สี่เดือนถัดมา
ฤดูกาลผันผ่านแม้จะย่างเข้าใกล้เทศกาลตรุษของแคว้นแต่ปีนี้กลับต่างไป ความรื่นเริงคึกคักกลับลดทอนลงไปหลายส่วน เหตุเพราะความไม่สงบที่ซีเป่ยลากยาวจรดทิศบูรพาแม้าชายขอบจะไม่ได้ส่งผลกระทบโดยตรงมาถึงเมืองหลวงแต่การเก็บภาษีที่เพิ่มมากขึ้นทำให้การจับจ่ายใช้สอยต่างๆลดลง ผู้คนเริ่มซุบซิบกันหนาหูถึงภาวะาที่ขยายตัวลามออกไปข้างตะเข็บชายแดนเป็แนวยาวแม้าแคว้นซ่งยังไม่มีทีท่าจะเสียเปรียบแต่การขยายขอบเขตออกไปนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนคาดหวัง เพราะมันหมายถึงการขาดแคลนอาหารธัญพืช การเก็บภาษีพิเศษ ผู้คนอพยพย้ายถิ่นฐานก็จะมากขึ้นเป็เงาตามตัวรวมถึงสิ่งที่ทุกครอบครัวเป็กังวลมากที่สุดคือการเกณฑ์บุรุษไปร่วมสู้รบ บ้านไหนมีบุตรชายที่มีอายุอยู่ในเกณฑ์ต่างพากันนอนไม่หลับไปตามๆกันยังคงร่วมกันสวดมนต์ภาวนาให้าผ่านพ้นไปโดยเร็ว
แต่คำสวดมนต์ภาวนาของชาวเมืองดูไม่ค่อยเป็ผลเพราะนอกจากาฝั่งบูรพาจะไม่ยุติมาเกือบครึ่งปีแล้วชายแดนซีเป่ยยังระดมนายพลและแม่ทัพน้อยจากเขตต่างๆเข้าไปเพิ่มเติมอีกมาก นี่แปลว่าแนวรบอาจมีแนวโน้มจะยืดเยื้อต่อไป
เวลานี้กระทั่งหัวข้อที่ถกเถียงกันมากที่สุดในท้องพระโรงย่อมหนีไม่พ้นปัญหาของการหาเงินมาเติมเต็มคลังหลวงที่ร่อยหลอลงทุกที ทำให้เหล่าขุนนางบุ๋นซึ่งทำหน้าที่หาวิธีรีดภาษีและส่วยต่างๆกับชาวบ้านเริ่มมีปฏิกริยารุนแรงมากขึ้นต่อกลุ่มของขุนนางบู๊ที่นำเงินออกไปใช้ความแตกแยกในราชสำนักจึงขยายออกเป็วงกว้างไม่ต่างจากาชายแดนที่เกิดขึ้น
และเมื่อใดก็ตามที่ชาวบ้านได้รับผลกระทบลามไปถึงปากท้องการก่อเหตุความวุ่นวายก็จะตามมาจากแรงสนับสนุนของผู้ที่รอฉวยโอกาสผสมโรงจนอาจลุกลามไปถึงเื่อื่นๆอย่างคาดไม่ถึงการต้องตั้งรับทั้งศึกในและศึกนอกเช่นนี้ย่อมเป็สิ่งที่ราชสำนักไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด
ภายในจวนตระกูลกู้ปีนี้เองก็ค่อนข้างเงียบเหงาไม่ต่างอะไรกับสถานการณ์ภายนอก
ปีนี้ตระกูลกู้ไม่มีแขกมาเยือนเหมือนเช่นทุกครั้งได้ยินมาว่าเพราะนายท่านกู้ล้มป่วยจึงปิดจวนไม่ต้อนรับใคร แต่ไม่ว่าจะเป็อย่างไรการค้าตระกูลกู้ยังดำเนินไปอย่างปกติสิ่งที่ต่างออกไปมีเพียงแค่กู้เซียวหลางที่ปกติจะเดินทางทำการค้าอยู่เป็ประจำ แต่สำหรับ่ที่ผ่านมานี้เขาอยู่ติดจวนค่อนข้างมากหากไม่ใช่เพราะป่วย ก็ไม่มีเหตุผลสนับสนุนอื่นๆให้คนภายนอกคิดได้ว่าเหตุใดเขาถึงไม่เร่งระดมทำการค้าเหมือนเช่นทุกปี
“ ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูห้องของเรือนทางด้านทิศเหนือดังขึ้นต่อเนื่อง
“ นายท่าน มีสารด่วนมาถึงท่าน” ประตูใหญ่ห้องหนังสือค่อยๆเปิดแง้มออกมือข้างหนึ่งยื่นออกมารับสารแล้วปิดประตูลงทันที ที่ด้านในกู้เซียวหลางรีบเปิดสารขึ้นมาอ่านก่อนจะเผาทิ้งด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
