เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ถ้าหากถังถังไม่ได้พาหยางเฉินมาที่นี่หยางเฉินคงเป็นกบในกะลาไปชั่วชีวิตบุคคลที่ก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ล้วนเป็นนักเล่นเกมมืออาชีพ เป็นนักแข่ง E-Sportซึ่งเป็นเกมกีฬาเช่นเดียวกับ หมากรุก และแข่งรถที่มีค่าตอบแทนเป็นเงินเดือน พวกเขาจะร่วมในการแข่งขันชิงรางวัลระดับโลกหรือเป็นตัวแทนของสโมสรต่างๆ คล้ายกีฬาฟุตบอล

        หยางเฉินรู้จักแต่การแข่งกีฬาเช่นฟุตบอลและบาสเกตบอลที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก แต่เขาไม่คิดว่าเกมเองก็มีแบบนี้ด้วย!

        ในจงไห่อีสปอตเซนเตอร์แห่งนี้เป็นศูนย์รวมทีมอีสปอตระดับมืออาชีพ ที่นี่ถูกออกแบบมาอย่างเก๋ไก๋และทันสมัยภายในถูกแบ่งเป็นโซนต่างๆ อย่างไรก็ตามในนี้ไม่มีพื้นที่สำหรับออกกำลังกายเลยมีแต่คอมพิวเตอร์สเปกสูงอยู่เท่านั้น

        ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาที่นี่ไม่มีหยุดส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นอายุประมาณ 20 ปีมีส่วนน้อยเท่านั้นที่อายุ 15-16 พวกเขาต่างพูดคุยกันอย่างเอาจริงเอาจังผิดกับอายุ

        หยางเฉินเหลือบมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรัวเมาส์และคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วและทรงพลังหยางเฉินเห็นดังนั้นก็รู้สึกงุนงง และมองดูแปลกตาไม่น้อย

        "เธอบอกว่าพวกนั้นเล่นเกมเป็นอาชีพงั้นเหรอ?"หยางเฉินพูดพลางเดินไปรอบๆเขาไม่อยากจะเชื่อว่ามีอาชีพเช่นนี้อยู่บนโลกที่สามารถสนุกกับการเล่นเกมแล้วยังมีเงินใช้อีก

        ถังถังมองหยางเฉินด้วยสายตาดูถูกเล็กน้อย

        "ลุงทำไมลุงล้าสมัยอย่างนี้คะอีสปอตเป็นกีฬาระดับมืออาชีพทั่วโลกยอมรับมานานหลายปีแล้วลุงอย่าคิดเชียวว่าพวกเขาอายุแค่สิบหกหรือสิบเจ็ดพวกเขาเป็นถึงนักกีฬาชั้นสองของทีมชาติเชียวนะในวงการเกมกีฬานี้พวกเขาค่อนข้างมีชื่อเสียงทีเดียว"

        "อาชีพนี้สุดยอดจริงๆฉันเริ่มอยากเปลี่ยนอาชีพซะแล้วสิ" หยางเฉินกล่าวขึ้นด้วยความอิจฉา

        ถังถังอธิบายต่อว่า

        "ลุงอย่าคิดว่าการเป็นเกมเมอร์มืออาชีพมันง่ายนะถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีบริษัทต่างๆ ให้การสนับสนุนแต่แน่นอนว่าไม่อาจเทียบกับกีฬาชนิดอื่นๆ ได้ เมื่อได้เงินรางวัลมาแล้วเงินนั้นจะต้องถูกจัดสรรแบ่งปันกันเงินที่ได้จึงแทบไม่แตกต่างจากพนักงานบริษัทธรรมดา ส่วนคนที่ทำเงินได้เยอะๆนั้นก็มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย พวกเขาต้องเก่งและดังจริงๆ เท่านั้นแต่ส่วนใหญ่ก็แทบไม่มีเงินพอยาไส้ล่ะนะ"

        หยางเฉินฟังถังถังอธิบายก็เริ่มเข้าใจอาชีพนี้ขึ้นมาบ้างเขาคิดถึงสวัสดิการและค่าจ้างของบริษัทอวี้เหล่ย และเหล่าหญิงสาวแสนสวยในแผนกแล้วหยางเฉินก็เลิกคิดการเป็นเกมเมอร์มืออาชีพไปในทันที

        "แล้วเราจะไปที่ไหนกันต่อ?"

