ในทุก ๆ วันที่ฉันตื่นขึ้นมาจะต้องได้เจอกับสิ่ง ๆ หนึ่งอยู่เสมอ วันนี้ก็เช่นกัน
“ ฮ้าว ! หวัดดีทุกคน ” ฉันตื่นมาแล้วหาวหวอดใหญ่ พลางขยับตัวจนชนกับผนังฝักดังปั่ก
“ ไง ซูกี้ตื่นแล้วเหรอ พวกเราก็เพิ่งตื่นก่อนเธอไม่นานนี้เอง ” ซอลี่หันมาทัก
“ นี่ ๆ พวกเธอดูตาฉันสิสวยมั้ย? ” ทอฟฟี่หันมาพลางกระพริบตารัว ๆ รอบตาเธอมีสีฝุ่นส้มอมทอง
และเส้นสีดำที่เปลือกตา ทำให้ตาของเธอดูโตสวยมาก
“ สู้ฉันไม่ได้หรอก ” จูลี่ตอบแล้วทำถลึงตาโตใส่ทอฟฟี่
“ อะฮ่า ๆ ๆ ตลกมาก พอเถอะ ยังกะตุ๊กแกเลย ” พอลลี่หัวเราะดังลั่นจนฝักะเื แล้วพวกเราทุกเม็ดก็
หัวเราะขึ้นพร้อมกันจนฝักอื่นพลอยะเืไปด้วย
“ โว้ย! เงียบหน่อยพวกเธอนี่เสียงดังตลอดเลย มันรบกวนเม็ดอื่นนะ ” เม็ดรุ่นพี่ที่อยู่ฝักถัดไป
จากพวกเราะโดังลั่น
“ ฉันว่าเสียงพี่นั่นแหละ จะรบกวนคนอื่น ” ซอลลี่หันมากระซิบให้พวกเราที่เงี่ยหูอย่างตั้งใจฟัง
“ อะไรนะ!! ” รุ่นพี่แผดเสียงมาจนเราสะดุ้ง
“ หูดีชะมัด คิก ๆ ๆ ” แล้วพวกเราก็หัวเราะกันเบากว่าเดิม
ทุกคนคงสงสัยล่ะสิ ว่าทำไมเราถึงเรียกกันแปลกๆ นั่นก็เพราะว่า พวกเราน่ะไม่ใช่ มนุษย์
แต่เพราะว่าเราคือ....ถั่วเหลืองนั่นเอง !!....แต่น...แต๊นนน! ปรบมือเร็วเข้า......เปาะแปะ ๆ ??
ก็อย่างที่ว่าอ่ะนะ พอฉันตื่นมาก็ต้องเจอกับฝักทั้งวันทั้งคืนแต่ก็ยังดีที่อยู่กับเพื่อน ๆ ทั้ง 4 เม็ดทำให้ไม่เหงาเท่าไหร่
แถมยังได้ยินเสียงจากเม็ดถั่วเหลืองจากฝักอื่น ๆ ด้วย มันก็มีความสุขดีอยู่
แต่ฉันก็สงสัยว่าข้างนอกฝักนั่นน่ะ มันมีอะไรอยู่กันนะ
ตอนเด็กฉันก็เคยถามพวกรุ่นพี่ว่าข้างนอกมันมีอะไร พี่เขาก็บอกว่าเคยมีเม็ดออกไปข้างนอกแต่ไม่เคยกลับมาอีกเลย
มันดูน่ากลัวไหมล่ะ แต่ถึงยังไงฉันก็อยากรู้จริง ๆ นะ
ว่าถ้าออกไปแล้วจะได้พบกับอะไร?
ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นของฉันที่ถูกเก็บไว้มานาน ตอนนี้มันเริ่มจะะเิแล้วล่ะ เพราะฉันรู้สึกว่าอยู่ในนี้แล้ว
มันน่าเบื่ออึดอัดเหลือเกิน มองไปทางไหนก็เจอแต่ผนังฝัก โชคดีที่มีเพื่อนอยู่ด้วยไม่งั้นคงเป็บ้าตายแน่ เฮ้อ! อยากรู้จัง
ข้างนอกนั่นมีอะไรอยู่กันนะ..........