เขาเก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือั้แ่เช้าถึงยามบ่ายเพื่อคิดหาหนทางแก้ไขวิกฤติในครั้งนี้ไปให้ได้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้แม้เขาจะพยายามใช้ทรัพย์สินเพื่อหาเส้นทางในราชสำนักให้มีทางเลือกอื่นๆให้เดินบ้างแต่นอกจากเป็การละลายเงินทิ้งแล้ว คนเกือบทั้งหมดก็เปรียบเสมือนนกที่เลือกขอนไม้ทำรังแล้วแทบทั้งสิ้น ต่างก็ตอบตนเองไม่ได้ว่าสุดท้ายเื่ราวจะเดินไปจบที่จุดใดแพ้เป็โจรชนะถึงเป็เ้า ความแตกแยกแบ่งเป็หลายฝักหลายฝ่ายของราชสำนักตอนนี้ไม่แน่ว่าใครจะเป็โจร หรือใครจะเป็เ้า แต่ถือว่าเป็การเดิมพันที่มีมูลค่าเดิมพันสูงยิ่ง
เขาหลับตากำมือแน่น..คงได้เวลาแยกย้ายเสียที ไม่มีทางออกอื่นๆแล้ว
จวบจนพลบค่ำนายหญิงตระกูลกู้จึงเดินเข้าไปหาเขาในห้องหนังสือพร้อมถาดอาหารในมือของฉู่มามาที่เดินตามนางมาทางด้านหลัง
เมื่อวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะด้านข้างแล้วฉู่มามาจึงขอตัวออกไปรอที่ด้านนอก ปล่อยให้สามีภรรรยาได้พูดคุยกันตามลำพัง
กู้เซียวหลางไม่ได้สนใจแม้แต่จะมองไปที่ถาดอาหารที่ถูกนำมาวางไว้ให้เสียด้วยซ้ำตอนนี้เขายังจะกินอะไรลง เพียงบอกให้ฮูหยินนั่งลงข้างๆเขาเท่านั้น และทันทีที่นางนั่งลงมือข้างหนึ่งพลันตวัดขึ้นตบลงไปบนใบหน้าบอบบางของนางทันที
กู้อวี้หน้าหันไปเพราะความแรงของมือที่ตบลงมานางเจ็บแปลบจนชา รอยเืปรากฏขึ้นที่มุมปาก รออยู่ชั่วขณะนางถึงตั้งสติได้ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าซับลงไปเบาๆเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นมีเพียงสายตาเ็าที่จ้องไปที่ใบหน้าของผู้เป็สามีเท่านั้น
“ ที่ข้าตบหน้าเ้าครั้งนี้ หนึ่ง เป็เพราะเ้าแอบทำอะไรลับหลังข้าโดยไม่หารือ สอง เป็เพราะเ้ากำลังทำให้ตระกูลกู้ของข้าเดือดร้อน“ เขาเอ่ยออกมาตามข้อสรุปที่คนของเขารายงานให้เขารู้ตลอด่เวลาหลายเดือนที่ผ่านมา
กู้อวี้หันไปมองหน้าเขาจนถึงตอนนี้แล้วเขายังไม่เคยคิดว่านางเป็สตรีของเขา เป็คนหนึ่งในตระกูลกู้เช่นกัน
“ ท่านลองบอกมาว่าท่านไม่พอใจข้าเื่อะไร ไม่แน่ข้าอาจมีคำอธิบายแก่ท่าน ” นางถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยระหว่างนางกับเขาอาจไม่ได้มีความรักเฉกเช่นสามีภรรยากันนานแล้วคงเหลือไว้เพียงหุ้นส่วนทางการค้าและผู้ดูแลผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น
กู้เซียวหลางมองหน้านางด้วยสายตาแข็งกร้าวมันไม่ควรจะเป็สายตาของบุรุษที่มองสตรีผู้เป็ภรรยาร่วมผูกผมเลย
“ เ้าน่าจะรู้ดีว่า่นี้เ้าทำอะไรอยู่ ลับหลังข้าเ้าแอบให้คนสะกดรอยติดตามข้าและคนสนิทไปทุกที่”
“ แอบยักย้ายถ่ายเทเงินของตระกูลออกไป”
“แอบเปิดกิจการใหม่ด้วยนามแฝงที่ต่างเมือง“
“ รวมถึงยังไปติดต่อตระกูลไป๋ของเ้าเพื่อช่วยเหลือคนเ่าั้หลบหนีอีก“
กูเซียวหลางไล่ความผิดนางไปทีละข้อ
นางนิ่งเงียบไปพักหนึ่งท่ามกลางสายตาคาดคั้นของผู้เป็สามี “ ข้าไม่ปฏิเสธสิ่งที่ทำ แต่ทั้งหมดที่ข้าทำไปก็เพื่อความอยู่รอดของครอบครัวเราเท่านั้น“ นางตอบพร้อมยกยิ้มที่มุมปาก เื่ทั้งหมดที่นางได้ลงมือทำไปนั้น นางไม่เคยนึกเสียใจและที่ผ่านมานางก็รู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้วันที่สามีของนางรู้สถานการณ์เช่นนี้ถือว่าดีกว่าที่นางเคยจินตนาการไว้เสียด้วยซ้ำ