        ถังถังตอบอย่างรื่นเริงว่า "ลุงจำคนที่เราเจอกันครั้งแรกได้หรือไม่?"

        หยางเฉินครุ่นคิดสักพักก่อนตอบว่า

        "เธอหมายถึงสองคนที่มากับเธอน่ะหรือ?ฉันไม่เห็นพวกเขาเลยนับตั้งแต่ตอนนั้น?"

        "ไม่ใช่พวกเขา!"ถังถังอย่างเคือง "เด็กโง่สองคนนั้นน่าเบื่อจะตายไปหนูหมายถึงพี่หยวนเย่ต่างหาก เขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดในวันนี้"

        หยางเฉินจำได้ในที่สุด "เจ้าหนูที่ขับออดี้R8 ใช่มั้ย?เขาเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?"

        "พี่หยวนเย่ เป็นบอสของทีมจงไห่วอร์คราฟต์ ยังเป็นหัวหน้าทีมอีกด้วย"ถังถังกล่าวขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

        "เขาเป็นหนึ่งในกีฬามืออาชีพที่เธอพูดถึงด้วยใช่มั้ย?"หยางเฉินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "เขามีเงินที่สามารถขับรถออดี้R8 ซึ่งมีราคามากกว่าสองล้านทำไมเขายังจะมาเกมอีกล่ะ? "

        "เพราะเขาชอบเล่นวอร์คราฟต์น่ะสิแต่ครอบครัวเขาต่างคัดค้าน และหนูก็เป็นคนเดียวที่สนับสนุนเขา"ถังถังกวัดแกว่งกำปั้นเล็กๆ ไปมาขณะพูด

        เด็กที่มีฐานะร่ำรวยมักจะประสบความสำเร็จน้อยไม่ใช่เพราะพวกเขาโง่เขลา แต่เป็นเพราะพวกเขาขาดแรงจูงใจที่จะทำการเกิดมาบนกองเงินกองทอง ทำให้พวกเขาไม่เข้าใจว่าจะต้องพยายามไปเพื่ออะไรเพราะเส้นทางไปสู่เกียรติยศประดับด้วยดอกไม้หอมหวนชวนจิตไซร้มาอยู่ตรงหน้าแล้วคำที่บอกว่ามรดกทั้งหมดจะถูกนำไปบริจาคให้การกุศลนั้นทั้งหมดก็เพื่อการหลบเลี่ยงภาษีเท่านั้น

        หยวนเย่เป็นลูกคนรวยแต่เขาไม่ได้หลงใหลในอำนาจของเงินตราเหมือนลูกรวยคนอื่นๆ กลับกัน เขากลับหลงใหลในอีสปอตและเกมวอร์คราฟต์จนกลายเป็นผู้เล่นชั้นแนวหน้าและใช่เงินที่มีสร้างทีมของตัวเองขึ้นมา ด้วยความสามารถในการบริหารทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียง

        แม้ว่าเขาจะเป็นยังห่างไกลจากความฝันคือการเป็นแชมป์โลก แต่หยวนเย่ก็พยายามทำตามความฝันของตนเองเขาไม่ได้ใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนคนรวยคนอื่นๆ อีกอย่างเขาก็มีอาชีพของตัวเอง

        แต่ความสำเร็จที่เขามีในฐานะเกมเมอร์ก็ไม่ได้เปลี่ยนความคิดของครอบครัวพวกเขายังคงไม่สนับสนุนหยวนเย่ ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่เจ็บปวดมากสำหรับเขา

        โชคดีที่หยวนเย่มีน้องสาวตัวน้อยที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ ซึ่งก็คือถังถังนั่นเอง

        อะไรจะดีไปกว่าการที่หญิงสาวที่เขารักให้การสนับสนุนอาชีพที่เขาทำกันล่ะ?