เช้าวันถัดมา
จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ ....... “ อืม เสียงอะไรเนี่ย? หรือมีใครละเมอกันนะ? ” ฉันสะลึมสะลือตื่นมา เพราะได้ยินเสียง
แปลก ๆ พอหันไปดูก็เห็นพวกเพื่อน ๆ เหมือนเพิ่งตื่นเพราะเสียงนี้เหมือนกัน
“ เสียงมันเพราะดีนะ ” จูลี่ตอบ แล้วพวกเราก็หันขวับพร้อมกันมองจูลี่
“ อะ..อะ..อะไร ทำไมเหรอ? ” จูลี่ตอบแบบงง ๆ
“ เราคิดเหมือนกันเลย ” พวกเราอีก 4 เม็ดพากันพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ ก๊าก ฮ่า ๆ ๆ ” แล้วเราก็หัวเราะพร้อมกันเสียงดัง
“ เอาอีกแล้วพวกนี้ เงียบหน่อยสิเดี๋ยวปีศาจก็มากินเราหรอก ” เสียงพี่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆฝักกระซิบมา
“ ห๊า! นั่นน่ะเหรอเสียงปีศาจ?.... ” ซอลลี่อุทานออกมาแบบไม่เชื่อหู
“ ฮึ! แน่นอนสิ ถ้าเราเสียงดังล่ะก็มันจะมากินเราทันทีเลย ” เธอตอบอย่างอวดเบ่ง
“ จริงเหรอ ถ้างั้น....ยู้ฮูวววว! ได้ยินม้ายยยย ทางเน้ ๆ ” พอลลี่ะโ จนฝักสั่นกราวไปหมด
“ โอ๊ย! พวกเธออยากตายกันก็เชิญเลย! ” เม็ดที่อยู่ฝักข้าง ๆ รีบตอบแล้วเงียบเสียงไป
“ ชิ! ทำเป็พูดดี ” ทอฟฟี่พูด พวกเราจึงพยักหน้าเห็นด้วย
“ นี่พวกเธอไม่คิดที่จะออกไปข้างนอกกันบ้างเหรอ ” ในที่สุดสิ่งที่ฉันค้างคาใจก็ได้พูดออกไป เพื่อนทุกเม็ดหันขวับ
มาพร้อมกันจนฉันใ แต่......ด้วยสายตาที่เป็ประกาย!?!
“ อย่าบอกนะ ว่าพวกเธอก็คิดเหมือนกัน โธ่ ทำไมไม่บอกซะั้แ่แรกกันเนี่ย ” ฉันพูดด้วยความโล่งใจ
“ เอ้า ก็ไม่เห็นมีใครพูดอะไรเลยนี่นา ” จูลี่พูดแบบตื่นเต้น
“ แน่ะ ๆ ไปกันไหมล่ะ ” ทอฟฟี่พูดขึ้นมาทำให้เราเงียบกริบจนได้ยินเสียงถั่วเหลืองจากฝักอื่นขยับตัว
“ นี่ ไม่กลัวปีศาจหรือไง? ” ซอลลี่รีบพูดขัด พลางมองหน้าทุกคน
“ เหอะ ถ้าจะพูดช่วยทำหน้าให้มันสมจริงกว่านี้หน่อยเถอะ ปากกับหน้านี่คนละทางเลย ” พอลลี่พูดไปขำไป
จากนั้นพวกเราก็หัวเราะกันดังลั่น โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีอีกเม็ดหนึ่งที่แอบฟังเรามานานแล้ว......
รุ่งเช้าวันใหม่
ขณะที่พวกเรากำลังคิดหาวิธีออกจากฝัก ก็ได้ยินเสียงเม็ดถั่วเหลืองจากฝักอื่นะโมา
“ นี่พวกเธอทั้ง 5 เม็ดจะออกไปไหน! ห้ามไปเลยนะ พวกเธอจะทำให้พวกเราเดือดร้อนกันหมด ”
“ ใช่ ๆ หยุดคิดแผนของพวกเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ! ” มีอีกเม็ดช่วยแผดเสียงดังมา
“ พวกเรารู้แผนของพวกเธอหมดแล้วนะ คิดจะออกไปเพื่อล่อปีศาจมากินเรางั้นเรอะ หยุดคิดเลยนะ! ”
“ ช่างเถอะ ยังไงพวกนั้นก็ออกจากฝักไม่ได้อยู่แล้วล่ะ ” มีเม็ดหนึ่งพูดขึ้นมา ทำให้ทุกเม็ดเงียบเสียงลง
หลังจากที่พวกเราได้ยินหลายเม็ดพากันะโมา พวกเราก็มองหน้ากันด้วยความสงสัย