“ อยู่รอดหรืออยู่ไม่รอด เป็ความรับผิดชอบของข้าใช่สิ่งที่สตรีเรือนหลังเช่นเ้าจะเข้ามายุ่งได้หรือต่อไปอยู่เฉยๆเถอะ” กู้เซียวหลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ข่มความโมโหก่อนพูดต่อ “ หรือเ้าคิดว่า ด้วยพละกำลังของเ้า จะสามารถแก้ไขปัญหาที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่ได้“
นางนิ่งเงียบไม่ต่อคำ เขาจึงพูดขึ้นอีก
“ฮูหยินภายในสามเดือนนี้ เ้าจงพาเด็กๆเดินทางลงใต้ไปก่อน ข้าวของเครื่องใช้ไม่จำเป็ต้องเอาไปมากแล้วข้าจะติดตามไปภายหลัง การไปครั้งนี้ของพวกเราอาจไม่ได้กลับมาที่เมืองหลวงอีกจำไว้ว่าให้ไปอย่างเงียบที่สุด อย่าให้เอิกเกริกข้าจะให้พ่อบ้านเตรียมคนไว้ที่นอกเมืองพอออกไปนอกเมืองแล้วจะมีผู้คุ้มกันดูแลพวกเ้าไปตลอดทาง “
กู้อวี้มองตรงไปที่ชายที่นั่งอยู่ด้านข้างเมื่อได้ยินก็ไม่มีทีท่าประหลาดใจประหนึ่งคาดเดาได้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง
นางเพียงหันหน้าไปถามเชิงหารือกับเขา“ หากให้ลูกรองและลูกสามเร่งสมรสออกไปก่อน ท่านว่าจะดีกว่าหรือไม่ “
ประโยคนี้ของนางใช่ว่าเขาไม่เคยคิด นับจากสี่ปีก่อนที่ร้านค้าของเขาถูกเผาทำลายไปสองร้านคนถูกฆ่าตายไปอีกนับสิบ เขาก็รู้แล้วว่าคนพวกนั้นไม่้าแค่จะขู่เขาอีกต่อไปหากมิใช่ว่าเขาเพิ่มผู้คุ้มกันรอบจวนทั้งในที่ลับที่แจ้งก็คงจะไม่มีคืนไหนที่นอนหลับลงได้เลยการที่จะให้บุตรสาวแต่งออกไปเพื่อตัดความสัมพันธ์กับจวนมิใช่ว่าจะทำไม่ได้เพียงแต่จะรับประกันได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นจะยอมปล่อยพวกนางไปจริงๆหากถึงตาจนพวกนางจะไม่ถูกนำมาใช้เป็เบี้ยต่อรองเหมือนตัวอย่างตระกูลที่ล่มสลายไปก่อนหน้านี้หรือ
กู้เซียวหลางยิ้มขื่อพลางสายหัวช้าๆเป็เชิงปฏิเสธ
“ ฮูหยินข้าออกจะแปลกใจอยู่บ้างที่เ้าไม่ใกับคำสั่งของข้า เ้ารู้อะไรมาแค่กันเชียว“เขาหันมามองนางที่นั่งอยู่ข้างๆ
“เหตุใดคนที่ต้องไปถึงรวมข้าด้วย“ นางถามเขา
“ ข้าบอกให้ไปก็ไปซะ หากไม่มีคำสั่งข้าพวกเ้าสามคนแม่ลูกไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก”เขายังคงกำชับนางด้วยประโยคเดิมก่อนหันกลับมาใช้ความคิดเงียบๆ สักพักก็ได้ยินเสียงหวานติดทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นที่ด้านข้าง
“ นายท่าน ท่านลืมไปแล้วหรือแกล้งลืมกันแน่ว่าท่านยังมีกู้เซียนเซียนอีกคน “เพราะประโยคนี้ กู้เซียวหลางจึงเงยหน้ามองไปที่ฮูหยินของเขา
“ไม่ข้าไม่เคยลืม เพียงแต่ ….. เมื่อเห็นหน้านางทำให้ข้านึกถึงอดีตฮูหยินเ้าจะทำอย่างไรกับนางก็ได้จะพานางไปด้วยข้าก็ไม่ติดข้าเพียงไม่อยากเห็นหน้านางเท่านั้น “
