บทที่ 10 ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด
อาจเป็เพราะใบหน้าของไป๋เย่มีรอยยิ้มชัดเจน คนอื่น ๆ ทั้งสามคนจึงสังเกตเห็น
"พี่ ยิ้มอะไรน่ะ?" ไป๋อันอันเข้ามาถามใกล้ ๆ "ยังไงก็มีเื่ดี ๆ" ใบขาวมองไปทางพ่อแม่แล้วพูดว่า "พ่อ แม่ พวกคุณไปซื้อของที่้าได้เลย ผมจะไปหาเครื่องปรุงสำหรับเนื้อหมักน้ำมัน ถ้าพวกคุณซื้อเสร็จแล้วก็กลับไปรอที่รถก่อนได้"
ใบขาวส่งกุญแจรถให้กับคุณพ่อ
อีกสามคนไม่มีข้อโต้แย้งอะไร คุณพ่อเพียงแค่ถามว่าเงินพอใช้หรือเปล่าใบไม้ขาวยังมีเงินอยู่อีกกว่าพันหยวน ซื้อเครื่องปรุงรสก็เพียงพอแน่นอน
อย่างไรก็ตาม สูตรลับของเครื่องปรุงรสสิบห้าชนิดนี้ก็ไม่ใช่เื่ง่ายที่จะรวบรวม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรให้สำเร็จ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจเริ่มเดินดูจากร้านเครื่องปรุงรสก่อน
ใบไม้ขาวไม่รู้ว่าจะเริ่มทำภารกิจให้สำเร็จได้อย่างไร จึงเลือกซื้อเครื่องปรุงรสที่ตัวเองรู้จักก่อน โชคดีที่ถนนสายนี้ล้วนเป็ร้านขายเครื่องปรุงรส และมีครบครันพอสมควรพริกไทยเสฉวน, ดอกจันทน์เทศ, ลำไยแห้ง, กระวาน, อบเชย, กานพลู, จันทน์เทศ, ข่าเล็ก, ชะเอม, โกฐสอ, กระวานจีน, ชาเขา, พริกไทยขาว, กระวานเล็ก, ยี่หร่า, ใบกระวาน, ผิวส้มจีน...
ไป๋เยี่ยรวบรวมได้กว่ายี่สิบชนิดในคราวเดียว เสียงแจ้งเตือนดังไม่ขาดสาย ทำให้ไป๋เยี่ยยิ้มกว้างจนแทบจะถึงท้ายทอย
ไม่คิดว่าภารกิจนี้จะง่ายขนาดนี้แต่ตอนนี้ยังขาดอีกเจ็ดชนิด ไป๋เยี่ยครุ่นคิดว่าจะใส่อะไรได้อีก จู่ ๆ ก็มีคนพูดขึ้นมาข้าง ๆ "เฮ้ หนุ่มน้อย เธอซื้อเครื่องปรุงมากมายขนาดนี้ คงจะทำเนื้อหมักใช่ไหม?"
"ใช่ครับ"
"ฉันเห็นเธอซื้อมากขนาดนี้ คงจะทำเอาไปขายสินะ?"
"ถูกต้อง"
"ฉันเห็นว่าคุณยังขาดอะไรบางอย่างนะ" ชายชราพูดขณะนั่งยอง ๆ อยู่บนตอไม้ใหญ่ข้าง ๆ
ไป๋เย่ใ
สถานการณ์อะไรกันนี่ ตอนนี้กำลังทำภารกิจของระบบ แต่ยังมีเอ็นพีซีด้วยหรือ? หลังจากสนทนาแล้วจะได้รับคำแนะนำหรือ? "คุณลุง แล้วคุณบอกว่าผมขาดอะไรล่ะ?"
"นี่ไง เคยเห็นมั้ย?" คุณตาหยิบถุงเล็ก ๆ ที่บรรจุผงสีขาวออกมาจากแผงขายของตัวเอง "ใช้อันนี้ตุ๋นเนื้อ รสชาติอร่อยมากเลย!" ใบไม้ขาวกำลังจะรับมันมา แต่จู่ ๆ ระบบก็ส่งเสียงเตือนดังขึ้น
[คำเตือน! คำเตือน! ปฏิเสธการเพิ่มสารพิษเข้าไปในสูตร!]
มือของใบไม้ขาวถูกดึงกลับอย่างรวดเร็ว "นี่มันอะไรกันแน่?"
"สิ่งนี้เรียกว่าดินประสิว ใส่ลงไปในเนื้อ..."
