ที่จริงหรือไม่มีคุณพ่อ คุณแม่ ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพียงแค่อยากให้ท่านมาทำหน้าที่ลูกเป็ครั้งสุดท้ายให้คุณตาคุณยายเท่านั้นเอง
“ลุงสมเดี๋ยวให้คนไปเรียกทนายสุรศักดิ์มาพบฉันหน่อยนะ ฉันอยากมีเื่ที่จะคุยด้วย”
“ครับคุณนาย”
“แม่! คิดจะทำอะไรอีกหน่ะแม่”
“อย่ายุ่ง ยัยอัน แกรู้ไหมว่าทรัพย์สินเงินทองของคุณตาแกมีมากมายขนาดไหน หึ อย่าพูดมาก บางทีฉันอาจจะใจดี แบ่งให้แกบ้างก็ได้นะยัยอัน”
“แม่!”
“แกจะเรียกฉันทำไมนักหนา ห๊ะ!”
“คุณตาคุณยายท่านเพิ่งเผาได้ไม่ทันอัฐิหายร้อนเลยนะแม่ แม่ถามถึงคุณลุงทนายทำไมอ่ะแม่ แม่ยังเป็คนอยู่หรือเปล่า”
“ยัยอัน! แกเป็แค่ลูกนะ อย่าพูดมาก ไม่ใช่เื่ของแก เข้าใจไหม”
“แม่!”
“ลุงสม ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวฉันโทรไปคุยกับทนายสุรศักดิ์เอง ไม่ต้องไปตาม พรุ่งนี้เตรียมสถานที่ไว้ ฉันจะให้คุณทนายประกาศให้ทุกคนรู้อย่างเป็ทางการว่าแต่งตั้งฉันให้เป็ผู้จัดการมรดก”
“แม่!”
“ฉันจะกลับไปพักที่โรงแรมในเมือง แกจะไปด้วยไหมยัยอัน”
“ไม่อ่ะ หนูจะอยู่เป็เพื่อนคุณตาคุณยายที่นี่”
“ตามใจ! พรุ่งนี้ฉันจะเข้ามาฟังคุณทนายประกาศให้ฉันเป็ผู้จัดการมรดกแล้วกัน หึ!ชีวิตดี๊ย์ดี”
แล้วคุณแม่ก็เดินร้องเพลงออกไปจากบ้าน เข้าไปพักในโรงแรมหรูในเมือง
“แม่~ โอ้ย โธ่เว้ย! ถ้าคุณตาคุณยายท่านรู้เข้าว่าลูกสาวของท่านเป็อย่างนี้ ท่านจะเสียใจขนาดไหนคะนี่”
“ไม่เป็ไรหรอกครับคุณหนูอัน”
“ก็ฉันอายนี่คะ คุณลุงสม ที่คุณแม่ท่านทำอย่างนี้ ทั้งที่คุณตาคุณยายเพิ่งจะเผาไปเมื่อวานนี้เอง เฮ้อ!ถ้า อย่างนั้น ฉันก็คิดว่าฉันคงจะกลับไปกรุงเทพแล้วล่ะค่ะ ไม่อยากทะเลาะกันกับคุณแม่ท่านอีก บาปกรรมเปล่าๆค่ะ”
“คุณหนูอันอยู่ก่อนเถอะครับ ฟังคุณทนายอ่านพินัยกรรมก่อนเถอะครับ เชื่อผมนะครับ”
“…..”
“แต่ว่า~”
“คุณหนูอันเชื่อผมสักครั้งนะครับ”
“เฮ้อ! ก็ได้ค่ะ ลุงสม หนูอายแทนคุณแม่แทบจะมุดดินหนีแล้วนะคะ”
วันรุ่งขึ้น
่สายๆท่านทนายสุรศักดิ์ได้เข้ามาที่บ้านพร้อมแจ้งเรียนเชิญให้ท่านนายอำเภอ ท่านกำนัน ท่านผู้ใหญ่บ้านมาเป็พยานเพราะ คุณนายท่าน้าให้ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าท่านเป็ผู้จัดการมรดกของพ่อเลี้ยงแสงคำในวันนี้
แต่! มันไม่สามารถทำได้เพราะ ท่านพ่อเลี้ยงแสงท่านได้ทำพินัยกรรมเอาไว้แล้ว ถ้าทายาทโดยชอบธรรมทุกคน ซึ่งก็มีแค่สองคน เท่านั้น คือคุณแม่กับตัวอันอัน ถ้าคุณแม่เห็นด้วยว่าควรจะเปิดพินัยกรรมก่อนครบหนึ่งเดือนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอันใด มั้ง?