        แต่เมื่อชายหนุ่มคนนี้เห็นผู้หญิงที่เขารักคุยกับชายคนอื่นอยู่ตลอดเวลาซ้ำยังพาเขามารู้จัก หัวใจของชายหนุ่มก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันใด

        หยวนเย่ในเวลานี้ก็เช่นกันเขามองถังถังกับรอยยิ้มสดใสกำลังลากหยางเฉินเข้ามาในห้องซ้อมเขารู้สึกได้ถึงสัญญาณอันตรายขึ้นมาทันที

        "พี่หยวนเย่ ดูสิฉันพาใครมา" ถังถังที่กำลังอารมณ์ดีไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของหยวนเย่เลยแม้แต่น้อย

        "สวัสดีครับเราเจอกันอีกแล้วนะครับ" หยวนเย่ตอบสนองอย่างรวดเร็วและยื่นมือไปพร้อมกล่าวคำทักทายหยางเฉิน

        หยางเฉินจับมือหยวนเย่กลับด้วยท่าทางสบายๆเขาสังเกตเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของหยวนเย่และยิ้มอยู่ภายใน "ดูนายไม่ดีใจเลยนะที่เห็นฉัน"

        "ไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับผมแค่อยากรู้ถังถังพาคุณมาทำไม ช่วงนี้เธอพูดถึงคุณอยู่บ่อยๆขอบคุณที่ช่วยถังถังไว้นะครับ"

        หยางเฉินเริ่มมองหยวนเย่ใหม่การที่ผู้ชายคนหนึ่งสามารถพูดคุย และขอบคุณศัตรูหัวใจได้อย่างจริงใจนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเขาจะต้องสามารถควบคุมตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม

        ถังถังเห็นทั้งสองพูดจากันอย่างสุภาพเธอก็อดที่จะพูดตรงๆ ไม่ได้

        "พี่หยวนเย่ ลุงบ้านนอกมากเลย รู้จักแต่เกมสำหรับสาวน้อย ฉันจึงพาเขามาที่นี่เพื่อดูพวกพี่เล่นวอร์คราฟต์เขาจะได้เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง"

        ได้ยินดังนั้นหยวนเย่ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีแต่เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันก็ยังมีผลดีต่อเขาอยู่ดังนั้นเขาจึงตอบด้วยรอบยิ้มอบอุ่นว่า

        "เอาล่ะถังถังอาจจะต้องพาคุณหยางไปเดินดูรอบๆ ก่อน เพราะเกมเพิ่งจะเริ่มไม่นานนี้เองยังต้องรออีกประมาณชั่วโมงหนึ่งถึงจะจบ แล้วถึงฉันจะพาพวกเธอมาเล่นได้"

        หยางเฉินค่อนข้างมีความสนใจในเกมนี้ที่ถังถังพูดถึงเขาเดินตรงไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ยังว่างอยู่ และฟังถังถังอธิบาย

        ถังถังอาจไม่ได้เป็นนักเล่นเกมมืออาชีพแต่เธอก็ยังเป็นผู้เล่นระดับสูงคนหนึ่ง ดังนั้นเธอจึงสามารถสอนหยางเฉินถึงวิธีการเล่นได้อย่างละเอียด

        ความสามารถในการจดจำของหยางเฉินแม้ว่าจะมีหลายอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ แต่เขาก็สามารถบันทึกความทรงจำไปยังส่วนความจำหลักได้ทันทีที่ได้ยินราวครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็รู้พื้นฐานของเกมได้ทั้งหมด