ก่อนที่คนแก่จะพูดจบ ไป๋เย่ก็ลุกขึ้นยืนตรงแล้ว
เขารู้แล้วว่านี่คืออะไรดินประสิวเป็สารเติมแต่งอาหารชนิดหนึ่งที่ใช้ในการตุ๋นเนื้อและเนื้อหมักซอส แต่สารนี้มีปริมาณที่จำกัด ไม่เพียงแต่การใช้ในปริมาณมากเกินไปจะทำให้เกิดอาการเป็พิษ แม้แต่การบริโภคในปริมาณน้อยแต่บ่อยครั้งก็สามารถก่อให้เกิดมะเร็งได้
ใบขาวทำงานในอุตสาหกรรมนี้ จึงรู้จักกรณีตัวอย่างบางอย่าง เมื่อสองปีก่อนมีคู่สามีภรรยาสูงอายุคู่หนึ่งใช้สารนี้ในการทำขาหมูตุ๋น
หลังจากปรุงเสร็จ ไม่เพียงแต่สีของขาหมูจะดูดีเป็พิเศษ แม้แต่กลิ่นหอมก็ยังเข้มข้นมาก ทำให้ขายดีเป็เทน้ำเทท่าใน่เวลานั้นต่อมามีคนสังเกตเห็นความผิดปกติและรายงานครอบครัวของพวกเขาโดยเปิดเผยชื่อ คู่สามีภรรยาสูงอายุรีบทำลายดินประสิวทั้งหมดในคืนนั้น แต่เมื่อหน่วยงานตรวจสอบคุณภาพมาถึง พวกเขาก็ยังพบว่ามีการใช้ดินประสิวที่ผิดกฎหมายในน้ำซุปเก่าของพวกเขา
ความจริงแล้ว ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่ใช้สิ่งนี้อยู่ แต่เนื่องจากระบบตัดสินว่านี่เป็สารพิษ ดังนั้นไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่สามารถเพิ่มมันลงในสูตรได้
ไป๋เย่หันหลังเดินจากไป ยังขาดอีกเจ็ดอย่าง เขานึกไม่ออกแล้วว่ายังมีอะไรอีก เครื่องปรุงที่ใช้เป็ประจำ เขาได้นับรวมไว้หมดแล้วกำลังกังวลใจอยู่ จู่ ๆ ก็ชนเข้ากับคนหนึ่ง ไป๋เย่เงยหน้าขึ้นมอง ที่แท้ก็เป็พ่อของเขานั่นเอง
"ลูกคนนี้ ก้มหน้าคิดอะไรอยู่น่ะ?" พ่อของไป๋เห็นในมือของไป๋เย่มีของเพียงไม่กี่อย่าง จึงยื่นของที่ซื้อมาในมือให้ "เธอไปเอาไปใส่ในรถเถอะ ฉันจะไปรับแม่ของเธอ"
"ได้ครับ" ไป๋เย่รับกุญแจรถมา แล้วก็รับของในมือพ่อของเขา
พอของพวกนี้มาอยู่ในมือ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
(......พบส่วนผสมของสูตร : ขิง ต้นหอม และกระเทียม)
ใบขาวยกมือขึ้นด้วยความประหลาดใจ และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"หัวเราะอะไรกัน" พ่อของใบขาวใ "รีบไปสิ"
"เฮ้อ!" ใบไม้ขาวเดินไปทางรถด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ขณะที่เดินก็ยังคงร้องเพลงไปด้วย
เขาช่างงงงวยจริง ๆ ต้นหอม ขิง และกระเทียม สามอย่างนี้เป็เครื่องปรุงที่สำคัญที่สุด แต่เขากลับลืมซื้อไปเสียได้
เมื่อนำของไปวางบนรถ เขาพบว่าด้านข้างมีของวางอยู่บ้างแล้ว น่าจะเป็ของที่พ่อแม่เพิ่งซื้อมาเมื่อสักครู่ล็อคประตูรถอีกครั้ง ใบขาวคราวนี้ไม่ได้วนเวียนอยู่แค่ถนนเครื่องปรุงสายนี้อีกต่อไป เพราะที่อื่นก็มีเครื่องปรุงเช่นกัน
เดินวนรอบตลาดอีกรอบ นอกจากมองหาเครื่องปรุงแล้ว ก็ยังหาสมาชิกในครอบครัวด้วย การเดินทางครั้งนี้ได้พบกับพุทราจีนอีกด้วย
ใบขาวมองดูอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเครื่องปรุงอีกแค่สองอย่างเท่านั้น
จะมีอะไรอีกล่ะ?