“คุณลุงทนายก็อ่านพินัยกรรมไปเลยต่อหน้าทุกคนเลยก็ได้ค่ะ หนูขอแค่อยู่ที่ไร่ของคุณตาต่อไปถึงสิ้นเดือน ก็จะกลับไปแล้ว ไม่รบกวนคุณแม่ที่เป็เ้าของใหม่หรอกค่ะ”
“ก็แล้วแต่แกเลย ยัยอัน ฉันก็ไม่กะจะมาอยู่เหมือนกันนั่นแหล่ะ ขายได้ ฉันก็จะขายทิ้งไปเลยเหมือนกัน”
“แม่! แล้วพวกพี่ๆคนงานหล่ะ แม่จะขายทิ้งไม่ได้นะ ถ้าแม่ขายแล้วเอาเงินไปใช้หมด แล้วต่อไปแม่จะเอาเงินที่ไหนใช้อีก เดี๋ยวสามีคนใหม่ของแม่ก็จะหาทางชิ่ง ทิ้งแม่ไปอีกหรอก”
“ปากดีนักยัยอัน คุณเจมส์เขาไม่ได้เป็อย่างนั้นเสียหน่อย เขารักฉันจะตาย แกหน่ะมันพูดมาก คอยดูนะถ้าฉันได้มรดกทั้งหมดของคุณตาคุณยายของแกมาเมื่อไหร่ ฉันจะไม่แบ่งให้แกเลยสักสลึง คอยดู!”
“หนูไม่เห็นจะสนใจสักหน่อย หนูมีงานมีการทำนะแม่ เงินเก็บหนูก็เยอะ เนี่ยหนูก็เพิ่งเซ้งร้านมินิมาร์ทในมหาวิทยาลัยได้อีกสองร้าน รวมอันเก่าก็สี่ร้านใหญ่แล้ว หนูไม่อดตายหรอก
ไหนจะร้านตัดเสื้อกับร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าอีก ที่แม่เอามาใช้แทนค่าที่ยืมเงินยี่สิบล้านของหนูอีกหน่ะ แม่ไม่ต้องเป็ห่วงหนูหรอก
แต่แม่ก็ควรจะเห็นใจคนงานของเราที่ทำงานอยู่กับคุณตามานานด้วยจะดีกว่านะแม่ ได้ไหม หนูขอร้อง พวกลุงๆป้าๆท่านก็ทำงานกับทางไร่เรามานาน ก็ให้จ้างงานกันต่อไปนะแม่ แม่ก็คอยกินดอกผลที่ได้ในทุกๆปีเอาสิ จะมาเอาที่ดินมรดกไปขายกินทำไมกัน แม่ไม่เสียดายหรือไง”
“โอ้ย!พูดมาก ฉันไม่เอาด้วยหรอก ฉันโทรมาถามขอเงินทีไร คุณตาคุณยายของแก ก็บอกว่าขาดทุนๆทุกปีๆ ไม่เห็นจะมีปีใหนได้เงินเลยสักทีเลย ขายๆทิ้งไปเลยหน่ะดีแล้ว ฉันไม่มีเวลามาดูเทือกสวนไร่นาของคุณตาคุณยายของแกหรอกนะยัยอัน
ฉันจะได้เอาเงินก้อนไปลงทุนทำอย่างอื่นที่มันมีประโยชน์กว่านี้ ใครจะมาอยู่ ไกลจะตาย เงียบเหงายังกะอะไรดี สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ไม่ใช่สไตล์ฉันหรอกแบบนี้อ่ะ”
“…..”