        ถังถังจะให้หยางเฉินได้ทดลองเล่นเกมดูก่อนเมื่อเขามีข้อสงสัยเธอจะได้ให้คำแนะนำได้

        "ลุงอยากลองเล่นมั้ย ที่หนูพูดไปทั้งหมดเป็นแค่ทฤษฎีพอลองเล่นจริงแล้วมันอาจจะแตกต่างกัน อยู่ที่การควบคุมและกลยุทธ์ของแต่ละคน"

        "งั้นให้ฉันลองดูหน่อยฉันอาจเข้าใจมันไม่มากก็น้อย" หยางเฉินกล่าวดูเชิงไว้ก่อน

        คู่แข่งทีมแรกสำหรับหยางเฉินในครั้งนี้คือ'โปรแกรมคอมพิวเตอร์'เพื่อให้เขาได้ทำความคุ้นเคยกับระบบของเกมมากขึ้นนั่นเองหยางเฉินขี้เกียจเกินไปที่จะเลือกคู่แข่งจากระบบสุ่มเพราะแต่ละการแข่งขันมีจุดที่น่าสนใจในตัวของมันเอง มันคุ้มค่าที่จะลองเพื่อที่เขาจะได้หาแนวทางการเล่นที่ถนัดสำหรับตัวของเขาเอง

        ถังถังนั่งข้างๆหยางเฉิน เดิมทีเธอต้องการจะแนะนำหยางเฉินสำหรับผู้เล่นมือใหม่ ที่มักจะลืมสร้างอาคารสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ หรือทหาร แต่เมื่อหยางเฉินเริ่มเล่นเกมถังถังก็รู้ในทันทีว่าเธอไม่จำเป็นต้องแนะนำอะไรอีกแล้ว!

        หยางเฉินเลียนแบบแนวทางการเล่นของถังถังได้อย่างรวดเร็วนิ้วของเขาเริ่มกดเมาส์ระรัวกว่า 16 ครั้งต่อวินาทีและมือที่กดแป้นพิมพ์ก็เร็วรัวคล้ายผู้เล่นมือเก๋า!

        "ลุงล้อหนูเล่นใช่มั้ยเนี่ยลุงเคยเล่นมันมาก่อนใช่มั้ย!?" ถังถังตบบ่าของหยางเฉินอย่างเซื่องซึม

        หยางเฉินส่ายหัวสายตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "ไม่เคยแน่นอนฉันเพิ่งเล่นวันนี้เอง แต่ดูเหมือนมันจะสนุกไม่ใช่น้อยนะ"

        สิบนาทีต่อมาเฉินหยางก็จัดการเอไอระดับต่ำได้อย่างสมบูรณ์เขาเหยียดนิ้วมือพลางกล่าวกับถังถังด้วยรอยยิ้มว่า

        "ฉันคงต้องเล่นกับเอไอที่มีความยากระดับปานกลางเสียแล้ว"

        ถังถังมองหยางเฉินเหมือนมองตัวประหลาดตาคู่งามของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        "ลุงเป็นคนแรกที่หนูเห็นเลยนะที่สามารถชนะเอไอได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เล่น"

        หยางเฉินกลายร่างจากผู้เล่นมือใหม่เป็นผู้เล่นชั้นเซียนด้วยเวลาไม่ถึงชั่วโมง!

        ที่จริงหยางเฉินรู้แล้วว่าหลักการของเกมคือการคำนวณเวลา และควบคุมทหารได้อย่างคล่องแคล่วและทั้งสองปัจจัยที่ว่าก็สามารถทำได้อย่างง่ายดายโดยสมองและการตอบสนองของเขาดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องง่ายที่หยางเฉินจะเล่นได้เก่งในเวลาไม่นาน

        เมื่อหยวนเย่จบการฝึกซ้อมและหันมาสนใจถังถังเขาเห็นหยางเฉินกำลังแข่งกับผู้เล่นคนอื่นอยู่และเกือบจะชนะเรียบร้อยแล้ว

        ทันใดนั้นหยวนเย่ก็ขมวดคิ้วกล่าวว่า

        "ถังถังไหนเธอบอกว่าคุณหยางไม่รู้วิธีเล่น? ทำไมเขาดูเชี่ยวชาญขนาดนี้"

        ถังถังชี้ไปที่หยางเฉินด้วยความสับสนงุนงง "พี่หยวนเย่ พี่กำลังมองหาอัจฉริยะมาร่วมทีมไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนลุงจะเป็นคนที่พี่ตามหาอยู่นะ..."