"ใบไผ่ขาว มีอะไรที่ยังไม่ได้ซื้ออีกไหม" คุณพ่อไผ่ขาวถามพลางถือไก่สี่ตัว
ที่บ้านของพวกเขาก็เลี้ยงไก่อยู่หลายตัว แต่เลี้ยงไว้เพื่อเอาไข่กินเท่านั้น พวกเขาไม่กล้าฆ่าไก่ที่ออกไข่เพื่อทำเนื้อหมักหรอก
"ไม่มีอะไรแล้วค่ะ" ใบไผ่ขาวเดินวนไปมาหลายรอบแต่ก็ไม่เจออะไร เธอรู้ว่าคงหาไม่ได้ในตลาดนี้แล้ว "งั้นกลับกันเถอะ!" เจียงหลานพูด พวกเขาทั้งครอบครัวเดินเที่ยวมาสองชั่วโมงแล้ว ของที่ต้องซื้อก็ซื้อหมดแล้ว
"อานอาน ตามมาเร็ว พวกเรากลับบ้านกันแล้ว!" ไป๋เย่หันหลังไปะโเรียกน้องสาวที่ยังคงมองไปรอบ ๆ
ในขณะนั้นเอง มีรถลากสามล้อคันหนึ่งแล่นผ่านมาจากด้านหลังพวกเขา บนรถบรรทุกกิ่งไม้จำนวนมากวางอย่างไม่เป็ระเบียบ ทั้งหมดยังเป็กิ่งไม้ที่สมบูรณ์ คงจะขนมาจากที่ไหนสักแห่งเพื่อนำกลับไปเผาไฟที่บ้าน "พี่ ระวังหน่อย!" ไป่อันอันดึงไป่เย่เอาไว้ แต่ก็ยังโดนกิ่งไม้เกี่ยวเข้าอยู่ดี
เสื้อโค้ทขนเป็ดที่ไป่เย่ใส่ก็ใช้มาหลายปีแล้ว พอโดนกิ่งไม้เกี่ยวเข้าก็ขาดเป็รูทันที ขนสีขาวด้านในลอดออกมา
"โอ๊ย!"
"เสื้อกันหนาวถูกเกี่ยวขาดแล้ว!"
"หยุดรถเดี๋ยวนี้!"
เ้าของรถลาสามตัวนี้ได้ยินว่าเฉี่ยวเสื้อผ้าคน แต่ไม่เพียงแค่ไม่หยุดรถ กลับเร่งความเร็วและหนีไปอย่างรวดเร็ว
เสื้อผ้าของไป๋เย่ถูกฉีกขาดเป็รูใหญ่ และกิ่งไม้ที่เป็ง่ามนั้นก็ถูกเสื้อผ้าเกี่ยวลงมาด้วย
(......พบส่วนผสมของสูตร : โกฐเชียง)
ไป่เย่ก้มหน้าลงมองกิ่งไม้ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของตัวเอง มันเป็ไม้พุ่มชนิดหนึ่ง น่าจะถูกถอนขึ้นมาทั้งราก ส่วนล่างมีรากและลำต้นสมบูรณ์ พร้อมกับดินแห้งที่ติดมาด้วย
"ดูเสื้อผ้านี่สิ จะทำยังไงดีล่ะ" เจียงหลานรู้สึกเสียดายมาก เธอใช้มือปิดรอยขาดเอาไว้ "กลับไปแม่จะเย็บให้นะ" อันอันมองดูสามคนที่กำลังเดินจากไปด้วยความโกรธแค้น เธอกำลังจะดึงกิ่งไม้ออกจากตัวของไป๋เยี่ย
"เอ๊ะ ๆ ๆ อันอัน อย่าขยับนะ"
"ทำไมล่ะ นายยังจะเก็บกิ่งไม้นี่ไว้ใช้ประโยชน์อีกหรือไง?"
"มีประโยชน์สิ! เสื้อผ้าพี่ชายของเธอก็พังไปแล้ว พวกเราต้องเอาของนี่กลับไปฉีกเป็ชิ้น ๆ เพื่อขอโทษไม่ใช่หรือ?" ไป๋เยี่ยพูดพลางหัวเราะแม้ว่าเสื้อผ้าจะเสียหาย แต่เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาเหลือเพียงเครื่องปรุงอีกอย่างเดียวก็จะทำภารกิจสำเร็จแล้ว
เมื่อถึงเวลานั้น นอกจากจะได้รับรางวัลเป็เงินสดแล้ว ยังจะได้รับสูตรที่สมบูรณ์แบบอีกด้วย
นี่ไม่ใช่เื่ของลาสามตัวที่ก่อเหตุแล้วหนีไปเลย แต่เป็เื่ของคนมีบุญส่งโชคมาให้ชัด ๆ!
มองดูท่าทางของใบขาวที่ยิ้มแย้มไม่ได้ถือสาอะไร คนรอบข้างต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"หนุ่มน้อยคนนี้เก่งจริง ๆ ใจกว้างมาก"
"ใช่แล้ว เมื่อเป็แบบนี้แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ คิดได้ก็ไม่โกรธ"
"หนุ่มน้อยคนนี้มีน้ำใจนัก"
15K