“พินัยกรรมฉบับนี้ของข้าพเ้าพ่อเลี้ยงแสงคำ สิริลำปาง ได้เขียนไว้ในขณะที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนทุกประการ โดยมีท่านทนายสุรศักดิ์ เมืองจ้าว และท่านนายอำเภอสุชาติ กอบกูล เป็พยานในครั้งนี้ โดยมีเนื้อหารายละเอียดดังต่อไปนี้
1.บ้านที่ตัวจังหวัดลำปางข้าพเ้าขอยกให้ นางสาว อัญมณี สิริลำปาง บุตรสาว หนึ่งหลังในหมู่บ้านพฤกษา
2. เงินสดจำนวนสองล้านบาท ข้าพเ้ายกให้กับนางสาวอัญมณี สิริลำปาง บุตรสาว
3.รถ บ้านและที่ดิน สมบัติภายในบ้านทั้งหมดในของข้าพเ้าที่ดอยแม่คำ กิจการเทือกสวนไร่นา ข้าพเ้าขอมอบให้นางสาวอริณญา สิริลำปาง หลานสาว
4.ส่วนหลังที่สองในตัวจังหวัดลำปางที่หมู่บ้านการ์เดน โฮมแม่ปาง นั้นข้าพเ้าขอยกให้นางสาวอริณญา สิริลำปาง หลานสาว
5.เงินในบัญชีที่ข้าวพเ้ามีทั้งหมดข้าพเ้าขอยกให้ นางสาวอริณญา สิริลำปาง หลานสาว
6.สมบัติส่วนตัวของแม่เลี้ยงเอื้อยคำ เครื่องประดับ ทองคำ ดังที่จะมีรายละเอียด ในใบรายการที่สอง นั้นข้าพเ้าขอมอบให้ นางสาวอริณญา สิริลำปาง หลานสาว
ลงชื่อ พ่อเลี้ยงแสงคำ สิริลำปาง”
“อ๊ายยยยยย ไม่จริง! ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ ฉันเป็ลูกสาวนะ ทำไม! ทำไมฉันได้แค่นี้ ทุกอย่างมันต้องเป็ของฉันทั้งหมดสิ ยัยอัน มันก็แค่หลานสาว คุณพ่อคุณแม่จะยกมรดกให้มันหมดได้ยังไง
ฉันไม่ยอม!ฉันไม่ยอมนะ พวกแกรวมหัวกันทำพินัยกรรมปลอมขึ้นมาใหม่ใช่ไหมนี่ห๊ะ!บอกมาสิ คิดจะโกงกันเหรอ ฉันไม่ได้โง่หรอกนะ ที่จะเชื่อพินัยกรรมปลอมของพวกแกหน่ะ”
“แม่! ใจเย็นก่อนสิคะ พูดอะไรหน่ะ เกรงใจท่านนายอำเภอหน่อยสิ พูดไม่คิด คุณทนายเขาฟ้องกลับนะแม่”
“นังอัน แกตัวดี นังลูกทรยศ แกคิดจะโกงฉันหรือห๊ะ!”
“แม่! แม่พูดอะไรอย่างนั้นอ่ะ หนูจะโกงทำไม พินัยกรรมเราก็ฟังพร้อมกันอยู่นี่ หนูจะเอาอะไรไปโกงแม่ล่ะ”
“ไม่รู้! ฉันไม่ยอมรับ บ้านหลังนี้กับที่ดิน อย่างน้อยราคาก็ต้องขายได้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบหรือสามสิบล้าน คุณพ่อคุณแม่ของฉันจะยกให้แกทั้งหมดได้ยังไง ฉันไม่เชื่อ! ฉันจะฟ้องพวกแกทุกคนที่รวมหัวกันโกงฉัน ฉันไม่เอาไว้แน่ คอยดู”
“คุณนายมณีครับ คุณนายไม่ได้มาเหยียบที่บ้านหลังนี้ก็ปีแล้วจำได้ไหมครับ คุณนายเคยมาเยี่ยมมาหาพ่อเลี้ยงแสงคำกับแม่เลี้ยงเอื้อยคำบ้างไหมครับ
แล้วคุณนายไปเอาความมั้นใจมาจากไหนที่จะมาฟ้องพินัยกรรมที่ผมกับท่านนายอำเภอท่านเซ็นชื่อเป็พยานกันครับ ”
คุณลุงทนายคนสนิทของพ่อเลี้ยงแสงคำที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสมัยเด็กของคุณแม่ได้กล่าวเรียกสติคุณแม่ขึ้นมาทันทีเพื่อให้ท่านได้คิดต่อหน้าทุกคน
3K