กู้อวี้จับมือสองข้างของนางไว้ด้วยนิ้วมืออันสั่นเทาดีทีชายเสื้อกว้างของนางคลุมมือทั้งสองข้างไว้จนหมดกู้เซียวหลางถึงไม่เห็นอากับกริยานี้นางพินิจมองหน้าสามี ตอนนี้เขามีใบหน้าที่ซูบผอมลงมาก มันไม่ได้เกิดจากอาการป่วยตามที่คนภายนอกนำไปร่ำลือกันแต่อย่างใดแต่เป็เพราะความเครียดที่สะสมมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานางเองก็รู้
“ ข้าจะส่งพวกเขาไปตามที่ท่าน้า แต่หากข้าไม่ไปเล่า “ นางวกกลับมาที่หัวข้อสนทนาเดิมแล้วยกยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า
“เ้ารู้หรือไม่ว่าเ้าพูดอะไรออกมาเ้ารู้สถานการณ์อะไรบ้าง “ เขายังคงหันมาตะคอกใส่นาง
“ ข้าย่อมรู้มากกว่าที่ท่านคิด” นางยังคงดึงดันต่อคำกับเขาด้วยสีหน้าแย้มยิ้มนี่เป็ลักษณะที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุด
เขาจ้องเขม็งมองมาที่นางพลันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาบีบคอภรรยาบอบบางของนางไว้
“เ้ารู้อะไรก็รีบพูดออกมาก่อนที่จะไม่มีโอกาส “ ตอนที่เขาพูดมือของนางกวาดไปมาอย่างสะเปะสะปะไปโดนกาน้ำชาร่วงลงพื้นแตก ฉู่มามาซึ่งอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงจึงะโถามหานายหญิงมีเพียงเสียงนายท่านกู้ะโตอบกลับมาแทนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่อนุญาติให้ใครเข้ามาทั้งสิ้น
กู้เซียวหลางกระซิบไปที่ข้างหูของนาง“ ฮูหยินทางที่ดีเ้าบอกข้ามาดีกว่าว่าเ้ารู้อะไรมาบ้างหากวันนี้เ้าไม่พูด ก็อย่าได้พยายามขัดขวางข้าอีกต่อไป ทำตามที่ข้าสั่งเก็บของแล้วออกเดินทางซะ”
กู้ฮูหยินดิ้นขลุกขลักครู่หนึ่งก่อนที่สามีของนางจะคลายมือออกแล้วผลักนางล้มลงไปกับพื้น
นางค่อยๆตะเกียกตะกายนั่งลงบนพื้นก่อนใช้มือจัดไปที่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย และเอ่ยกับนางท่านกู้ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเหมือนเช่นเคย
“ ท่านพี่พวกเราแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว มีเื่ใดบ้างที่ท่านปิดบังข้าไว้ ท่านคิดว่าข้าจะไม่รู้เชียวหรือ ท่านดึงครอบครัวเดิมของข้าเข้าไปยุ่งกับเื่วุ่นวานนั้น ข้าไม่กล่าวโทษท่าน เพราะเป็สิ่งที่ยากจะหลีกเลี่ยง เพียงแต่ตอนนี้เหตุการณ์แปรเปลี่ยนไปแล้วพวกเขาต้องบ้านแตก แยกย้ายกันหลบหนี ข้าจึงจำเป็ต้องใช้หนี้แทนท่านทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้ “
นายท่านกู้ซึ่งตอนนี้ยืนตัวแข็ง จ้องมองไปที่ฮูหยินของเขาไม่ละสายตาก่อนหัวเราะเสียงดังออกมา
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. ไม่เสียแรง ที่ข้าแต่งเ้าเข้ามาเ้าช่างฉลาดปราดเปรื่องคิดการณ์ได้รอบคอบเสียจริง ตลอดเวลาที่ผ่านมาใช่ว่าข้าไม่รู้จักนิสัยใจคอของเ้าเพียงแต่เห็นว่าความฉลาดนี้ก็ไม่ทำให้ข้าเสียเปรียบซะทีเดียว “
ตอนนี้เป็นางบ้างแล้วที่จ้องเขม็งตรงไปที่เขาก่อนค่อยๆลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าและเดินตรงไปยังเบื้องหน้าสามีของนาง
“ ฮูหยิน” เขายื่นมือไปลูบแก้มด้านที่เขาตบนางเบาๆ “เ้าพอใจกับสิ่งที่เ้าได้ไปในตอนนี้แล้วหรือยัง”