        ต่อมาถังถังก็เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่เธอสอนหยางเฉินเมื่อสองชั่วโมงที่ผ่านมาและแม้แต่เธอเองก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

        หยวนเย่จ้องมองหยางเฉินอย่างตกตะลึงพลางกล่าวว่า "คุณหยางเล่นกับผมมั้ยครับผมคิดว่าคุณเล่นได้เก่งมาก"

        หยางเฉินตอนนี้อยู่ในอารมณ์ที่ตื่นเต้นเป็นที่สุดเขาจึงพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรต่อไปอีก

        เมื่อทั้งสองเข้าเกมถังถังที่ยืนดูอยู่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยทั้งสองคนต่างตั้งใจเล่นเกมอย่างจริงจัง เกมดำเนินไปอย่างสูสี!

        และการต่อสู้อันยาวนานมาถึงจุดสิ้นสุดหยวนเย่ก็เป็นฝ่ายที่ได้ชัยไป เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

        ถังถังดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

        "ลุงทำไมลุงไม่เปิดเหมืองล่ะ? หากลุงเปิดลุงจะมีเงินมากพอที่จะบวกต่อนะ!"

        หยางเฉินเกาหัวกล่าวว่า "ฉันลืมไปน่ะครั้งต่อไปไม่ลืมแน่"

        ได้ยินดังนั้นหยวนเย่ถึงกับเข่าอ่อนเพิ่งเล่นได้วันเดียวก็เก่งขนาดนี้ นี่เขาเป็นเทพจุติหรือยังไงกัน!?

        หยวนเย่อาจจะรู้สึกตกใจและไม่ยอมรับแต่ก็มีความรู้สึกตื่นเต้นปนอยู่ด้วยเช่นกันเห็นได้ชัดว่าศักยภาพของหยางเฉินนั้นเหนือชั้น ถ้าเขาได้หยางเฉินมาร่วมทีมแชมป์ระดับประเทศของไม่ไกลเกินเอื้อม และแม้กระทั่งแชมป์ระดับโลกก็สามารถเป็นไปได้

        "คุณหยางไม่ทราบว่าคุณอยากจะร่วมทีมกับพวกเรามั้ย? ผมคิดว่าคุณมีความสามารถที่ยอดเยี่ยม"หยวนเย่กล่าวชวนหยางเฉินแม้จะทราบดีว่าเขามีพฤติกรรมหยาบคายเกินกว่าจะควบคุม เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย

        หยางเฉินยิ้ม"ฉันแค่เล่นเกมเอาสนุกไม่ได้มีความตั้งใจอื่น"

        "ผมสามารถให้เงินเดือนมากกว่าเงินเดือนที่คุณได้อยู่ตอนนี้หลายเท่านะครับ!"หยวนเย่รีบยื่นข้อเสนอทันที

        หยางเฉินไม่พอใจเล็กน้อยแต่เขารู้ก็รู้ว่าหยวนเย่ที่ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี "ผมไม่ได้ขัดสนเงินทอง"

        หยวนเย่เห็นท่าทีไม่พอใจของหยางเฉินเขาก็ขอโทษด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า

        "ผมขอโทษครับผมคงตื่นเต้นมากเกินไปหน่อย ถ้ายังไงผมขอเบอร์ติดต่อคุณหน่อยได้มั้ยครับผมอยากจะร่วมทีมกับคุณจริงๆ ถ้ามีโอกาส"

        เรื่องนี้ไม่มีปัญหาหยางเฉินกำลังมองหาคู่ต่อสู้อยู่ ดังนั้นเขาจึงให้อีเมลบริษัท และเบอร์โทรของเขาไป

        ในขณะนั้นเองโทรศัพท์ของถังถังก็ดังขึ้นถังถังมองไปที่เบอร์ พร้อมกดโทรศัพท์ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย...

