ระบบป่วนต่างภพ

 เธอมีไก่ป่าอยู่ในมิติทั้งหมด 18 ตัว กระต่าย 6 ตัว ตั้งใจจะขายให้เหลือเพียงไก่สามตัว เพราะเธอไม่ชอบเนื้อกระต่าย

          “เจ็ดสิบเบี้ยจ้ะ เธอเสนอตามราคาตลาด แต่ถ้าป้าเอาสามตัว  ฉันให้ราคา 1 ไพ”  

          เพราะถามคนที่ตลาดทำให้รู้ว่า

          200 เบี้ย เท่ากับ 1 ไพ

              4 ไพ   เท่ากับ  1 เฟื้อง

              2 เฟื้อง เท่ากับ 1 สลึง

              4 สลึง  เท่ากับ 1 บาท

              4 บาท   เท่ากับ 1 ตำลึง

       และ 20 ตำลึง  เท่ากับ 1 ชั่ง

            จากที่ตั้งใจจะซื้อเพียงตัวเดียว เมื่อเห็นราคาถูกลง เยื้องก็รับปากเพราะไหนๆที่บ้านก็มีหลานอีกสามคนที่ยังต้องดูแล  

            “งั้นก็เอามาสามตัว” ดาริกาเปิดฝาตะกร้าแกล้งลวงมือเข้าไป แล้วดึงไก่ออกจากมิติส่งให้

           อีกฝ่ายก็เก็บในตะกร้าของตัวเองแล้วจ่ายเงิน

           ดาริกากำเงินในมือแน่น กล่าวขอบคุณแล้วก็เดินหาสถานที่ขายต่อไป

           ร้านที่สองเป็๞ร้านขายอาหารเหมือนร้านแรก แต่ขนาดเล็กกว่า เธอเห็นชายหนุ่มวิ่งวุ่น ทั้งรับออเดอร์ เสริฟ คิดเงิน และหายไปหลังร้านคงไม่แคล้วเป็๞พ่อครัวเองด้วย  

         ดาริกาตัดสินใจอยากจะลองชิมฝีมือพ่อครัวหนุ่มเพราะไหนๆก็มีเงินใช้สอยแล้ว  จึงเดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะว่าง 

         “ที่ร้านมีอะไรแนะนำบ้างจ๊ะ” เธอถามทันทีเมื่อเห็นเขายิ้มเข้ามาบริการ 

        เด็กสาวบ้านป่าหน้าตาดี ดึงดูดความสนใจของบุญทิ้งไม่น้อย

         “มีไก่ต้มเส้น หมูป่าผัดเครื่องฉุน ต้มปลาตะคัง ไข่หงส์สามรส…”

         เขาร่ายยาวนับสิบมีคุ้นหูอยู่ไม่กี่อย่าง 

         “ฉันขอ หมูป่าผัดเครื่องฉุน กับผัดเม็ดบัวใส่ไก่ แล้วก็ขอชานวลละออ มาลองด้วย”

         เธอสั่งโดยที่ไม่ถามราคาสักนิด บุญทิ้งไม่แน่ใจว่าเธอจะมีจ่าย โดยเฉพาะชานวลละออซึ่งมีราคาแพงมาก 

         “เ๯้าจะกินหมดเหรอ”

         “ไม่หมดก็ห่อกลับก็ได้”

         “สามอย่างสองไพเ๯้ามีเงินจ่ายข้าหรือไม่” เขาตัดสินใจถามตรงๆ มีน้อยที่สาวบ้านป่าจะมาสั่งอาหารกินพวกเขาล้วนแต่ห่ออาหารมาด้วยทั้งนั้น เด็กสาวคนนี้จัดว่าให้เงินมือเติบไม่น้อย

         ดาริกาตาโต  “ตั้งสองไพเลยเหรอ”

         “ข้าไม่ได้โก่งราคาเ๯้านะ  ชานวลลออกาละหนึ่งไพ” ผู้ใดก็รู้ ส่วนมากชายหญิงผู้มีอันจะกินนิยมดื่ม ในหนึ่งวันจะมีหนึ่งถึงสองโต๊ะที่สั่งเพราะเขามีลูกค้ามีเงินแวะเวียนมาประจำ

       เด็กสาวหน้าม่อย ไก่ป่าสามตัวแลกกับอาหารได้สองจาน 

       “งั้นไม่เอาชา เอาแต่อาหารมาเถอะ”

        เขาหายไปไม่นานก็ออกมาพร้อมสิ่งที่สั่งสองจานในมือ

       ดาริกาคีบเนื้อหมูป่า และไก่ผัดเม็ดบัวในจานกินจนหมด แม้รสชาติไม่แย่แต่ก็ไม่อร่อย ติดจืดพร้อมกลิ่นเครื่องเทศไม่คุ้นลิ้น 

        “เ๯้ามาขายอะไร”   เมื่อว่างจากงานเขาก็โฉบมาชวนคุย สายตามองตะกร้าด้านข้างเธอ

        “ฉันมีกระต่าย ไก่ป่า งูเหลือมท่านสนใจไหม”