นางปัดมือเค้าออกก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม
“ นายท่าน ที่ผ่านมาข้าทำทุกอย่างเพื่อท่าน เพื่อครอบครัวไม่ว่าจะสูญเสียสิ่งใดข้าก็ยอมแลกไม่ว่าท่านจะทำหรือตัดสินใจอะไรข้าพร้อมอยู่เคียงข้างท่านจะไม่จากไปไหนอย่างแน่นอน” นางเอ่ยขึ้นเพื่อยืนยันคำเดิมของนาง
กู้เซียวหลางยื่นมือไปลูบหัวนางเบาๆก่อนกระชากผมนางดึงศีรษะไปด้านหลังอย่างแรง
เข้าก้มตัวลงกระซิบข้างหูนางเบาๆ“ หากข้าบอกว่าข้าไม่้าเล่าฮูหยิน ใช่ว่าเื่ที่เ้าทำทั้งหมดข้าจะไม่รู้ กล่าวตามตรงข้ารังเกียจเ้าั้แ่ตอนที่เ้าวางแผนสังหารสตรีของข้านางคือคนรักของข้า ใยเ้าถึงได้จิตใจอัปลักษณ์นัก หากไม่ใช่เพราะเื่ที่เ้าทำข้าคงไม่ใจดำลากครอบครัวเ้ามาพบจุดจบเช่นนี้” เขาเอ่ยยิ้มๆท่าทางเหมือนบุรุษที่กำลังเอ่ยคำรักกับหญิงสาว
กู้อวี้น้ำตาคลอที่นางเจ็บไม่ได้มาจากกลุ่มผมที่ถูกเขากระชากอย่างแรง แต่นางเ็ปตรงหัวใจทั้งๆที่รู้มาตลอดว่าเขาไม่เคยรักนาง แม้ที่ผ่านมานางจะทุ่มเทแค่ไหนก็ไม่สามารถแลกกับความจริงใจของสามีนางได้จนทำให้นางเลือกทางเดินผิดพลาด ก้าวย่างที่ไม่อาจเดินย้อนกลับมาในภายหลังไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีก
“ ถูกต้อง การตายของอดีตฮูหยินส่วนหนึ่งเป็เพราะฝีมือของข้า “ นางเอ่ยออกไปตามตรง ถึงตอนนี้แล้วคงไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังกันอีกหากไม่เอ่ยวันนี้ อนาคตคงไม่มีโอกาสได้เอ่ยสิ่งที่เป็กำแพงกั้นระหว่างเขาและนางอีกแม้จะเป็เื่ที่นางอยากจะลืมมากที่สุดก็ตาม
“และการทีข้ามีบุตรไม่ได้อีกก็เป็ฝีมือของเ้าเช่นกัน “ กู้เซียวหลางเอ่ยเสียงเย็น ในมือยังคงกำกลุ่มผมของนางอยู่แน่น
กู้อวี้น้ำตาคลอหน่วยเม้มริมฝีปากแน่น นางไม่ได้เรียกร้องความเห็นใจหรือความสงสารจากเขาการกระทำไร้ผลเช่นนั้นนางเลิกคิดจะทำมานานแล้ว เพียงแต่คำถามของเขาเป็สิ่งที่สะกิดใจของนางมากเกินไปกระทั่งเื่นี้เขาก็รู้ ?
”ใช่ท่านพูดถูก “ นางหลับตาลงแล้วตอบคำถามของเขา
“ ทั้งหมดล้วนเป็ฝีมือของข้า แต่ท่านรู้หรือไม่ การเข้ามาเป็ส่วนเกินในชีวิตของท่านกับอดีตฮูหยินใจข้าเ็ปทรมานแค่ไหน การไม่ได้เป็คนที่ท่าน้าทั้งๆที่ข้าให้ในสิ่งที่ท่าน้าได้ทุกอย่างสิ่งเดียวที่ข้าสู้นางไม่ได้คือข้าพบท่านช้ากว่านาง ข้าต้องอดทนนอนร้องไห้อยู่กี่ปีความรักของข้าแม้ต้องแลกมาด้วยทุกสิ่งข้าก็พร้อม ทั้งหมดก็เพื่ออยู่เคียงข้างท่าน ตลอดสิบกว่าปีมานี้ขอเพียงมีท่านอยู่ข้างกายแค่นี้ข้าก็ไม่ขออะไรแล้ว“
ย้อนกลับไปเมื่อ10 กว่าปีก่อน ตอนที่อดีตฮูหยินตั้งครรภ์ นางเป็คนต้มยาให้ฮูหยินดื่มทุกวันเพื่อให้ครรภ์ของนางสมบูรณ์จนเกินพอดีประกอบกับนางตั้งครรภ์แฝด สุดท้ายก็ทำให้ฮูหยินเอกคลอดบุตรยากจนตกเืไม่หยุดสามวันสามคืนแม้นางจะผ่าน่เวลาความเป็ความตายมาได้ แต่อายุก็ไม่ยืนยาวเสียแล้วและก็ไม่อาจเลี้ยงดูบุตรสาวฝาแฝดจนเติบใหญ่ได้แม้อดีตฮูหยินจะดีกับนางมากแค่ไหนก็ตามแต่ในเวลานั้นความรักที่นางมีให้กับนายท่านกู้ก็มากเกินกว่ามโนธรรมและคุณธรรมในใจของนางจะต้านทานไหว