“ พวกเขารู้ได้ไงน่ะ? หรือมีคนแอบฟังเรา? ” ซอลลี่กระซิบเสียงแ่
“ รู้แล้ว! เสียงเมื่อวานนั่นไงมาจากถั่วเหลืองฝักข้าง ๆ เราที่แอบฟังเราแน่ ๆ ” พอลลี่พูดขึ้น
“ อืม อาจจะใช่ แต่เราไม่ได้จะออกไปเพื่อล่อปีศาจมากินพวกเขาซักหน่อย หูเขาท่าจะเพี้ยน ” ฉันพูดด้วย
ความหงุดหงิด
“ แล้วเราจะทำยังไงต่อล่ะ ออกจากฝักยังไงดี? ” จูลี่ถามขึ้น
“ เราลองช่วยกันะโชนฝักกันไหม? เผื่อฝักจะเปิดออก ” ทอฟฟี่พูด แล้วพวกเราต่างก็พยักหน้า
พวกเราต่างมองหน้ากันและกันอย่างรู้ใจจากนั้นทุกเม็ดก็ช่วยกันโดดขึ้นโดดลง เด้งไปเด้งมาอย่างสนุกสนานภายในฝัก
ของเราจนฝักเขย่าไปมา ซักพักเราก็รู้สึกเหมือนฝักเริ่มเอียง ๆ จนเราแทบกลิ้งมากระจุกตัวรวมกันที่ปลายฝัก
“ เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ” ฉันถามขึ้นด้วยความใ ซักพักพวกเราก็แทบจะกรี๊ดกันเลยเพราะจู่ ๆ ฝักเราก็ปลิวว่อน
หลุดออกจากต้นไปตามแรงลมที่พัดกรรโชก
“ ว๊ากกก! นี่เราจะไปไหนกันเนี่ย ทำไมฝักมันไม่เปิดแต่ปลิวแบบนี้ล่ะ? ” ทอฟฟี่พูดไปกรี๊ดไปแต่หลังจากนั้นเรา
ก็ไม่สามารถพูดอะไรกันได้อีกเพราะฝักเหวี่ยงจนเราเวียนหัว จนในที่สุดก็...
Zzz
“ นี่ได้ยินมะ พวกนั้นปลิวไปแล้ว กรี๊ดดังลั่นเลย 555 ” มีเม็ดหนึ่งพูดขึ้น
“ สมแล้ว อยากออกไปเองบอกก็ไม่เชื่อ ” อีกเม็ดพูดต่อด้วยความสะใจ
“ ใช่ ๆ อยู่ต่อไปก็หนวกหูเปล่า ๆ ไปที่อื่นได้ซะก็ดี ” อีกเม็ดพูดสนับสนุน
เช้าวันถัดมา
ฮืม.....ทำไมมันแสบตาจัง ปกติในฝักก็ไม่ได้สว่างจ้าขนาดนี้นะ เหวอ! อะไรกันเนี่ย ที่นี่คือที่ไหนกัน ทำไมมันสวย
อย่างนี้ เอ๊ะ! แล้วพื้นนี่มันอะไรน่ะทำไมมันเป็สีน้ำตาลหอม นุ่ม ๆ เย็น ๆ แบบนี้นะ
เดี๋ยวนะนี่ฉันฝันหรือเปล่า โอ๊ย! ไม่ได้ฝันแฮะ เจ็บแก้มชะมัด แล้วฉันมาทำอะไรในที่แห่งนี้เนี่ย
แล้วเพื่อน ๆ ของฉันหายไปไหนกันหมด
“ เฮ้! มีใครอยู่มั้ย? ซอลลี่...ทอฟฟี่...จูลี่...พอลลี่...วู้วว! ” ฉันเด้งตัวไปมาพร้อมกับะโสุดเสียง
“ โว๊ย! จะะโทำไมเนี่ย เราอยู่ข้างหลังเธอนี่ไง โธ่ วิวสวยจนมองไม่เห็นเราเลยเรอะ ” เสียงทอฟฟี่นั่นเอง
“ อ้าว! อยู่กันครบเลยแล้วทำไมไม่ส่งเสียงบ้างล่ะ ” ฉันถามด้วยความสงสัย
“ เราก็กำลังตะลึงอยู่น่ะสิ แล้วเสียงเธอก็มาทำลายบรรยากาศซะหมดเลย ” ซอลลี่ตอบแล้วทำหน้ามุ่ย
“ แล้วเราจะทำยังไงต่อล่ะ โลกภายนอกมัน...กว้างงง...ใหญ่มากกก...เลยนะเนี่ย ” จูลี่พูดยืดยาว
“ เราก็อยู่ที่นี่เลยสิ อยู่ด้วยกัน 5 เม็ดที่นี่ไง ” ทอฟฟี่พูดอย่างตื่นเต้น
“ ดี ๆ ๆ ๆ เอาเลย ๆ เย่ ๆ ๆ ” พวกเราที่เหลือพูดเสียงดัง
จากนั้นเราก็หันมามองหน้ากัน แล้วโผะโกอดกันอย่างมีความสุขท่ามกลางโลกใบใหม่ที่กว้างใหญ่และสวยงาม
-The end-
2K