        “มีงูด้วยเหรอ” เขามีสีหน้าตื่นเต้น  

        “ใช่เอาไหมล่ะ”

        “ขายยังไง ตัวใหญ่ไหม”

        โชคดีที่ดาริกาดึงงูเหลือม กระต่ายและไก่ป่าออกมาอย่างละหนึ่งตัวไว้ในตะกร้าแล้ว เธอจึงเปิดโชว์สินค้าให้เขาเห็น

        “ตัวใหญ่เหมือนกัน” สภาพดูสดใหม่น่าจะพึ่งตายได้ไม่นานบุญทิ้งคิด 

        “ให้เท่าไหร่ล่ะ” เธอไม่รู้ว่าจะตั้งราคายังไงเพราะสำรวจตลาดไม่เห็นมีใครขายงู

        “หนึ่งเฟื้องเป็๞ยังไง” 

        ดาริกาครุ่นคิด หนึ่งเฟื้องเธอก็สามารถซื้อชานวลละออได้ถึงสี่กา เ๽้างูเหลือมขายได้ราคาดีไม่เบา

         “ตกลง ท่านไม่เอาไก่ป่ากับกระต่ายด้วยเลยล่ะ หักลบกับค่าอาหารของฉัน”

         ชายหนุ่มยิ้มเด็กสาวเจรจาขายเก่งไม่เบาเห็นแก่หน้าตางดงามเ๽้าหล่อนบุญทิ้งจึงยินยอม

        “เช่นนั้นก็ได้ เ๯้าเอาของมาทั้งหมด ข้าจ่ายเ๯้าเพียงหนึ่งเฟื้อง”

        ท่านสนใจจะซื้อไก่ป่ากับกระต่ายของฉันอีกหรือไม่ ถ้า๻้๵๹๠า๱ฉันจะขายให้ราคาต่ำกว่าตลาดห้าเบี้ย

        บุญทิ้งเลิกคิ้ว หากว่าลดราคาได้ต่อตัวห้าเบี้ย เขาก็ได้กำไรเพิ่มขึ้นไม่น้อย

        “ครอบครัวของเ๽้าเป็๲พรานป่ารึ”

        “ใช่”  

        “เช่นนั้นก็ได้ไว้ครอบครัวของเ๽้าล่าได้ ก็เอามาขายให้ข้าแล้วกัน” 

        “ตอนนี้ข้ามีไก่ป่าอีก 11 ตัวกระต่าย 5 ท่านจะเอาเลยหรือไม่”

        “ตอนนี้หรือ” 

       “ใช่ ญาติของฉันนั่งขายไม่ไกล ถ้าท่านรับฉันจะวิ่งไปเอา”

        บุญทิ้งไม่อยากจะเชื่อ ครอบครัวของเธอล่าไก่ป่าได้เป็๲สิบตัว  กระต่ายอีกห้า น่าจะเป็๲พรานป่าเก่งกาจไม่เบา

        ดาริกาได้คู่ค้าคนสำคัญเป็๞เ๯้าแรกก็แทบหุบยิ้มไม่ลง หลังรับเงินเธอใจดีบอกสูตรไก่ย่างยัดใบชยาสูตรที่เธอติดค้นขึ้นมาใหม่ให้เขาด้วย 

        “รับรองว่าสูตรนี้จะทำให้ท่านจะต้องขายดีแน่ๆ”

        “แล้วข้าจะลองดู อีกสักสามสี่วันเ๯้าล่าได้ก็เอาขายให้ข้าแล้วกัน”

       บุญทิ้งปาดเหงื่อ เสียเงินไปไม่น้อยจะให้รับซื้อไก่ป่ากับกระต่ายสิบตัวทุกวันคงไม่ได้ ร้านเขายังไม่ได้ขายดีถึงขนาดนั้น

       ตอนนี้เธอมีเงินทั้งหมด 5 ไพ 115 เบี้ย  ดาริกาเก็บเงินในมิติแล้วเดินชมสินค้าในตลาด พบเจออันไหนถูกใจก็ซื้อและโดยส่วนมากจะเป็๞พวกเครื่องปรุงเช่น เกลือน้ำตาลและแป้งสาลี  เห็นขนมเบื้อง ขนมขบเคี้ยวก็ไม่พลาดต้องแวะซื้อตุนไว้เพราะราคาไม่กี่สิบเบี้ย หลายคนเห็นการจับจ่ายใช้สอยตรงข้ามกับภาพลักษณ์ถึงกับเหลียวมองอย่างไม่เชื่อสายตา

       เธอเดินไปจนถึงย่านค้าผ้า  ซื้อเสื้อผ้าฝ้ายแขนกระบอกกับกางเกงใหม่ หญิงสาวในเมืองนุ่งผ้าแตกต่างจากคนชนบทชัดเจน โดยมากพวกเธอจะนุ่งซิ่นผืนงามผ้าแถบคาดอก หรือไม่ก็เสื้อทรงกระบอกสีสดใส จะไม่นิยมสวมกางเกงอย่างคนชนบทที่อยู่กับท้องทุ่งหรือในป่าเป็๲ส่วนใหญ่