หลังจากเด็กสาวฝาแฝดสองคนอายุได้ขวบกว่านางเองก็ตั้งครรภ์หลังจากคลอดกู้เซียนเซียน กลับกลายเป็ว่านางเองก็ไม่สามารถมีลูกได้อีกเพราะปัญหามดลูกเย็นความหวังที่จะคลอดบุตรชายเพิ่มทายาทให้กับตระกูลเป็อันต้องสลายไป และหากสามีของนางไปมีลูกกับอนุคนอื่นๆอีกกระทั่งอาจแต่งตั้งสตรีอื่นให้เป็ฮูหยินรองคนใหม่ จะให้นางอยู่ในตำแหน่งอะไรในจวนนี้แม้จะไม่ได้ความรักของนายท่าน แต่อย่างน้อยนางก็้าศักดิ์ศรีและที่ยืน กู้อวี้จึงวางยากู้เซียวหลางเพื่อไม่ให้เขาสามารถมีบุตรได้อีกและนางก็รับเลี้ยงดูบุตรชายบุตรสาวของอดีตฮูหยินย่างดีมาตลอดนี่เป็แผนการที่นางคิดว่าดีที่สุดแล้วสำหรับนางและครอบครัว
แต่แผนการของสตรีเรือนหลังเช่นนางหรือจะสู้กู้เซียวหลางได้ตอนที่นางรู้มาจากครอบครัวเดิมว่านายท่านกู้ร่วมมือกับบุคคลลึกลับ คิดกระทำการใหญ่ขนถ่ายเงินทองจำนวนมากเพื่อสนับสนุนกลุ่มต่อต้านราชสำนัก นางใจนทำอะไรไม่ถูกหลังจากติดตามหาหลักฐานอย่างยากลำบากมาหลายปี นางถึงรู้ว่าที่แท้เขาหลอกครอบครัวของนางให้ออกหน้ากระทำผิดแทนมาโดยตลอดความผิดที่ร้ายแรงจนอาจนำไปสู่การปะาทั้งตระกูลคือการขนอาวุธไปให้กลุ่มต่อต้าน กว่าตระกูลไป๋จะรู้ตัวว่าถูกหลอกใช้ก็ถลำลึกจนไม่สามารถถอยออกมาได้แล้วเฉกเช่นตระกูลใหญ่อีกหลายจวนต่างหมดเนื้อหมดตัวหรือสิ้นตระกูลไปจากเหตุการณ์คล้ายกันนี้จะมีเฉพาะจวนตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพลอยู่ในราชสำนักหรือมีเื้ัใหญ่โตเท่านั้นที่ยังยืนหยัดฝ่าคลื่นลมอยู่ได้ กู้เซียวหลาง เขาล้างแค้นนางได้อย่างหมดจดจริงๆนางยิ้มหยันในใจ
สำหรับนางนางไม่เคยคิดนำปัญหาระหว่างบิดามารดาไปลงที่บุตร ตัวกู้หยุนเองก็เพิ่งเติบใหญ่ แม้ตอนนี้เขาจะเป็ขุนนางแล้วแต่ก็เป็เพียงตำแหน่งเล็กๆ ในกรมอากรเท่านั้น ไม่มีที่ยืน ไร้ซึ่งบทบาทที่จะควบคุมสั่งการแก้ปัญหาให้กับครอบครัวได้
“ฮูหยินข้าถามเ้าหน่อยที่ผ่านมาเ้าเคยจริงใจกับบุตรสามคนของข้าบ้างไหม” เสียงของเขาดังขึ้นทำให้นางหลุดออกจากภวังค์
“เ้าเคยคิดวางแผนเผื่อให้พวกเขาบ้างไหม” เขากดหน้าด้านข้างของนางลงบนโต๊ะก่อนถามเสียงรอดไรฟันนี่เป็สิ่งที่ทำให้เขาฉุนเฉียวขึ้นมาอีกรอบ นางวางแผนให้บุตรสาวของนาง แต่กลับละเลยที่จะวางแผนให้กับบุตรชายบุตรสาวของอดีตคนรักของเขา
เขาเองก็เพิ่งตระหนักได้ภายหลังจากใคร่ครวนสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นแม้เขาจะยายามทำทุกอย่างไม่ให้เหตุการณ์เข้ามาข้องเกี่ยวกับครอบครัว แต่สุดท้ายก็ยังทำไม่สำเร็จกลับกันเสียอีกฮูหยินของเขาที่แสดงท่าทีห่างเหินกับบุตรสาวคนสุดท้องลงโทษนางอย่างรุนแรง ไม่สนใจดูดำดูดีมาโดยตลอด สุดท้ายส่งนางขึ้นเขาไปอยู่บนอารามเต๋าตัดชื่อออกจากสายตระกูล ทั้งหมดก็เพราะสาเหตุนี้นางคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะเดินมาถึงทางตัน
