนาให้มื้อนี้จบลงเร็วๆ เพื่อที่เธอจะได้กลับไปหาทางที่จะคืนร่างเดิมของเธออีกครั้ง

ตัดกลับมาที่วิมานส่วนตัว อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ไม่รอช้าให้เสียเวลาอันมีค่า เขาเดินนวยนาดเข้าไปในห้องน้ำขนาดใหญ่ที่แยกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน อ่างอาบน้ำขนาดบิ๊กไซส์ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับสวยงาม ของเมืองในยามค่ำคืน

อาร์ตเปิดน้ำอุ่นลงอ่างจนควันสีขาวลอยกรุ่น พร้อมกับเทสบู่เหลวกลิ่นกุหลาบฝรั่งเศสลงไปจนฟองสบู่ฟูนุ่มเต็มอ่าง เขาจัดการเริ่มปลดปล่อยตัวเองจากอาภรณ์ที่เหลืออยู่ จนตอนนี้ร่างกายอันเปลือยเปล่าของนางฟ้าสาวแสนน่ารักปรากฏแก่สายตาของเขาผ่านกระจกในห้องน้ำ

"ว๊าว...นี่มันนางฟ้าชัดๆ" อาร์ตอุทานออกมาพลางจ้องมองร่างของครูแพรวในกระจก ผิวขาวละเอียดดุจหินอ่อน สะท้อนแสงไฟนีออนจนดูเปล่งปลั่งดูเหมือนมีออร่าไปซะทุกสัดส่วน

เขาค่อยๆ หย่อนเรียวขาทั้งสองข้างลงในน้ำอุ่น ความรู้สึกผ่อนคลายแล่นพล่านไปทั่วร่างของเขา อาร์ตเอนกายพิงขอบอ่าง หลับตาพริ้มพลางเริ่มใช้มืออันอ่อนนุ่มของเขาค่อยๆ บรรจงสัมผัส ลูบไล้สำรวจร่างกายนี้อย่างเป็นทางการท่ามกลางฟองสบู่นุ่มนิ่ม

มืออันอ่อนนุ่มของครูแพรวที่อาร์ตเป็นคนบงการ เริ่มลูบไล้ไปตามเนื้อตัวที่ลื่นปรื๊ดเพราะสบู่เหลว เขาเริ่มจากถูวนไปที่หน้าท้องอันราบเรียบ แขนและหัวไหล่อันบอบบาง จนถึงสะโพกที่ผายกว้างใต้น้ำ สัมผัสที่ปลายนิ้วได้รับนั้นมันทั้งนุ่มนวลและหยืดหยุ่นจนเขาเผลอครางออกมาเบาๆ ด้วยเสียงหวานใสของครูแพรวเอง

"อืม... ทำไมรู้สึกสัมผัสดีได้ขนาดนี้นะ" อาร์ตพึมพำพลางใช้มือทั้งสองข้างรวบโกยทรวงอกอวบอิ่มที่ลอยตัวอยู่กลางน้ำขึ้นมาบีบเค้นเบาๆ ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจนเขาต้องบิดกายไปมาในอ่างน้ำวน ความรู้สึกในร่างผู้หญิงนี่มันช่าง "อ่อนไหว" และ "รุนแรง" กว่าร่างเด็กชายหลายเท่าตัว

เขาเพลิดเพลินกับการสำรวจทุกซอกทุกมุมของนางฟ้าชุดขาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งซอกแขนเล็กๆ ซอกคอที่หอมกรุ่น และจุดที่อ่อนไหวและลับที่สุดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสด้วยตัวเองจังๆ แบบนี้ อาร์ตปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความสุขสมในร่างใหม่ โดยลืมไปเลยว่าอีกฝั่งหนึ่ง ครูแพรวกำลังนั่งหน้าอมทุกข์กินผัดกะเพราหมูสับอยู่ในบ้านของเขาเอง

"คืนนี้ยาวไปนะจ๊ะแม่นางฟ้า" อาร์ตยิ้มกริ่มอย่างเคลิบเคลิ้ม พลางวักน้ำอุ่นขึ้นมาราดบนเนินไหล่ขาวนวลอย่างมีความสุข

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ชอบเคลิ้มๆ ฟินๆ แบบนี้กันไหมค่ะ สามารถคอนเมนกันมาได้ ถ้าชอบเตรียมจัดต่อในบทต่อไปได้เลยค่ะ