       ถัดจากย่านผ้าก็เป็๞พวกเครื่องเงิน ดาริกาได้ขันใส่น้ำเพียงใบเดียวจากราคา 90 เบี้ยถือว่าราคาแพงเธอมองสร้อย แหวน กำไลเงินแบบผ่านๆ ไม่ได้สนใจมาก จนมาถึงสินค้าเครื่องปั้นดินเผาที่ดาริกาใช้เวลาอยู่นานในการเลือกซื้อ หม้อ ถ้วย ชาม 

       ทุกอย่างที่ซื้อจะทำเป็๲เก็บในตะกร้าขนาดใหญ่แต่แท้จริงแล้วส่งเข้ามิติหมด สินค้าสุดท้ายที่ได้คือมีด และดาบ

ที่บังเอิญเห็น เธอจ่ายโดนไม่ต่อราคาสักคำเพราะไม่ถือว่าแพงสำหรับมีดอีโต้คมกริบ กับดาบยาวเล่มใหญ่ ในราคา 2 ไพ

       แม่หนูสำหรับดาบเ๽้าเก็บดีๆ นะอย่าให้พวกทหารยามด้านหน้าประตูเห็นเข้าไม่งั้นจะโดนยึด แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือน

       ทำไมต้องยึดด้วย เธอขมวดคิ้ว พ่อค้าเพิ่งจะมาบอกหลังจากเธอจ่ายเงิน 

       “ก็เ๽้ายังอายุน้อยน่ะสิ ซ่อนดีๆ แล้วกัน” 

       “ขอบใจจ้ะ” เธอเก็บเข้ามิติแล้วเดินกลับไปหาอินทรา

       เห็นร่างผอมบางคุ้นตา เด็กสาวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ด้วยกังวลจะเกิดเหตุไม่ดีกับอีกฝ่าย

        “ฉันเป็๲ห่วงพี่อยู่นานไปไหนมา”

        “ก็เดินดูของในตลาด ว่าแต่เ๯้าขายหมดแล้วเหรอ” ของที่แบกะดินว่างป่าว  

       “หมดนานแล้วฉันก็รอว่าเมื่อไหร่พี่จะกลับ แล้วพี่ไม่ขายของที่เอามาเหรอ”

       “ขายหมดแล้ว ฉันเอาไปขายให้พวกร้านอาหาร”

       “พี่เอาอะไรไปขายเหรอ”

       “กระต่ายกับไก่ป่า”

      “พี่ขายเท่าไหร่เอาไปขายให้พวกร้านอาหาร ชอบกดราคาไม่สู้นั่งขายเองดีกว่า”

       “ไก่ 70 เบี้ยกระต่าย 40 เบี้ย”

       “ถือว่าไม่แย่”  อินทราพูดแล้วก็เงียบคิด

       สองตัวก็ 110 เบี้ย เธอแบกของหนักมาเต็มตะกร้า เผือก มัน เห็ด บักเล็บแมว ได้มากกว่าแค่15 เบี้ย

       “กลับกันเถอะ” ดาริกาชวน

       ขากลับฝูงชนเบียดเสียดแออัดกันเป็๞จำนวนมากอย่างผิดปกติ

        “โอ้ย เ๽้าชนข้า”

        “ใครเหยียบตีน”

        “เขยิบออกไป”

        “ข้างหน้าจะเบียดมาทำไมวะ”

        “ว๊าย  ของข้าพังหมดแล้ว” 

        เสียงสับสนวุ่นวายร้องดังขึ้น

        “ปีเตอร์เกิดอะไรขึ้น”  เธอถามระบบ

        “ด้านหน้าเป็๞กลุ่มทหารนับร้อยนำเชลยไปขายยังตลาดทาสครับ”

        “ขายทาส” ดาริกาเผลออุทานจนอินทราหันมอง

        “พี่สนใจหรือ”

        “ไปดูกันไหม”

        “ไปก็ได้ แต่พี่ห้ามซื้อพวกมันนะ” 

        “ทำไมแพงเหรอ”   

        “ไม่แพงหรอก ไม่กี่สิบเบี้ยพวกนี้เป็๞เชลยที่ถูกจับมา ขี้คร้านใช้ก็ยากกินก็เยอะ หากมันไปก่อเ๹ื่๪๫ผู้เป็๞นายต้องรับผิดชอบ คนอย่างพวกเราอย่าหาเหาใส่หัวเป็๞ดี ปล่อยให้พวกผู้มีอันจะกินข่มแหงพวกมันไป” 

        เธอฟังหูซ้ายทะลุหูขวาพลางนับเงินในใจ  ตอนนี้หมดเนื้อหมดตัวเธอเหลือแค่ 146 เบี้ยเท่านั้น

        ถ้าได้แรงงานเด็กน้อยสักคนสองคน เธอคงสบายเ๹ื่๪๫ทำอาหาร ซักเสื้อผ้า และไม่เหงาที่ต้องอยู่กลางป่าลำพังกับปีเตอร์