“ท่านกำลังจะบอกว่ายินดีให้ข้าส่งเด็กสามคนไปอยู่บ้านบรรพบุรุษกระทั่งไปอยู่ต่างเมืองก็ได้ใช่หรือไม่ ท่านกล้าให้เขาสามคนอยู่ไกลหูไกลตาท่านโดยไม่รู้ชะตากรรมใช่หรือไม่หากข้าทำเช่นนั้นจริงๆท่านจะยอม ? “ นางกล่าวแก่เขาเสียงเบาใบหน้ายังคงพาดทับอยู่บนโต๊ะ
กู้เซียวหลางมองไปที่ใบหน้าด้านข้างของนางเอ่ยกับนางเสียงทุ้มต่ำแฝงไว้ด้วยความเกลียดชัง “ ใช่ข้าไม่ยอมเพราะข้าย่อมไม่รู้ว่าเ้าจะทำอะไรพวกเขาบ้าง จะดูแลพวกเขายังไง”
ตอนนี้เองที่น้ำตาของนางไหลอาบออกมา
ความพยายามสิบกว่าปีไม่มีความหมายใดๆโดยสิ้นเชิงสามีของนางไม่เคยเชื่อใจนาง ไม่ว่านางจะเอาใจแลกมาอย่างไรก็ตาม ในใจของเขายังคงมีแต่อคติต่อเท่านั้นหากนางคิดจะทำร้ายลูกของเขาจริง ไม่จำเป็ต้องรอคอยมานานถึงเพียงนี้หรอก
กู้เซียวหลางค่อยๆปล่อยมือจากเส้นผมและใบหน้าของภรรยาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างก่อนเบนสายตาทอดมองออกไปไกล
“เ้าลองพูดมาว่าเ้ารู้อะไรบ้าง” เขารินชาให้นางก่อนรินให้กับตัวเอง และยกขึ้นดื่มอย่างช้าๆด้วยท่วงท่าที่สง่างามไม่เหมือนกับการกระทำป่าเถื่อนเมื่อสักครู่
“ข้ารู้ว่าท่านร่วมมือกับอ๋องต่างแซ่ในการขนอาวุธและมอบเงินให้กับเขามาตลอดข้ารู้ว่าเส้นทางบ้านเราจะมีจุดจบ ถึงได้พยายามถ่ายเทเงินทองบางส่วนออกไป ข้าเห็นด้วยที่พวกเราควรออกจากเมืองหลวงไปก่อนชั่วคราวหากสถานการณ์ดีขึ้นค่อยคิดหาทางกลับมาซึ่งอาจกินเวลาหลายปีขอเพียงท่านไปพร้อมกับพวกเรา ข้าสัญญาว่าส่วนที่ข้าถ่ายเททรัพย์สินออกไปจะคืนให้แก่ท่านและกู้หยุนทั้งหมด“
กู้เซียวหลางหันมามองหน้านางไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน นางยังคงรักษาใบหน้าไว้ได้อย่างอ่อนเยาว์ เหมือนเช่นที่พบกันครั้งแรกสิ่งที่บ่งบอกว่ากาลเวลาได้ผันเปลี่ยนไปคงเป็เส้นขีดไม่กี่เส้นที่หางตาของนางเท่านั้น
เขายอมรับว่าเคยมีความรู้สึกหวั่นไหวกับนางอยู่หลายครั้งเขาชอบในความเฉลียวฉลาดทันคนของนาง พยายามจะลืมความชั่วร้ายที่นางทำกับอดีตคนรักของเขาแต่เพราะความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ดูแลอดีตภรรยาอย่างดีเช่นที่เคยรับปากไว้จนเปิดโอกาสให้กับสตรีอีกคนที่เขารับเข้ามาเพื่อเหตุผลขยายทุนให้กับตระกูลกู้แต่กลับมาทำร้ายนางจนเสียชีวิตการเห็นหน้านางจึงเป็การตอกย้ำความผิดและความไม่รอบคอบปล่อยปละละเลยของเขาต่ออดีตฮูหยิน
ยิ่งพอได้เห็นหน้ากู้เซียนเซียนซึ่งเหมือนมารดาของนางมากกว่าหกส่วนเขายิ่งรู้สึกเ็ป เพราะบุตรสาวคนนี้ ทำให้เขาไม่มีโอกาสมีบุตรชายอีก เพราะการเกิดมาของบุตรสาวคนนี้ทำให้อดีตคนรักของเขาต้องจากไปเร็วขึ้น
ตอนที่เขากำลังคิดอะไรวนไปมาอยู่นั้นกู้อวี้ก็เอ่ยขึ้นมาอีก “ นายท่านฐานะของพวกเราในตอนนี้ไม่สามารถพยุงพวกเขาได้อีกแล้ว คนเ่าั้เหมือนบ่อที่ถมไม่เต็ม ต่อให้เราเร่งขยายกิจการอย่างไรเงินก็คงไม่พอเลี้ยงทหารทั้งกองทัพแน่ “
กู้เซียวหลางมองไปที่นาง“ เ้ารู้มากกว่าที่ข้าคิดจริงๆ มีใครเป็สายให้เ้ากันแน่ อ๋อ ใช่สิคนที่บ้านของเ้าใช่หรือไม่ และยังมีพ่อบ้านของข้า ก็คงเป็คนของเ้าเช่นเดียวกัน ทุกฝีก้าวของข้าล้วนถูกเ้าจับจ้องอยู่ ข้านึกว่าจะมีเพียงแค่คนผู้นั้นเท่านั้นที่จ้องมองทุกการกระทำของข้าคิดไม่ถึงว่าเมื่อกลับถึงบ้านก็ยังมีเ้าอีกคน”