        "ฮัลโหลตอนนี้เลยเหรอคะพี่สาว… หนูไม่ได้เล่นกับคนไม่ดีหนูอยู่กับพี่หยวนเย่… ก็ได้ หนูจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ..."

        ถังถังวางสายไปพร้อมใบหน้าเศร้าหมองพลางฝืนยิ้มให้หยางเฉิน"ลุง หนูต้องกลับบ้านแล้วมิฉะนั้นพี่สาวจะโกรธ ลุงไปส่งหนูด้วยนะ"

        หยางเฉินมองนาฬิกาบนผนังมันเป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว ดังนั้นเขาจึงยืนขึ้นพร้อมกล่าวลาหยวนเย่

        หยวนเย่เสียใจที่ไม่สามารถเล่นกับหยางเฉินได้มากกว่านี้แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าถังถังให้หยางเฉินไปส่งแทนที่จะเป็นเขา

        หยางเฉินถือโอกาสที่ถังถังไม่ได้ให้ความสนใจเข้าไปตบบ่าหยวนเย่เบาๆ กล่าวว่า

        "อย่าเข้าใจผิดฉันเป็นลุงของเธอ ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ นายไม่ต้องพยายามทำอะไรหรอก"

        หยวนเย่ถูกหยางเฉินมองออกก็ไม่อาจทำอย่างไรได้ เขาเขินอายเล็กน้อยพร้อมพยักหน้าให้กับหยางเฉิน

        เมื่อหยวนเย่มาส่งพวกหยางเฉินเขาก็ไม่ลืมที่จะเตือนหยางเฉินให้ติดต่อเขามา เขาเห็นหยางเฉินเป็นเพื่อนแท้ไปแล้วบางทีสำหรับหยวนเย่ ใครที่เล่นวอร์คราฟต์กับเขานั้น ต่างเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเขา

        หยวนเย่รักในงานของเขาเป็นอย่างมาก

        เมื่อกลับไปที่รถหยางเฉินก็เอ่ยถามถังถังว่า

        "ไหนเธอบอกว่าเป็นเด็กหลอดแก้ว?เธอจะมีพี่สาวได้ยังไงกัน?หรือว่าแม่ของเธอจะมีสองหลอด?"

        ถังถังหัวเราะกล่าวว่า "พี่สาวที่หนูพูดถึงคือแม่นั่นแหละ"

        "แม่ของเธอเนี่ยนะ?"หยางเฉินอุทานอย่างงุนงง

        "ใช่"ถังถังทำปากยื่นใส่ และพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "เมื่อตอนแม่ให้กำเนิดหนูแม่ยังสาวๆ อยู่ ตอนนั้นเธอเลยตกลงกับหนูว่าให้เรียกเธอว่าพี่สาว เพราะเกรงว่าเธอจะดูแก่เกินไปตอนนั้นหนูยังเด็ก แต่หนูก็โกรธมาก เธอเป็นแม่ของหนูแท้ๆทำไมหนูต้องเรียกเธอว่าพี่สาวด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นก็แสดงว่าหนูไม่มีแม่ดังนั้นเมื่อโตขึ้นเมื่อแม่อยากให้หนูเรียกเธอว่าแม่ หนูจึงปฏิเสธและเรียกเธอว่าพี่สาวแทน!"

        มุมปากของหยางเฉินยกสูงขึ้นเล็กน้อยพลางมองไปที่เด็กสาววัยรุ่น เขารู้สึกอิจฉาต่อความสัมพันธ์ที่อบอุ่นนี้

        มีแม่ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง? หยางเฉินคิดในใจ