“นายท่านข้าไม่เคยคิดจะจับผิดท่าน ทุกอย่างที่ทำล้วนเพื่อครอบครัวทั้งสิ้น” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ เช่นนั้นหรือ แล้วเซียนเซียน…หากข้าไม่เต็มใจให้สิ่งใดแก่นางเลยเ้าจะว่ายังไง “ กู้เซียวหลางถามนาง
“นี่ยิ่งไม่จำเป็ท่านย่อมรู้ว่าข้าไม่อาจใช้ตัวแลกเงินในภาวะเช่นนี้ได้ สิ่งที่เก็บไว้ให้เซียนเซียนก็มีเพียงสมบัติชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อเป็สินสมรสในอนาคตเท่านั้นและข้าจะให้นางกับน้องสาวเดินทางออกนอกเมืองในเร็ววันนี้เช่นกัน“
กู้เซียวหลางเลิกคิ้ว“ อ๋อ เช่นนั้นหรือ เ้าตัดใจไม่พบบุตรสาวของเ้าได้ เ้าทำทุกอย่างให้นางเกลียดเ้าเพราะรู้อยู่แล้วว่าจวนของเราจะมาถึงจุดจบเช่นในวันนี้ นับว่าเ้าเป็คนมีไหวพริบรู้จักวางแผนเอาตัวรอดได้ดีทีเดียว” เขายิ้มเยาะนาง
กู้ฮูหยินยิ้มขื่อไม่จริงนางไม่เคยคิดเอาตัวรอด ไม่เคยคิดทรยศกู้เซียวหลางแม้แต่ครั้งเดียว ตอนที่นางรู้ว่านางไม่สามารถตั้งครรภ์บุตรชายให้เขาได้อีกนางก็เลี้ยงดูบุตรของอดีตฮูหยินด้วยความเต็มใจ กลับกันเสียอีกสำหรับบุตรสาวแท้ๆของนางนั้นนางทั้งรักทั้งชัง นางรักกู้เซียนเซียนเพราะนางเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของนางแต่ส่วนที่ชังเพราะว่าั้แ่เซียนเซียนเกิดมาก็ทำให้นางหมดโอกาสตั้งครรภ์บุตรของชายคนรักได้อีกแม้ว่าจะพยายามรักษาตัวเองมาตลอด แต่์ก็ลิขิตแล้วให้นางเป็เบี้ยรองบ่อนสำหรับอดีตฮูหยินการได้เห็นกู้เซียนเซียนก็เหมือนกับการตอกย้ำสิ่งที่นางไม่อาจก้าวข้ามไปได้
อย่างไรก็ตามสิ่งที่กู้อวี้ทำแล้วประสบความสำเร็จอย่างงดงามคือคนในเมืองหลวงแทบไม่มีใครรู้ว่าตระกูลกู้มีบุตรสาวสามคนโดยส่วนใหญ่รู้แค่ว่ามีบุตรสาวฝาแฝดสองคนเท่านั้น เพราะกู้เซียนเซียนไม่เคยปรากฏตัวในสังคมชั้นสูงในเมืองหลวงเลยนางยอมรับว่านางเห็นแก่ตัวที่หาทางออกไว้ให้กับบุตรสาวคนเล็กเช่นนี้
แต่คิดในมุมกลับกันหากนางจะทำเช่นนี้กับบุตรสาวของนายท่านกู้บ้างคิดว่าเขาจะยอมหรือ
แน่นอนนอกจากเขาจะไม่ยอมแล้วเขาย่อมต้องคิดว่านางกำลังกลั่นแกล้งลูกของอดีตฮูหยินอีกด้วย
นางคิดพลางเงยหน้าขึ้นมองไปทางนายท่านกู้ที่ตอนนี้เขานั่งจ้องหน้านางอยู่เช่นกัน สายตาจับผิดนั่นคืออะไรเขาไม่เคยไว้ใจนางใช่หรือไม่ นางคิดอย่างอ่อนใจ
ใบหน้าอ่อนวัยตอนนี้ปรากฏรอยยกยิ้มอย่างอ่อนหวานไปให้เขาก่อนยื่นหน้าเข้าไปจุมพิศที่ริมฝีมากของเขาเบาๆก่อนเปลี่ยนเป็ขบแม้มไปมาที่มุมปากลามไปถึงซอกคอนิ้วมือเรียวดุจลำเทียนเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดของบุรุษทิ้งลงพื้นแม้นายท่านกู้จะหันหน้าหนีในตอนแรก แต่สุดท้ายเขาก็ปล่อยให้นางทำตามใจเขาปลดเสื้อนอกของนางออกก่อนค่อยๆอุ้มนางลงไปวางที่เตียงนอนหลังห้องหนังสือเสียงครางแว่วหวานประกอบกับเสียงโยกคลอนของเตียงไม้กว่าจะยุติก็ปาเข้าไปดึกดื่นค่อนคืน
4K
